AJSF5TFHJ2ZG

Waar eindigt Facebook?

Het trucje van Mark Zuckerberg is gelukt: zijn bedrijf Facebook is in een klap een beursgenoteerd bedrijf. Het bedrijf wordt maar liefst gewaardeerd op 100 miljard dollar (eind 2011), en de winst is nog geen honderdste van de prijs van een aandeel, dat na een dag handel op zo'n 40 dollar staat. Dat is een forse prijs als je bedenkt dat hiermee flink vooruit wordt gelopen op de winstmogelijkheid in de toekomst. Het aantal aangesloten gebruikers van Facebook groeit weliswaar gigantisch, maar het houdt ergens op en er zijn adverteerders die al afhaken.

General Motors is een van die bedrijven die vanwege het geringe succes van hun campagne op Facebook in relatie tot de kosten van hun advertenties, hebben bedankt. Succes is nooit oneindig. Er duiken altijd wel problemen op waar niet op gerekend was. Facebook zou ik een elektronisch plakboek willen noemen, want het is eigenlijk een boek waar iedereen in kan schetsen en plakken. Weliswaar heb je je eigen plakboek, maar je wordt ook telkens afgeleid met krabbels en foto's van andere gebruikers en dat kunnen er op een gegeven moment zoveel zijn, dat je er de balen van krijgt en besluit te stoppen met de flauwekul. Als ik kijk naar mijn eigen facebook-ervaringen, dan zie ik dat het organisme nog niet helemaal volwassen is. De voordelen van Facebook zijn wel bekend. Zoals het feit dat je over de hele wereld kunt chatten met vrienden/familie, het contact houden met familie en vrienden door middel van kleine boodschappen en het browsen door en uitbreiden van interessante nieuwe via-via vrienden. Maar dat laatste kan echter veel efficiënter en beter. Bovendien zou een goede videoverbinding zoals bij Skype handig zijn, zodat je maar hoeft in te loggen en gesprekken kunt voeren met wie je ook maar wilt. Ook zou het een goed mailcentrum kunnen zijn, zoals Yahoo of Hotmail. Nu is het voor mij nog beter of handiger om al die verschillende mogelijkheden apart te bedienen.

En ik ben sceptisch over de ongebreidelde groei van het bedrijf.Ik neem aan dat Facebook zich wel verder zal ontwikkelen, maar of dat allemaal zo snel en goed gaat valt te betwijfelen. Het bedrijf zal op korte termijn moeten vertienvoudigen wil het de huidige beurskoers enigszins rechtvaardigen. En dat is welhaast een onmogelijkheid. Wat Facebook ook bedreigen kan, is juist die groei zelf. Ik zei het al even: je krijgt soms de balen van al die losse berichtjes (sommige mensen posten hun eigen goedbedoelde, maar irritante woordenbrei om de haverklap)en het kost zo enorm veel tijd om alles te lezen of op alles te reageren, dat je eigenlijk geneigd bent je Facebookwereld te verkleinen in plaats van uit te breiden.

Daarnaast is oppervlakkigheid het grote nadeel: het zijn maar onbenulligheden die worden uitgewisseld, afgezien van de rechtstreekse communicatie die ook mogelijk is. Ook is het niet ondenkbaar dat je straks doodgegooid wordt met advertenties. Advertenties, waarvan de computer denkt dat jij daar wel in geïnteresseerd zult zijn omdat Facebook stiekem "alles weet" van jouw voorkeuren. Het schijnt dat de meerderheid van de jonge gebruikers daar niet echt mee zit, maar toch, het kan het begin zijn van het einde. Facebook kent ook beperkingen voor professionele gebruikers vanwege privacy-redenen. Bedrijven en overheden zijn wel geïnteresseerd in een groot bereik, maar willen niet dat sommige informatie naar buiten komt want dat kan het bedrijf of de organisatie schade toebrengen. Die angst houdt op dit moment veel organisaties op enige afstand van de sociale media. Of dat zal veranderen hangt af van hoeveel transparantie wij en zij toe willen en kunnen toelaten. Big Brother is watching you - het collectieve trauma dat ons boven het hoofd hangt - dringt zichzelf steeds meer op. Afgezien van de revoluties die dankzij Facebook en Twitter mogelijk waren in het Midden-Oosten, vormen sociale media dus ook een bedreiging van onze privacy. En wat te denken van hackers of spionnen die bij Facebook werken?

