Gekke verkeersborden in Hilversum

Als je regelmatig op de fiets zit en door Hilversum rijdt, valt je op hoe mooi die stad is. Dat komt voornamelijk door het aantal bomen en overig groen. Ten tweede is de bebouwing - uitzonderingen daargelaten - interessant voor wie er oog voor heeft: opvallende architectuur is ruim vertegenwoordigd. De enige stoorzender in het straatbeeld is de bebording. Hilversum is daar niet uniek in, want je ziet dat door heel Nederland: een overkill aan verkeersborden, met als logisch gevolg dat de borden worden verontachtzaamd, slecht onderhouden en zoals bij mij het geval is als ik in de auto zit: onbewust (en soms bewust) genegeerd. De logica en ordening is zoek en het idee is: laten we er een bordje neerzetten, dan zijn we ervan af. Het tegendeel van wat beoogd is, wordt bereikt.

Mijn advies is: breng alle verkeersborden in kaart en kijk waar je ze weg kunt halen of waar je wijzigingen kunt aanbrengen. Ik ben geen verkeersdeskundige, maar het lijkt me, dat het minder ook wel kan.

Het bord hierboven is vrij onschuldig en zal misschien door bewoners zijn geplaatst, waarschijnlijk door iemand die zijn inburgeringsexamen niet heeft gehaald of die altijd een onvoldoende voor Nederlands haalde. Voor correctie vatbaar en misschien een hekwerkje plaatsen in plaats van zo'n lelijk geel bord?

Maar dan hoef je er echt niet bij te zetten dat het om een hekwerkje gaat.

Heel creatief, maar volstrekt overbodige aanduiding. Het had ook kunnen zijn: wil je dood, rijd dan door rood. Het is een bord bij de treinovergang met bomen in Hilversum Noord. Een taak voor NS om duidelijker te maken dat je echt op de rem moet trappen als de trein eraan komt, maar niet door middel van dit soort bordjes, hoe leuk ze ook zijn.

Wat zijn doseerlichten? De gemiddelde autorijder weet niet wat dat is. Zijn het sfeerlichtjes? Discolichten? Gaan ze vaak stuk? Wat doen ze en waar is het goed voor? Weg met dat stomme bord, geen kip die dat begrijpt. En het is je reinste straatvervuiling.

Ook dit is verkeer(d): een straat waar je als automobilist moet stoppen om eerst het bord te lezen, dan gaat puzzelen over de betekenis en ten slotte wikipedia moet raadplegen op je i-pad en zo een file veroorzaakt, met resultaat dat iedereen chagrijnig wordt. Een barokke paal met te veel en te onduidelijke borden, waaruit je niet wijs kan worden. Weer bijzonder creatief en artistiek zelfs, maar niet geschikt voor argeloze straatgebruikers en dito toeristen. Of... wacht even, ik snap het, misschien was dit wel de bedoeling: een kunstproject?

Hilversumcultuur

Als Hilversummer bezocht ik in Tongeren (Vlaanderen), nabij Maastricht, het Gallo-Romeins museum aldaar. Een mooi nieuw museum, waarbij aandacht wordt besteed aan de opgravingen in de streek tot en met de middeleeuwen. De tijdelijke tentoonstelling geeft een beeld van de Prehistorie. Verbaasd liep ik tegen het woord “Hilversum cultuur” op. Nooit geweten dat Hilversum ooit een hoogstaande cultuur kende – in de prehistorie. Ja hoor, wel erg lang geleden, maar misschien iets om even stil bij te staan.
Met de Hilversumcultuur wordt een prehistorische cultuur uit de vroege en middenbronstijd (1800 - 1200 v. Chr.) aangeduid. Het hooggelegen Gooi is een van de oudst bewoonde streken van Nederland. Vondsten in de prehistorische grafheuvels getuigen daarvan. Omdat water zich verzamelde op de lager gelegen plaatsen, werden dat drinkplaatsen voor het vee. De dorpen Hilversum, Laren , Blaricum en Bussum zijn rond die drinkplaatsen ontstaan. (Dat moesten die kakkers daar eens weten!)
In 1899 worden even buiten het dorp Hilversum vier fragmenten gevonden van een urne. Opvallend was het traliewerkpatroon op het aardewerk: het resultaat van touwindrukken.
In het midden van de 20ste eeuw bestudeerden archeologen gelijkwaardige vondsten uit nabije regio’s. De urnen die ze onderzochten waren eenvoudig, groot, tonvormig en hadden dikke wanden. De randen waren versierd met vinger- en nagelindrukken én met afdrukken van touw. De onderzoekers merkten de overeenkomst op met de vier urnefragmenten en grepen terug naar de vindplaats ervan om de net ondekte cultuur een naam te geven. De Hilversummensen (Hilversummers avant la lettre?) waren boeren die op grote schaal handel voerden: ze importeerden bronzen voorwerpen en verhandelden fokdieren. Door de arme zandgronden was er voornamelijk schapenhouderij mogelijk in latere tijd, maar wellicht hoorden er in de prehistorie ook runderen en geiten bij.
Te zien aan de dromerige blik van die eerste bewoner van de Gooise matras (zie foto) had hij het wiel nog niet uitgevonden.
Meer info:
MUSEUM TONGEREN
WWW.NAERDINCLANT.NL (amateurarcheologen)

Lente!

