De kinetische kunst van Zoro Feigl

De kunst van de jonge kunstenaar Zoro Feigl heeft iets onvoorspelbaars en iets moois tegelijk. Mooi is een vage term, maar als het fascineert, als je er langer dan verwacht naar blijft kijken, dan kun je het toch wel als zodanig bestempelen. Het onvoorspelbare zit 'm in het effect dat ontstaat nadat het kunstwerk gaat bewegen. Meestal mechanisch: via een elektromotor. Het onvoorspelbare element is misschien zelfs wel datgene, waardoor het kunstwerk z'n bekoring krijgt. Het onvoorspelbare ligt dus blijkbaar in het verlengde van de esthetiek.
Feigl:

Mijn werken zijn vaak groot en luidruchtige machines die niks maken. Meestal gaan ze over esthetische bewegingen. Ik houd van natuurkundige principes, maar niet om ermee te rekenen. Ik vogel een beetje uit welke variabelen van invloed zijn en ja, daarbij blaas ik wel eens een motortje op. Dat is niet zo erg: ik doe soms onverwachte ontdekkingen omdat er iets onverwachts gebeurt. En dat vind ik retespannend. Vaak wordt het werk er beter van.

Vaak worden in de wetenschap precies op die manier ontdekkingen gedaan: als bij-effect van een experimentele opstelling. Wetenschap en kunst hebben allebei wel iets met dat ongrijpbare principe van de esthetiek.
Wie Feigl is, en welke werken hij recent heeft gefabriceerd, wordt duidelijk in de volgende video waarin hij zelf aan het woord komt.



Verder kun je YouTube filmpjes bekijken op zijn eigen website: ZOROFEIGL.NL

Kiplekkere kunst

Ik geloof dat het kunstenaars zijn die belangrijker worden voor ons collectief bewustzijn naarmate ze meer gefocust zijn op één ding en daarin een ontwikkeling doormaken. Zulke kunstenaars worden later geciteerd als degenen die toonaangevend waren voor onze tijd. Mijns inziens is Koen Vanmechelen zo'n iemand. Deze in 1965 geboren Belg is zijn hele leven al gefascineerd door kippen. Waarom kippen? Hij beantwoordde deze vraag in een interview als volgt:

Ik was zoals elk kind gefascineerd door een specifieke diersoort, maar mijn fascinatie bleef doordat ik leerde dat je de migratie van de mens in de afgelopen millennia perfect kunt reconstrueren aan de hand van de migratie van kippenrassen. De weg van de kip is de weg van de mens.

In 1998 begon Koen zijn Cosmopolitan Chicken Project, kortweg CCP. Hij werkt hierin samen met wetenschappers van diverse pluimage (sic). Meerdere universiteiten zijn nu dus bezig met onderzoek naar immuniteit van kippenrassen. Doel is het fokken van een 'kosmopolitische kip', die de genen van kippen uit de hele wereld draagt. Wat is daar het gevolg van? Door toenemende migratie en uitwisseling van genetisch materiaal zouden 'de opvallende uitwendige verschillen tussen bevolkingsgroepen progressief verdwijnen'. Het sterkste ras is een hybride ras.
Het werk van de kunstenaar roept vragen op. In onze tijd zijn de thema's globalisering, migratie en identiteit bijna dagelijkse kost. Als je nu de link tussen kip en mens legt, zouden de uiterlijke verschillen tussen mensen op den duur verdwijnen. Of dat zo leuk is, betwijfel ik. Is er een noodzaak voor multiculturaliteit? Vanmechelen zegt hierover dat je je voor evolutie moet durven openstellen. Het krampachtig dichthouden van (lands)grenzen zou funest zijn voor de menselijke soort. In genetisch opzicht lijkt dat overtuigend: immers, het doorfokken van het oerras uit het Himalayagebergte (de Gallus gallus) blijkt tot onvruchtbaarheid te leiden. Ook is bekend dat zo'n doorgefokte soort vatbaarder is voor ziekten.

Van mij mogen sommige haantjes in de politiek wel eens beter op de hoogte zijn van de genoemde wetenschappelijke feiten. Zij kakelen vaak als een kip zonder kop over 'eigen soort eerst', alsof dat zo fijn is voor ons voortbestaan. Je kunt wel roepen: "Wij willen inteelt, wij willen inteelt", maar dat houd je geen generaties lang vol.

Vanmechelen startte dit jaar (2012) zijn Open Universiteit voor Diversiteit (OpUnDi). De (OpUnDi) is bedoeld als overkoepelend geheel voor zijn projecten. Het is ook een denktank en een ontmoetingsplaats voor mensen om te debatteren over de kernthema’s in Koen Vanmechelens werk.