Het feit dat Facebook-gegevens gebruikt zouden kunnen worden door de Amerikaanse geheime dienst of een terreurorganisatie c.q. criminele bende, zou zo maar ineens de opzegging kunnen betekenen van honderden miljoenen gebruikers en het einde van reclame-inkomsten van het bedrijf. Niet leuk, maar ja er bestaat bij Facebook nu eenmaal geen "Vind ik niet leuk"-knop.

Ronddieven in het paleis op de Dam

Ik heb soms op mijn reizen in India en in andere Aziatische landen rondgelopen in grandioze paleizen en tempels, geheel verlaten of met een enkele levende ziel die kwam bidden of bedelen. Je voelt je dan net een inbreker die een huis binnenloopt om stiekem kostbaarheden mee te jatten. Heel ongemakkelijk dus. Je hoeft tegenwoordig niet ver meer te reizen en je ook geen dief te voelen want er is het Google Art Project, een meerdimensionaal project dat gesteund wordt door Google en waarbij je virtueel in musea kan rondsnuffelen, kunst kan bekijken, inzoomen op kunstwerken en nog veel meer. Vooral in tijden van crises iets om over na te denken als je naar het Louvre wil maar er te weinig centen hebt om de trein te pakken, ik noem maar een dwarsstraat. En ook al heb je centen, dan ben je bijna een dief van je eigen portemonnee als je naar het fysieke museum gaat terwijl je thuis met een lekker glas wijn, op je gemak dezelfde kunst kan bekijken, GRATIS.

Nu hebben ze ook het prachtige paleis op de Dam, recentelijk nog gerestaureerd, opgenomen in de collectie. Je kunt een flink aantal mooie stijlkamers bezoeken en een aantal blijft ook voor Google gesloten. Even op het Koninklijk toilet kijken is er ook niet bij. De belangrijkste kunstwerken kunnen in een diavoorstelling worden bekeken, al vond ik het wat lastig om te ontdekken hoe je binnen de website kan navigeren. Dat had beter gekund. Het resultaat is echter verbluffend: prachtige fotografische impressies, een waar walhalla voor de kunstliefhebber en architectuurminnaar.

Ga zelf maar eens door de ruimte heen via deze LINK.

Iets over het paleis:

Het koninklijk paleis werd tussen 1648 en 1665 gebouwd in de classicistische stijl als stadhuis naar ontwerp van architect Jacob van Campen. Het bouwwerk geldt als Nederlands belangrijkste historische en culturele monument van de Gouden Eeuw. Kosten noch moeite werden gespaard om te vieren dat het Nederland goed ging, en dat is nu nog heel duidelijk te zien. Het werd zelfs het grootste bouwwerk ooit van die tijd, op de kerken en kathedralen na. Het duurde 17 jaar voordat het paleis werd ingewijd. Nou ja, paleis... het was tot 1808 het stadhuis van Amsterdam. Pas nadat Napoleon er zijn intrede deed, kon het gekenmerkt worden als "Keizerlijk Paleis". Meer over de geschiedenis van het koninklijk paleis via deze LINK.

Er zijn nog meer Nederlandse kunstschatten te zien op de site van Google, zo is er ruimte gemaakt voor:

+ het museum Boymans van Beuningen in Rotterdam,
+ het Kröller-Müller museum in Otterlo,
+ het Rijksmuseum en Van Goghmuseum in Amsterdam,
en het Gemeentemuseum in Den Haag.

Als je dit allemaal ziet, dan buig je voor de majesteitelijke Google, "ZKH Google". Nou ja, relatief gezien. Toch petje af!

Roti malloti in een tragische toko

Je kent dat wel: moe van het werk, geen zin om nog alleen voor jezelf in de keuken te gaan staan en op weg naar huis een eettentje tegenkomen. Dat gebeurde mij ook: we hebben namelijk een nieuwe Surinaamse afhaaltoko in mijn woonomgeving. Behalve dat ik een nieuwsgierige aard heb, ben ik ook verzot op Surinaams eten. Dat is namelijk een keuken die deels stoelt op de Indiase, Afrikaanse, Hollandse en Indonesisch of Chinese kookkunst van hun immigranten. Een beter mix kan je je niet voorstellen.