Het is lente. Het woord lente is een oude afleiding van lang en heeft betrekking op het lengen van de dagen. Het was vandaag weer om naar buiten te gaan en het daarom aardig om de botanische Costerustuin te bezoeken in Hilversum, dat door vrijwilligers wordt onderhouden. Het is geen spectaculair geheel, maar wel aardig voor de schooljeugd. Het is een dan ook een educatieve tuin (oorspronkelijk uit 1930) van een biologieleraar genaamd Jan Costerus. De tuin ligt midden in een villawoonwijk, de Boomberg. Sommige van de planten herkende ik omdat die vroeger wel in het wild groeiden of bij ons in de tuin. We zijn in ons land bevoorrecht vanwege de vruchtbare en makkelijke grond en vanwege de vele liefhebbers met groene vingers. De bloemen en planten staan hier en daar al in bloei, maar de volle pracht moet het waarschijnlijk nog krijgen. Wat dat betreft nog even geduld aub.
Groei gaat altijd langzaam voor 't oog en is o.a. afhankelijk van de zonnewarmte. Het leuk zijn om de tuin het hele jaar door te filmen en de beelden van verschillende stadia aan elkaar te plakken. Zo ontstaat een zogenaamde 'time lapse' film/video. Je kunt zo ook bloemen van dichtbij filmen, dat is ook altijd fascinerend. Met mensen is dat ook al eens gedaan. (Zie een van mijn eerdere blogs)

Wentelen op de wenteltrap

Mijn dochter is van plan om architectuur te studeren. Een heel verstandig besluit, want er is nog veel te verbeteren aan het stadsgezicht in het Nederland van na 1945. Er worden nog altijd bouwvergunningen verstrekt voor gebouwen die ontworpen zijn door mensen die hun vak niet serieus nemen. Lelijke monsters, die het vaak verdienen om leeg te staan en te worden gesloopt. En dat terwijl kwaliteit in ontwerp zich meestal wel uitbetaalt, zij het soms na lange tijd. Het is ook niet voor elke portemonnee. De waardering voor kunstig ontworpen nieuwbouw, duurzame materialen, innovatieve technieken en opvallend gevelwerk neemt gelukkig toe. De samenleving heeft er genoeg van om tegen grijze lelijkheid aan te kijken.

Enige dagen geleden werd de Hilversumse Architectuurprijs uitgereikt aan VHP Architecten uit Rotterdam (voor een complex woningen aan de Naarderstraat) uit handen van ex-rijksbouwmeester Jo Coenen. Architectenbureau Arc2 i.s.m. Moost architectuurwerkplaats uit Almere en Hilversum, die bovenstaand filmtheater ontwierpen, ontvingen de publieksprijs. Zelf stemde ik voor dit laatste ontwerp, dat mijns inziens vernieuwend is vanwege de open gevel en de geslaagde poging om bij alles het duurzaamheidsprincipe te hanteren.
Ik ben blij dat ik straks een beetje over de schouders van mijn dochter kan meekijken, want ik vind ideeën van mensen en de kunst die op papier én driedimensionaal neer te zetten altijd bijzonder fascinerend.
Een voorbeeld, waarom ik het zulke boeiende materie vind. Op de volgende site kun je je heerlijk verbazen over de vele manieren waarop je een trappenhuis kunt ontwerpen en bouwen: Ga naar DEZE SITE: KLIK HIER.
Ik wil later ook zo'n wenteltrap in mijn keuken. Dan kan je langskomen om wentelteefjes te eten.

Plastisch fantastisch

[De Kolk toen (1927) en nu (een schoonheidsvlek of een puist?)]

Amsterdam heeft in 100 jaar een metamorfose doorgemaakt, ook al is gelukkig nog een hoop bebouwing aan de sloophamer ontkomen. Wat daarbij opvalt, is dat de zeilscheepjes en het water van de grachten plaats hebben gemaakt voor ugly asfalt, tramrails, bestrating en blik, en – dat moet ook gezegd worden – veel bomen.
In New York pakken ze het rigoureuzer aan: daar worden gebouwen die niet meer voldoen aan de laatste modesnufjes, na enkele jaren al met de grond gelijk gemaakt, of ze nu architectonische hoogstandjes zijn of niet. Ervoor in de plaats worden dan nog modernere kolossen neergezet. Toch is de skyline van Amsterdam in die 100 jaar ingrijpender gewijzigd dan die van New York. Dat komt omdat Amsterdam een historisch hart heeft, waar Amsterdammers (en ook bijna alle niet-Amsterdammers) veel van houden. Dat hart blijft hetzelfde, ondanks hoogbouw in de periferie. Waarschijnlijk hebben we dat gevoel voor sfeer en historie nodig om ons thuis te voelen. Wij houden nou eenmaal van laag en overzichtelijk, van charme en leefbaarheid. En we zijn zeker niet dol op efficiency, eenvormigheid en zakelijkheid in een stad met een kloppend oud hart.



[South Ferry, toen (1960) en nu]

In Hilversum, waar ik woon, moeten we nog leren wennen aan de vooruitgang. Hier wordt er door felle tegenstanders een loopgravenoorlog uitgevochten over 5 flatjes van hooguit 45 meter hoog voor de entree van het treinstation. Er leven namelijk mensen die liever in een plaggenhutje wonen dan in een luxe stenen nieuwbouwflat met uitzicht op de wriemelende massa schaapjes en heikneutertjes. Toch vrees ik dat de toekomst ons inhaalt en dat de skyline van de mediastad voortaan bepaald gaat worden door vijf statige stadstorens.
Hier moet men erg wennen aan een uiterlijke identiteitsverandering, zoals iemand die opziet tegen een ingreep van de plastisch chirurg en bang is om straks in de spiegel te moeten kijken. Hilversum gaat er moderner, jonger uitzien. Echt, Hilvercity wordt straks een pretty, sexy city. Geen botox, geen siliconen, maar beton, staal en glas. Nu nog de schreeuwende, protesterende patiënt onder narcose brengen.