Mark Crilley's realisme

Mark Crilley (1965) is een Amerikaanse striptekenaar, gespecialiseerd in Manga. Zijn vrouw is een Japanse, vandaar waarschijnlijk.

Op Youtube staan instructievideo's hoe je die Mangatekeningen kan maken. Maar de leukste video's van Crilley vind ik die, waarbij hij met potlood en waterverf, stift en wat daar verder nog bij nodig is, dingen realistisch natekent/verft. Een genot om naar te kijken hoe hij schijnbaar moeiteloos de werkelijkheid nabootst.


SPEELKAART


CHAMPIGNON

Stockhausens decadente helicopterstrijkkwartet

b>Helicopterstrijkkwartet, een prachtig woord voor Scrabble of kruiswoordraadsels. Dat het wordt afgekeurd als bestaand woord, kun je eenvoudig weerleggen: het bestaat namelijk echt. Het fenomeen is bedacht door de vermaarde componist van moderne klassieke muziek Karlheinz Stockhausen. Karlheinz, overleden in 2007, wordt beschouwd als één van de invloedrijkste componisten uit de tweede helft van de 20e eeuw. Zijn voorliefde bestond uit elektronische muziek en geluiden die niets met muziek te maken hebben met elkaar te vermengen. De vraag is, waar houdt die gekte op. Karlheinz kende weinig grenzen, een eigenschap die wel meer bij Duitsers te vinden is. (Grapje, van een Nederlander die niets tegen Duitsers heeft, zolang ze maar niet te veel kuilen graven aan onze zeekust)
Hij beleefde zijn beste tijd in de experimentele jaren zestig en zeventig, toen het hot was om atonale muziek te maken en abstracte composities te maken zonder rationele input. Hij behoorde tot de Avant Garde van de Europese moderne muziek samen met Pierre Boulez en Karel Goeyvaerts.
Zijn muziek is voor de gewone, gemiddelde toehoorder nogal moeilijk te waarderen vanwege de extreme machinegeluiden uit de realiteit van ons leven. Soms werkt het onbedaarlijk op de lachspieren, maar ook daarmee roep je wat op en maakt de muziek een ervaringsmoment (om het enigszins goed te praten). Waarmee het dan weer gelegitimeerd is als kunstuiting.
Toch verbaast het me niet, dat hij maar 30% hoorde. (Als kind werd hij doof door een verkeerde medische behandeling van een oorontsteking.)
Nu mijn eigen gehoor achteruit gaat, kan ik de stokdove Stockhausen waarschijnlijk beter waarderen. Als ik helemaal doof wordt, kan ik deze videoclip nog afdraaien op mijn pc en zelf het bijbehorende gejammer en gepotteplof van de wieken erbij denken. Uniek stukje decadentie!


Stockhausen Helicopter String Quartet door aureliendesbois

Reuzenmieren

De Colombiaanse kunstenaar / beeldhouwer Rafael Gómez Barros houdt sinds 2007 regelmatig exposities waarbij hij gebouwen bekleedt met reusachtige mieren. In zijn eigen land deed hij dat met een regeringsgebouw. Hierbij refereerde hij aan de diaspora van boeren als gevolg van de burgeroorlog, volksopstanden en guerrilla’s uit het verre en nabije verleden. De titel van het werk “Casa Tomada” of “Veroverd huis” werd hergebruikt bij volgende exposities. De 1300 mieren zijn zo’n 60 cm groot en gemaakt van plexiglas, textiel en takjes.

Een weetje: in Colombia komen ook echt reuzenmieren voor, die daar als een lekkernij worden gegeten. Ze zijn minder groot dan de door Gómez Barros gemaakte mieren, maar desondanks. Je zult ze maar tegenkomen!

Op de 11e Biennale van Havana die dit jaar gehouden is, werd het mooie Art Déco theater Fausto door de kunstenaar ingepakt met zijn mieren. Het gebouw lijkt een juiste keuze te zijn qua formaat, en van verre lijkt de mierenkolonie bedrieglijk echt. Het schitterende theater Fausto werd gebouwd in 1938 en ontworpen door Saturnino Parajón. Het was het eerste theater in Havana met airconditioning en geluidswerende wanden, een bijzonderheid voor de vooroorlogse jaren. In 1941 werd het ontwerp bekroond met een gouden medaille van de stad Havana.



Meer foto’s van Gómez Barros’ werk: HIER.

De Grote Droom van Pete Fecteau

Dream Big
Voordat hij in 2010 aan een grote kunstbeurs wilde meedoen droomde Pete Fecteau van een Rubik's kubus. Deze droom werkte hij uit in een groot kunstwerk van 6 bij 2 bij 6 meter, genaamd Dream Big. Het muurvullende werk stelt drie portretten van Martin Luther King voor. De portretten zijn uitgebeeld in de standaard kleuren die op de kubus zitten. In dit werk wordt naar zijn zeggen de behoefte aan creatief denken op school, spelenderwijs gecombineerd met een les over de Amerikaans geschiedenis.