De nieuwe tent bestaat uit een wat onopvallende plek in de straat. Binnengekomen wordt ik begroet door een jongeman van duidelijk Surinaamse afkomst en twee andere jongens uit de keuken, die net met hun hoofden boven de witbetegelde toog uittorenen. Ik besluit na het menu bestudeerd te hebben te gaan voor de roti. Dat is een traditioneel gerecht bestaande uit een deegpannekoekje met aardappel, snijbonen (of de echte Surinaamse kouseband, die wat taaier is), ei en kip met kerrie. Soms zijn er ook nog linzen aan toegevoegd of andere ingrediënten.
Ik vraag de jongeman of deze nieuwe tent een beetje draait. Zijn glazige blik zegt veel. Een beetje droevig zegt hij: "Nou we zitten hier pas, dus het loopt nog geen storm." Om hem te bemoedigen zeg ik: "Nou, als het lekker is wat je levert, kom ik beslist terug." Verder prijst hij zichzelf door te zeggen dat het hier erg goedkoop is, en antwoord ik hem, dat de mensen hier vooral op kwaliteit letten. Oeps. Het klonk bijna alsof ik hem een advies wilde geven om zijn strategie bij te stellen. Hetgeen op dat moment althans niet de insteek was.

De jongeman vult een piepschuim bakje met de ingrediënten en doet alles in de magnetron om het op te warmen. Daarna vertek ik, nadat ik zeven euro betaald heb en hij nog roept: "en wel terugkomen hè?"
Eenmaal thuis keert de goede tijding. Ik neem de schuimplastic warmhouddoos uit de plastic tas en floeps, de vette gele kerriesaus uit de doos spuit over de eettafel op mijn administratie. $%&*^%%$#!!!! Nadat ik de schade enigszins heb kunnen herstellen, begin ik te eten van het - naar blijkt - zeer karige portie. Het pannenkoekje is zo taai als leer, de aardappeltjes en boontjes blijken veranderd in een soort halflauwe geprakte hutspotpuree, net genoeg voor op een toastje, en de kip... Waar is de kip?

Er liggen twee botten in de doos. Heb ik soms iets gemist, heeft mijn vriend de Surinaamse tokoman mijn vlees soms stiekem op zitten peuzelen terwijl ik even niet keek? Of dacht hij: "die arrogante hond met zijn verholen kritiek zal ik eens een lesje leren! Honden vangen bot van mij!"
Leermoment van die dag: geef nooit verholen kritiek, maar probeer tijdens de aankoop alvast te bewerkstelligen dat je portie groot genoeg is, en degelijk opgewarmd is(4 minuten, geen seconde minder) én kijk of je geen bot vangt.
Ik koester geen wrok, nee, dat gaat te ver. Ik was zelf zo stom om zeven euro neer te tellen voor een hondenportie lauwe en taaie troep.
Maar ik denk wel, dat deze tragische toko met zijn rottige rotti niet erg lang kan bestaan. Het is tenslotte wel een mediastad, waar de bloggers op de loer liggen. Ik wens de tokojongens desondanks veel succes en beterschap toe (poti takru mofo).

Esperanza Spalding & Gretchen Parlato

Ik krijg niet zo vaak koude rillingen als ik naar muziek luister, maar vandaag gebeurde dat. Ik luisterde naar een Jazz muziekstuk van Esperanza Spalding en Gretchen Parlato, genaamd Useless Landscape.