Het werk weegt 454 kilo en de 4242 kubussen beslaan totaal 38178 stickertjes. Het maken van dit grote werk kostte ongeveer 40 uur, maar daarna volgde nog de uiteindelijke installatie van het kunstwerk met 6 vrijwilligers, wat ongeveer vijf en een half uur kostte. Om het werk te kunnen realiseren was maar liefst 9000 dollar nodig, welk bedrag werd opgebracht via sponsors. De kubussen werden speciaal voor dit doel gehuurd en omdat het kunstwerk op de ArtPrize tentoonstelling van 2010 niet werd verkocht, moesten ze allemaal weer ingepakt en teruggezonden worden naar de eigenaar. Hoeveel uren daar aan besteed werden, is onbekend.



Pete Fecteau
Pete Fecteau (9 april 1983) is een Amerikaanse grafisch kunstenaar. Hij komt uit een creatief gezin en studeerde dan ook af in een kunstvak genaamd “Digital Media Design” (2007, Grand Rapids). Hij houdt zich met name bezig met abstracte schilderkunst en maakt veelvuldig gebruik van spuitbusverf voor zijn street art en muurschilderingen. Zijn doorbraak beleefde hij op de bovengenoemde ArtPrize, de grootste beurs voor kunstenaars, waar zijn werk “Dream Big” werd tentoongesteld.

Ronddieven in het paleis op de Dam

Ik heb soms op mijn reizen in India en in andere Aziatische landen rondgelopen in grandioze paleizen en tempels, geheel verlaten of met een enkele levende ziel die kwam bidden of bedelen. Je voelt je dan net een inbreker die een huis binnenloopt om stiekem kostbaarheden mee te jatten. Heel ongemakkelijk dus. Je hoeft tegenwoordig niet ver meer te reizen en je ook geen dief te voelen want er is het Google Art Project, een meerdimensionaal project dat gesteund wordt door Google en waarbij je virtueel in musea kan rondsnuffelen, kunst kan bekijken, inzoomen op kunstwerken en nog veel meer. Vooral in tijden van crises iets om over na te denken als je naar het Louvre wil maar er te weinig centen hebt om de trein te pakken, ik noem maar een dwarsstraat. En ook al heb je centen, dan ben je bijna een dief van je eigen portemonnee als je naar het fysieke museum gaat terwijl je thuis met een lekker glas wijn, op je gemak dezelfde kunst kan bekijken, GRATIS.

Nu hebben ze ook het prachtige paleis op de Dam, recentelijk nog gerestaureerd, opgenomen in de collectie. Je kunt een flink aantal mooie stijlkamers bezoeken en een aantal blijft ook voor Google gesloten. Even op het Koninklijk toilet kijken is er ook niet bij. De belangrijkste kunstwerken kunnen in een diavoorstelling worden bekeken, al vond ik het wat lastig om te ontdekken hoe je binnen de website kan navigeren. Dat had beter gekund. Het resultaat is echter verbluffend: prachtige fotografische impressies, een waar walhalla voor de kunstliefhebber en architectuurminnaar.

Ga zelf maar eens door de ruimte heen via deze LINK.

Iets over het paleis:

Het koninklijk paleis werd tussen 1648 en 1665 gebouwd in de classicistische stijl als stadhuis naar ontwerp van architect Jacob van Campen. Het bouwwerk geldt als Nederlands belangrijkste historische en culturele monument van de Gouden Eeuw. Kosten noch moeite werden gespaard om te vieren dat het Nederland goed ging, en dat is nu nog heel duidelijk te zien. Het werd zelfs het grootste bouwwerk ooit van die tijd, op de kerken en kathedralen na. Het duurde 17 jaar voordat het paleis werd ingewijd. Nou ja, paleis... het was tot 1808 het stadhuis van Amsterdam. Pas nadat Napoleon er zijn intrede deed, kon het gekenmerkt worden als "Keizerlijk Paleis". Meer over de geschiedenis van het koninklijk paleis via deze LINK.

Er zijn nog meer Nederlandse kunstschatten te zien op de site van Google, zo is er ruimte gemaakt voor:

+ het museum Boymans van Beuningen in Rotterdam,
+ het Kröller-Müller museum in Otterlo,
+ het Rijksmuseum en Van Goghmuseum in Amsterdam,
en het Gemeentemuseum in Den Haag.