Ik ben geen diehard fan van Jazz, maar gelukkig, af en toe luister ik eens en dan ontdek je dit. Het Amerikaanse gelegenheidsduo heeft elkaar terecht gevonden. Het prettige aan vrouwen die zingen en muziek maken is dat - althans in dit nummer, om niet al te veel te generaliseren - hun zoetgevooisdheid inbrengen die hen van nature gegeven is. De stembanden van vrouwen kunnen uiteraard allerlei bereiken beslaan, van contra-alt tot coloratuursopraan en in bijzondere gevallen zelfs de typisch mannelijke stembereiken. Whitney Houston kon tot maar liefst 5 octaven gaan, Ella Fitzgerald tot 4. Maar het mooiste is de natuurlijke stemklank, de rust van een moederlijke inborst die het kind in slaap sust, tot bedaren brengt, haar liefde betuigt, of tevreden snort uit weldadigheid. Die stem van de liefhebbende moeder hoor je denk ik altijd terug als je een mooie vrouwenstem hoort praten of zingen. Althans, dat is mijn freudiaanse invulling van wat er gebeurde toen ik luisterde naar Useless Landscape. Vergezocht misschien, al is het lastig een andere verklaring te vinden voor wat me overkwam. De snaar van de bas en de vrouwelijke, zwoel braziliaanse strottenhoofdklanken trilden in mijn hoofd nog lang na. En dat op moederdag...

Esperanza Spalding (1984) is een Amerikaanse jazzbassiste en zangeres. In 2011 won ze als eerst jazz artiest de Grammy Award voor beste nieuwe artiest. Gretchen Parlato (1976) is ook een gevierde Amerikaanse jazz-zangeres.

Gekke verkeersborden in Hilversum

Als je regelmatig op de fiets zit en door Hilversum rijdt, valt je op hoe mooi die stad is. Dat komt voornamelijk door het aantal bomen en overig groen. Ten tweede is de bebouwing - uitzonderingen daargelaten - interessant voor wie er oog voor heeft: opvallende architectuur is ruim vertegenwoordigd. De enige stoorzender in het straatbeeld is de bebording. Hilversum is daar niet uniek in, want je ziet dat door heel Nederland: een overkill aan verkeersborden, met als logisch gevolg dat de borden worden verontachtzaamd, slecht onderhouden en zoals bij mij het geval is als ik in de auto zit: onbewust (en soms bewust) genegeerd. De logica en ordening is zoek en het idee is: laten we er een bordje neerzetten, dan zijn we ervan af. Het tegendeel van wat beoogd is, wordt bereikt.

Mijn advies is: breng alle verkeersborden in kaart en kijk waar je ze weg kunt halen of waar je wijzigingen kunt aanbrengen. Ik ben geen verkeersdeskundige, maar het lijkt me, dat het minder ook wel kan.

Het bord hierboven is vrij onschuldig en zal misschien door bewoners zijn geplaatst, waarschijnlijk door iemand die zijn inburgeringsexamen niet heeft gehaald of die altijd een onvoldoende voor Nederlands haalde. Voor correctie vatbaar en misschien een hekwerkje plaatsen in plaats van zo'n lelijk geel bord?

Maar dan hoef je er echt niet bij te zetten dat het om een hekwerkje gaat.

Heel creatief, maar volstrekt overbodige aanduiding. Het had ook kunnen zijn: wil je dood, rijd dan door rood. Het is een bord bij de treinovergang met bomen in Hilversum Noord. Een taak voor NS om duidelijker te maken dat je echt op de rem moet trappen als de trein eraan komt, maar niet door middel van dit soort bordjes, hoe leuk ze ook zijn.

Wat zijn doseerlichten? De gemiddelde autorijder weet niet wat dat is. Zijn het sfeerlichtjes? Discolichten? Gaan ze vaak stuk? Wat doen ze en waar is het goed voor? Weg met dat stomme bord, geen kip die dat begrijpt. En het is je reinste straatvervuiling.

Ook dit is verkeer(d): een straat waar je als automobilist moet stoppen om eerst het bord te lezen, dan gaat puzzelen over de betekenis en ten slotte wikipedia moet raadplegen op je i-pad en zo een file veroorzaakt, met resultaat dat iedereen chagrijnig wordt. Een barokke paal met te veel en te onduidelijke borden, waaruit je niet wijs kan worden. Weer bijzonder creatief en artistiek zelfs, maar niet geschikt voor argeloze straatgebruikers en dito toeristen. Of... wacht even, ik snap het, misschien was dit wel de bedoeling: een kunstproject?

De oudste beeldhouwkunst ter wereld: rijkdom, maar welke?