Als je dit allemaal ziet, dan buig je voor de majesteitelijke Google, "ZKH Google". Nou ja, relatief gezien. Toch petje af!

De oudste beeldhouwkunst ter wereld: rijkdom, maar welke?

Ik heb reeds enige tijd geleden een boeiend boek gelezen over de evolutie van het vrouwbeeld in de geschiedenis, van 35.000 jaar tot nu. Het is van de hand van godsdiensthistorica en theologe dr. Annine van der Meer en is getiteld "Van Venus tot Madonna". Ik ben altijd gefascineerd geweest door de prehistorie en sinds dat ik op aarde ben (zo'n vijftig jaar) is er op het gebied van archeologie enorm veel gebeurd, zodat ik af en toe getuige mag zijn van enkele hoogtepunten in die tak van wetenschap. Vooral in Duitsland en Frankrijk komt zo nu en dan wat aan de dag, juist in het kerngebied van de Aurignacie, het tijdperk uit de prehistorie waarin de Cro-Magnonmens leefde, de voorloper van de huidige moderne mens. Het gebied waarin deze oermens in die periode (grofweg 35.000 jaar geleden)leefde strekt zich uit over Midden- en Oost-Europa en een klein stukje Midden-Oosten, maar verandert door migratie in de tijd.

In 2008 werd in de Hohle Fels grot in de Zwabische Jura (Alpen) van Zuidwest Duitsland het tot nog toe oudste voorbeeld gevonden van een vrouwenbeeldje. Het is een uiterst opmerkelijk beeldje, gemaakt uit ivoor van de wolharige mammoet. Het wordt de Venus van Hohle Fels genoemd. Waarom het een "Venus" is, wordt duidelijk bij het zien van de foto: ze heeft enorme borsten, dikke billen en een opvallend grote venusheuvel. Het beeldje is maar ongeveer 2 x 4 cm. groot en heeft geen hoofd. Wat op een klein hoofd lijkt, is een geperforeerd uitsteeksel, prima geschikt om te dienen voor een halssnoer, zodat de "Venus" om de hals gedragen kan worden als amulet.

Sommige archeologen hebben de neiging om alles maar een religieuze betekenis te geven of als er ronde vormen in het spel zijn dat maar gemakshalve uit te leggen als "vruchtbaarheidssymbool" of iets dergelijks. Echt irritant is dat. Het kan ook gewoon een bepaalde uiting zijn van bewondering voor het Rubensmodel van de vrouw.

Dat neemt niet weg (Zeker weten doen we het nooit) dat dit ivoren beeldje inderdaad te maken kan hebben met een vruchtbaarheidsgedachte, maar dat hoeft op zich niet per se te slaan op de mens (vrouw) maar kan net zo goed slaan op een veel algemenere "wens": namelijk voorspoed en rijkdom. 35.000 jaar geleden had rijkdom een andere invulling dan tegenwoordig, al zijn wij zelf niet zo erg veranderd sinds onze Cro-Magnon voorlopers. In oude en vooral slechte tijden zal vooral het vergaren van voldoende voedsel hebben samengehangen met rijkdom, en zal de associatie van dik zijn misschien eerder te maken hebben met 'voedselrijk' (met de nadruk op rijk) dan met 'kinderrijk'?

In later tijden is het beeld van de Venus veranderd, doordat ze naar mijn mening zowel religieuzer als universeler werden, waarschijnlijk omdat maatschappijen langzaamaan minder landbouwgeoriënteerd en complexer werden en zich derhalve meer op een metaniveau konden bezighouden met hun eigen ontwikkeling en organisatie.

Feit blijft, dat de "moderne" mens al zeer vroeg in staat was om zich te uiten en of dit dan een "wens" inhield, seksueel getint was, of religieus was, daarnaar zullen we moeten blijven gissen.

In mijn persoonlijke visie was de Cro-Magnon een mens met weinig zekerheden, omdat hij puur afhankelijk was van moedertje natuur, en die zich dus wel degelijk van een "wens" moest bedienen: een amulet met de magische formule voor een voorspoedig leven, wat dat ook - behalve voldoende voedsel - inhield.

Misschien is dat wel het begin van religie geweest: het snijden van een beeldje als materialisatie van een wensgedachte. In dat verband overlappen kunst en religie elkaar volledig. Dat is een mooi gegeven. Met dank aan die eerste Cro-Magnon.