Ik heb reeds enige tijd geleden een boeiend boek gelezen over de evolutie van het vrouwbeeld in de geschiedenis, van 35.000 jaar tot nu. Het is van de hand van godsdiensthistorica en theologe dr. Annine van der Meer en is getiteld "Van Venus tot Madonna". Ik ben altijd gefascineerd geweest door de prehistorie en sinds dat ik op aarde ben (zo'n vijftig jaar) is er op het gebied van archeologie enorm veel gebeurd, zodat ik af en toe getuige mag zijn van enkele hoogtepunten in die tak van wetenschap. Vooral in Duitsland en Frankrijk komt zo nu en dan wat aan de dag, juist in het kerngebied van de Aurignacie, het tijdperk uit de prehistorie waarin de Cro-Magnonmens leefde, de voorloper van de huidige moderne mens. Het gebied waarin deze oermens in die periode (grofweg 35.000 jaar geleden)leefde strekt zich uit over Midden- en Oost-Europa en een klein stukje Midden-Oosten, maar verandert door migratie in de tijd.

In 2008 werd in de Hohle Fels grot in de Zwabische Jura (Alpen) van Zuidwest Duitsland het tot nog toe oudste voorbeeld gevonden van een vrouwenbeeldje. Het is een uiterst opmerkelijk beeldje, gemaakt uit ivoor van de wolharige mammoet. Het wordt de Venus van Hohle Fels genoemd. Waarom het een "Venus" is, wordt duidelijk bij het zien van de foto: ze heeft enorme borsten, dikke billen en een opvallend grote venusheuvel. Het beeldje is maar ongeveer 2 x 4 cm. groot en heeft geen hoofd. Wat op een klein hoofd lijkt, is een geperforeerd uitsteeksel, prima geschikt om te dienen voor een halssnoer, zodat de "Venus" om de hals gedragen kan worden als amulet.

Sommige archeologen hebben de neiging om alles maar een religieuze betekenis te geven of als er ronde vormen in het spel zijn dat maar gemakshalve uit te leggen als "vruchtbaarheidssymbool" of iets dergelijks. Echt irritant is dat. Het kan ook gewoon een bepaalde uiting zijn van bewondering voor het Rubensmodel van de vrouw.

Dat neemt niet weg (Zeker weten doen we het nooit) dat dit ivoren beeldje inderdaad te maken kan hebben met een vruchtbaarheidsgedachte, maar dat hoeft op zich niet per se te slaan op de mens (vrouw) maar kan net zo goed slaan op een veel algemenere "wens": namelijk voorspoed en rijkdom. 35.000 jaar geleden had rijkdom een andere invulling dan tegenwoordig, al zijn wij zelf niet zo erg veranderd sinds onze Cro-Magnon voorlopers. In oude en vooral slechte tijden zal vooral het vergaren van voldoende voedsel hebben samengehangen met rijkdom, en zal de associatie van dik zijn misschien eerder te maken hebben met 'voedselrijk' (met de nadruk op rijk) dan met 'kinderrijk'?

In later tijden is het beeld van de Venus veranderd, doordat ze naar mijn mening zowel religieuzer als universeler werden, waarschijnlijk omdat maatschappijen langzaamaan minder landbouwgeoriënteerd en complexer werden en zich derhalve meer op een metaniveau konden bezighouden met hun eigen ontwikkeling en organisatie.

Feit blijft, dat de "moderne" mens al zeer vroeg in staat was om zich te uiten en of dit dan een "wens" inhield, seksueel getint was, of religieus was, daarnaar zullen we moeten blijven gissen.

In mijn persoonlijke visie was de Cro-Magnon een mens met weinig zekerheden, omdat hij puur afhankelijk was van moedertje natuur, en die zich dus wel degelijk van een "wens" moest bedienen: een amulet met de magische formule voor een voorspoedig leven, wat dat ook - behalve voldoende voedsel - inhield.

Misschien is dat wel het begin van religie geweest: het snijden van een beeldje als materialisatie van een wensgedachte. In dat verband overlappen kunst en religie elkaar volledig. Dat is een mooi gegeven. Met dank aan die eerste Cro-Magnon.