Banksy kunst

Banksy is de schuilnaam van een Engelse kunstenaar wiens identiteit om meerdere redenen geheim wordt gehouden. Ten eerste omdat hij juridisch wellicht zou kunnen aangepakt. Hij spuit namelijk graffiti op plaatsen waar dat niet mag (dat doen de meeste graffiti-kunstenaars en dito vandalen). Ten tweede omdat zijn werk soms heel politiek geladen is, hetgeen andersdenkenden of autoriteiten op verkeerde ideeën zou kunnen brengen. Ten derde omdat het zijn imago versterkt: het mysterieuze werkt mee aan zijn bekendheid in plaats van dat het omgekeerd werkt. Toch heeft hij in het verleden wel sporadisch interviews gegeven, o.a. via e-mail en op band. Zijn stem werd dan onherkenbaar gescrambled. Er zou maar een foto bekend zijn, die hier wordt afgebeeld. Zijn echte naam is misschien Robert Banks of Robin Banks, en volgens Wikipedia zou hij waarschijnlijk Robin Gunningham heten. Hij zou nu 43 of 44 jaar oud zijn.
Zijn werk bestaat uit o.a. op muren gespoten sjablonen en zijn eigenlijk stuk voor stuk maatschappijkritische en anti-kapitalistische pamfletten. De hoge prijzen voor zijn doeken (voor zijn versie van de Mona Lisa werd £58.000 pond betaald) en de verkoop aan bedrijven en kunstgalleries gaan volgens sommigen niet samen met een antikapitalistische boodschap. Men vergeet dan wel dat hij geen geld ontvangt voor het meeste van zijn werk, dat hij anoniem op muren van stadsgebouwen spuit. Ook doet hij werk voor o.a. Greenpeace en trok hij de aandacht in bijvoorbeeld Israël, waarbij hij in de West Bank zijn werk achterliet (zie foto boven).
Inmiddels heeft hij ook een film op zijn naam staan 'Exit through the giftshop', die dit jaar is uitgekomen. Hierin wordt verslag gedaan van het leven als 'street art' graffiti straatartiesten zoals Banksy. Het schijnt een bijzonder grappige film te zijn. Ik heb 'm nog niet gezien, hij draait op dit moment alleen in Groningen en België voor zover ik weet. In januari draait hij in Filmtheater Hilversum, maar ik neem aan ook elders wel in het alternatieve circuit.
De dagen/tijden in Hilversum zijn:
wo 19 jan 2011: 21.00
do 20 jan: 14.15 + 21.30
vr 21 jan: 14.30 + 21.45
za 22 jan: 21.45
ma 24 jan: 18.00
wo 26 jan: 21.30

Hier is de trailer.

Onzichtbare man

Liu Bolin (38) is een Chinese kunstenaar die zich heeft gespecialiseerd in verdwijnkunst. Daarbij schildert hij zichzelf zo, dat hij tegen de achtergrond bijna geheel verdwijnt, zoals een kameleon zijn camouflage inzet (zie foto c.q. zoekplaatje). Hij zegt dat hij dit met opzet doet omdat hij daarmee zijn plaats in de maatschappij uitbeeldt. In zijn eigen land (Volksrepubliek China) wordt hij namelijk niet gewaardeerd als kunstenaar.

Soms hebben mensen niet eens door dat hij bezig is met zijn performance, totdat hij ineens beweegt. Mochten de Chinese autoriteiten hem willen opsporen, dan hebben ze een probleem. Hij schijnt trouwens in Italië te zitten. Maar ik weet niet waar.

Onzichtbaarheid spreekt tot de verbeelding. Psychologisch gezien zou je kunnen stellen dat het te maken kan hebben met de behoefte van de mens aan macht (onzichtbaarheid als 'geheim wapen') of een goddelijke referentie (je ziet hem niet, maar hij is er wel). De sciencefictionroman uit 1897 van H.G. Wells ("The invisible Man") heeft de moderne mens ook nog eens weten te fascineren, Star Trek deed er een schepje bovenop met het transmuteren van mensen naar een andere locatie, en wat te denken van Harry Potter?

Alle gekheid op een stokje, het is nog steeds een aardige gedachte, maar zouden we in de toekomst onzichtbaar kunnen worden? Het antwoord is: ja. Recentelijk is namelijk door een aantal Schotse wetenschappers een metamateriaal (Metaflex genaamd) uitgevonden, waardoor voorwerpen onzichtbaar worden tegen de omgeving. Lees meer hierover: KLIK HIER.

Tandenstokerskunst

Als je vroeger bij de Chinees kwam, stond er altijd zo’n potje op tafel met houten stokjes. Dat was geen overbodige luxe, want die kleine draadjes vlees die tussen de rijst zaten zorgde dat je een uurtje daarna nog zat na te genieten. Tegenwoordig verkopen ze van die waardeloze tandenstokers die om de haverklap afbreken. Je moet dus speciaal naar Chinese toko’s die zulke ouderwetse tandenstokers verkopen, die van het beste hardhout zijn gemaakt. Ze kosten trouwens een drol en drie knikkers en daar krijg je er minstens een stuk of 100 voor per pakje. Niet dat je er zo veel nodig hebt, tenminste niet als je geen hobbyist bent . Want er zijn mensen die zo’n voorraadje inslaan en dertig jaar bezig zijn om er een bouwwerk mee te maken. En ze zijn van de straat, die mennekes.
Scott Weaver is zo iemand. Hij is net zo oud als ik, 50, maar geboren en getogen in San Francisco, USA. Op zijn achtste jaar zag hij de ware zin van het leven al in door van de toothpicks constructies te maken waar balletjes in kunnen rollen. Toen hij 14 was begon hij aan zijn constructie Rolling Through the Bay en eindigde 34 jaar, 3000 uur werk en 100.000 tandenstokers later. Zie hier het resultaat:

Dit is een voorbeeld dat je met veel geduld en vasthoudendheid iets moois kunt opbouwen; iets om over na te denken als je weer bij de Chinees gaat eten.
Kijk HIER voor een indruk van Rolling Through The Bay:

Het kan natuurlijk ook sneller als je met meer mensen bent: hier een voorbeeld van kunst met 70.000 gekleurde tandenstokers en een groep van 500 studenten die zich vervelen.

Anonieme fotocollage met naakte lichamen

"Visual art by the human body" heet het mooie fotowerk van een kunstenaar, wiens naam mij tot heden helaas onbekend is. Bekijk zijn of haar werk door HIER te klikken. De foto's hebben het brandmerk van c.q. een verwijzing naar een Chinese website van de Iranian Progressive Group. Mogelijk is dit een groep vrijdenkende Iraanse kunstenaars (?) die de strenge controle van de veiligheidsdienst willen omzeilen. Het is een gok van mij. Er zijn in Iran naar schatting 18 miljoen actieve internetgebruikers. Maar wie binnen Iran het internet gebruikt om een al of niet politieke mening te uiten, bijvoorbeeld in een weblog, kan door de autoriteiten aangeklaagd worden voor subversieve activiteiten. Buitenlandse websites worden gefilterd of soms geblokkeerd. Bloot is natuurlijk helemaal uit den boze, al zijn deze foto's bijzonder onschuldig. Althans in onze ogen.

Ruud van Empel

Kunstenaar Ruud van Empel is geboren in 1958. Van origine is hij grafisch vormgever. Na kort gewerkt te hebben als ontwerper houdt hij zich tegenwoordig vooral bezig met het maken van vrije videotapes en geënsceneerde fotografie.De werkmethode van Van Empel is complex. Hij fotografeert 4 tot 5 professionele modellen in zijn studio en neemt vele series detailfoto’s van bladeren, bloemen, planten en dieren. Na honderden beelden bijeen gebracht te hebben in een database selecteert hij de beelden waarmee hij het beste resultaat kan bereiken, de modellen worden in het programma Photoshop met elkaar vermengd, kleding wordt apart gefotografeerd op een paspop. Zo creëert hij nieuwe beelden van veelal kinderen, zwart of blank, geplaatst in een paradijselijke omgeving. [tekst vrij naar Wikipedia] Klik hier om meer werk te zien.

Legofreak

Als je 16 bent of jonger heb je geen behoefte meer om met Lego te spelen. Sommige volwassen mensen blijven dat echter hun hele leven doen. En daarvan zijn er enkelen die zich ontwikkelen als kunstenaar. Iemand als Nathan Sawaya uit New York bijvoorbeeld. Hij hing zijn goed betalende juristenbaantje aan de wilgen om zich voor altijd aan de Legosteentjes te gaan wijden. Hij heeft al een flink aantal tentoonstellingen gehad, wat zijn succesverhaal ondersteunt. Het is erg leuk om te zien dat je van die steentjes ook echt iets aardigs kan maken. Wel vraag ik me af of het concept blijvend interessant is, maar vanuit Sawaya's gezichtspunt is het fantastisch dat je hiermee je brood kunt verdienen. Voor elke wereldbewoner zijn er 62 legosteentjes beschikbaar, dus Sawaya kan nog wel even vooruit. Bekijk zijn portfolio HIER en/of bekijk de onderstaande videoclip.

Maurizio Cattelan

Maurizio Cattelan (1960) is een Italiaanse kunstenaar. Hij is een autodidact en is bekend geworden door zijn controversiële beelden van o.a. Hitler, de Paus en diverse ironische sculpturen, zoals van iemand die met tape aan de muur geplakt zit.
Hij had veel baantjes en bijbaantjes, waaronder eentje in een mortuarium. Dit zou zijn soms morbide smaak verklaren. Zijn carrière begon hij als ontwerper en schrijnwerker van houten meubels en zo kwam hij in contact met bekende ontwerpers. Door een catalogus te maken van zijn werk en deze naar kunstgaleries te sturen, werd hij snel bekend. Cattelan werkt nu als curator in New York, maar komt ook regelmatig terug naar Milan. Zijn werk wordt omschreven als hyperrealistisch en het zal niet verbazen dat hierop toch enigszins af te dingen is wat betreft zijn humoristische vertekening van de werkelijkheid. Sommige beelden zijn hilarisch en doordat ze verbazingwekkend knap gemaakt zijn oogsten ze lof. Wat de kunstwaarde is, is aanvankelijk onduidelijk. Het is wel aardig om te zien dat hij speelt met de werkelijkheid, en dat maakt zijn beelden in ieder geval veel interessanter dan die van het wassenbeeldenmuseum. Op internet zijn zijn beelden via Google te vinden of HIER

Virtueel op vakantie naar Rome

Eigenlijk wil ik wel eens Rome zien deze zomer. Ik zie er toch maar vanaf. Niet zozeer omdat ik op zie tegen zo'n reis, maar meer omdat het niet meer per se hoeft. Ik kan met mijn kont op de stoel blijven zitten en surfen naar bijvoorbeeld de site van het Vaticaan. Dan kan ik lekker op mijn gemak, met de pijltjestoets en de muisknop onder handbereik zo inzoomen op het beroemde plafond van de Sixtijnse kapel. Met natuurlijk het beroemde tafereel van Michelangelo, voorstellende de Schepping, waarbij Adam aangeraakt en tot leven gewekt wordt door God, als lang verbeid hoogtepunt. Want dit tafereel is het hoogtepunt van de Renaissance in mijn visie. Het laat zien dat de kunstenaar Michelangelo niet zo maar een schilder was, maar een filosoof: hij schilderde zichzelf, de kunstenaar die goddelijke inspiratie krijgt en schildert dat al de kunst die er bestaat een uitdrukking is van het leven zonder woorden te gebruiken. Het is vereeuwigde lichaamstaal. Expressie in de allerhoogste vorm, symboliek ready made. Hier gaat het om: het geloof in God is niet meer en niet minder dan tastbare inspiratie - iets wat je doet niet slechts om in leven te blijven maar voor een hoger doel. In de hoop dat wij allen die dit zien hieraan herinnerd worden. In het kader van de onderbuikgevoelens en de aanstaande verkiezingen in juni, toch iets om over na te denken. Maar niet bezuinigen op de kunsten met een grote K. Er moeten toch mensen zijn die nog wel bezield zijn en voor het hogere doel gaan. En als zij dat niet zijn, moeten wij daar voor vechten. Kijk rustig op je gemak, net als ik, naar het plafond van de Sixtijnse kapel en laat het even op je inwerken dat dit kunststukje vijfhonderd jaar geleden voor een bedrag van 3000 dukaten is geschilderd en als het aan de toenmalige Paus had gelegen, het er niet eens was gekomen. Leven de eigengereidheid, leve de kunst met een grote K. Leve Michelangelo. En ga stemmen op een partij met hart voor de Schone Kunsten, is mijn advies.

KLIK HIER VOOR JE VIRTUELE REISJE NAAR ROME

Li Wei, de kamikazefotograaf

De blog van gisteren met dat liggen is niks vergeleken met het echte fotowerk van de Chinese kunstenaar Li Wei uit Peking. Deze man begon zijn werk met een serie 'Spiegelingen' waarbij hij trucs uithaalde met een spiegel. Later ging hij over op het thema 'vallen', waarbij hij met zijn hoofd en bovenlichaam in de grond stak, en weer later probeerde hij het met een serie surrealistische beelden van een 'echte' val. De foto's zijn niet gefotoshopt, maar een weergave van zijn performance art in combinatie met trucage door middel van bijvoorbeeld spiegels, metaaldraden, bouwstellingen en acrobatiek. Meer van zijn komische toeren zijn te bewonderen op zijn eigen site: www.LIWEIART.com en HIER

Waarschuwing: Don't do this @ home!

Bestiario: toegepaste kunst

Bestiario is een jong ontwerpbureau van (o.a.) de Colombiaan Santiago Ortiz Herrera (kunstenaar en wiskundige, 1975) uit Barcelona. Het bureau heeft ook een vestiging in Lissabon. De ontwerpers van Bestiario hebben zich gespecialiseerd in het combineren van design en wetenschap. Zij ontwerpen en maken interactieve informatieplatforms die gebaseerd zijn op de grafiekentheorie, topologische algoritmen, natuurkundige modellen, geometrische en geografische voorstellingen, enzovoort. Uiteraard behoren computers daarbij tot hun voornaamste instrumenten.



Waar we dan in praktische zin aan moeten denken: interactieve kaarten van metro, bus of tram, plattegronden van openbare gebouwen, musea, webdesign, interactieve billboards, filmdecors, enzovoorts. Toegepaste creatieve computertechnologie, zou ik het benoemen. Het raakt aan ‘kunst’, maar heeft een meer commerciële bedoeling, zodat ik hier het woord ‘toegepast’ meer op zijn plaats vind. Het is een geheel nieuwe, boeiende tak van de designsector die de komende jaren onder invloed van krachtige computers en netwerken zeker nog van zich zal laten horen, ehhh zien!



Ga maar eens naar de volgende site, kies een van de geboden mogelijkheden via het gekozen plaatje door daarmee een nieuw venster te openen en gebruik daarna je muis om te klikken en te draaien. Probeer in ieder geval ‘Love is patient’ en ‘Eye candy’. Veel plezier!

KLIK HIER

Kunst en wetenschap

Een vriendin van mij die onlangs hoogleraar werd heeft op haar website een motto staan: 'Wetenschap is kunst'. Daarmee wil zij aangeven dat er een magere scheidslijn is tussen de wetenschap en de kunst. Ze liggen in elkaars verlengde. Voor de natuurwetenschappen lijkt dat in ieder geval soms wel heel duidelijk op te gaan. Ik las onlangs ergens een artikel over de gigantische deeltjesversneller

[Onderdeeltje van de deeltjesversneller]

die ze binnenkort in werking zullen stellen bij Genève - eindelijk, na 30 jaar noeste arbeid. Daarin schreef de auteur dat kunst en wetenschap inderdaad iets gemeen hebben: beide ontstaan uit een soort idealisme en verwondering, geconcretiseerd in een bepaald eindresultaat. Met dit verschil: een kunstwerk is altijd een keer 'af', wetenschap gaat eindeloos door.

Waarom deze opmerkingen over 'wetenschap is kunst'?

Wel, ik dacht hier onwillekeurig aan, want vandaag stuitte ik bij toeval op een website over 'weerfotografie' die gemaakt is door een natuurwetenschapper genaamd Harald Edens. Deze jonge wetenschapper werkt voor het New Mexico Institute of Mining and Technology maar maakt in zijn vrije tijd (of in werktijd, dat weet je nooit) prachtige foto's van natuurverschijnselen. Kijk maar eens op zijn

WEBSITE

Het zou mooi zijn om er enige uitleg bij te krijgen, waarschijnlijk weet deze Harald Edens er veel van. Sommige foto's zijn zo prachtig dat ze in National Geographic niet zouden misstaan. Een website waar andere waanzinnige foto's op staan:

WEBSITE

De vingerafdruk van de kunstenaar

Soms is het moeilijk voor kunstexperts om te herleiden of een (oud) schilderij van een bepaalde schilder was of niet. De manier van schilderen kan zeer wel verbonden zijn met de tijdsperiode, de streek, de stad of de school van schilders. Tegenwoordig heeft men steeds meer instrumenten om erachter te komen. Noem het maar forensisch onderzoek, zoals bij de politie. Pas geleden nog werd een schilderij van Rembrandt, waarvan men voorheen had aangenomen dat het niet van hem was, toch als een echte Rembrandt herkend. Het schilderij heet Portret van predikant Eleazar Swalmius. Rembrandtkenner Ernst van de Wetering had ontdekt dat het linnen waarop geschilderd was, van dezelfde rol afkwam als andere werken van Rembrandt. Ook zag hij dat de plamuurlaag op de door Rembrandt gebruikte wijze was aangebracht.
De echtheid, die dus van karakteristieke kenmerken afhangt, noemt men wel de 'vingerafdruk', maar soms is zo'n vingerafdruk ook heel letterlijk het bewijs van echtheid. Pas werd zo ook een vrouwenportret genaamd 'La Bella Principessa' ontmaskerd als een echte Da Vinci. Een vingerafdruk op dat schilderij (zie witte pijltje) werd door een Canadese forensische kunstexpert vergeleken met een vingerafdruk op een Da Vinci schilderij in het Vaticaan. Het aanvankelijk als negentiende-eeuws bestempelde schilderij was in 2007 door een Zwitser gekocht op een veiling in New York voor 19.000 dollar. Blijkt een goede koop te zijn, het is nu ongeveer 150 miljoen dollar waard. De waardedaling van de dollar neemt de Zwitser waarschijnlijk voor lief.


Laatst kwam ik ook kunst van een anonieme kunstenaar tegen, die echter wel duidelijk bewijs achterliet van zijn identiteit. Ik hoop voor hem dat hij niet in het verkeerde archief terecht is gekomen!



[DNA]