Poetins roestige imago

De krant “The Moscow Times” wijdde er onlangs slechts een paar regeltjes aan: de 1100 meter lange brug tussen de oostelijke havenstad van Rusland, Vladiwostok, en het tegenover gelegen eiland Russky. Vladiwostok was ooit het eindpunt van de Transsiberië Expres, die de Westerse wereld met Azië verbond. In de Sovjettijd mochten buitenlanders er niet komen, waarschijnlijk vanwege militaire geheimen van de marine.

Waarom heeft men een van de langste kabelbruggen ter wereld gebouwd voor een eilandje (Russky), waar nog geen 5000 mensen wonen?

Voor een dorp ter grootte van Grubbenvorst dat aan de rivier de Maas ligt, ga je toch ook geen megagrote brug bouwen die 1,1 miljoen dollar kost? Tja, we bevinden ons in Rusland, dat met meneer Poetin aan het roer en onder het mom de democratie aan te hangen, de Sovjet-oligarchie omarmt (oligarchie kan men ook met i-e schrijven, oliegarchie dus... want Rusland draait op haar aardoliereserves). Wat in het hoofd van president Poetin opkomt, wordt uitgevoerd. Klaar uit. Geen democratische dialoog of discussie. Het geld komt er, de president heeft gesproken.
Maar waarom denk ik dit? Er is namelijk geen feitelijk economisch belang om deze brug te bouwen. De enige reden waarom deze brug gebouwd is, is dat Moskou wil laten zien dat Rusland een moderne natie is, die grote prestaties kan leveren. Puur een reclamestunt dus. Want de brug is er gekomen vanwege de organisatie van de APEC-top, deze maand september. (APEC = Asia-Pacific Economic Cooperation, economisch forum van landen aan de Grote Oceaan)
De brug moet Rusland voorstellen als een economische grootmacht, die heel wat in de pap te brokkelen heeft tussen haar opkomende Aziatische buren.
Toen Medvedev de brug officieel opende, wuifde hij het commentaar weg van het publiek dat zich eerder kritisch had uitgelaten over de kwaliteit van de uitvoering. Een storm had eerder namelijk de weg ernaartoe gedeeltelijk weggeblazen. “Ik ben er zeker van dat de kwaliteit goed is,” probeerde Medvedev met de typische Russische overmoed, bekend van de Russische Roulette, “en waar de zaken een beetje slecht uitgevoerd zijn, zullen we er voor zorgen dat ze zorgvuldig worden hersteld, wij (Russen) kunnen dat, weet je.”
Ik las dit verhaaltje en keek naar bovenstaande foto van de Rus, die Russische roulette speelt met zijn evenwichtsorgaan. En ik zag warempel een bruin plekje op de brugboog. Tjonge, en dat in het vochtige Vladiwostok, terwijl de winter- en herfststormen nog moeten komen. Misschien dat Rusland een brug heeft willen slaan tussen de landen aan de Grote Oceaan, maar hij is nu al aan het roesten.
Wellicht symptomatisch voor het imago van Poetin?

Succes is geen garantie voor succes

De PVV is de partij die het grootste succes boekte bij de laatste verkiezingen, maar helaas pindakaas er gaat de laatste tijd wel wat mis om niet te zeggen er rollen koppen. Het is duidelijk: dit is te wijten aan de kritieklawine die op gang is gekomen via de media nadat bekend werd dat een van de Kamerleden gelogen had over zijn burgerschap. Daarmee werd het imago van de PVV als bepaald niet kreukloos, bevestigd. Het kan dan snel gaan als eenmaal het hek van de dam is.
Dat laatste geldt ook voor een vakkundig (door een reclamebureau) gemaakte serie filmpjes die in opdracht van de Radboud Universiteit Nijmegen werden gepubliceerd op YouTube. Deze serie was bedoeld om het wetenschappelijk onderzoek dat aan de universiteit wordt verricht aan een breed publiek inzichtelijk te maken, dit met het doel jongere scholieren te enthousiasmeren over het studeren in Nijmegen. Het succes van LABRAD (de naam van de serie) was er, mede dankzij de medewerking van de sexy Ancilla Tilia die de hoofdrol speelt. De eerste 350.000 downloads waren er al in de eerste dagen na publicatie, maar toen brak de ongezouten kritiek los.
De Universiteit trok zich de kritiek aan en stopte de serie.
De ondernemings- en studentenraad waren niet blij met de filmpjes.Iemand van de studentenraad uitte haar mening als volgt: "Dit is niet het beeld dat de Radboud Universiteit zou moeten uitstralen. Er worden flauwe seksistische grapjes gemaakt en het lijkt alsof ze de onderzoeken belachelijk maken."
Kortom, imagoschade. Als de communicatieafdeling beter haar best had gedaan, had zo'n filmpje nooit goedkeuring gekregen. Nu wordt achteraf bepaald dat het schadelijk is voor het imago.
Imago heeft te maken met een voorbeeldfunctie en gedrag. Die moeten 100% OK zijn. Soms is dat erg lastig, en 'n geaccepteerd imago kan heel snel aan diggelen zijn.
Of het publiek zich zelf echt druk maakt om het imago van de PVV of de Radboud Universiteit is nog maar de vraag. Zowel bij PVV als Radboud is dat niet aangetoond, maar de les die we hieruit leren is: voorkomen is beter dan genezen.

Oordeel zelf.

Opkrikken van een beschadigd imago

Eerst hadden we BP. Toen hadden we Israël/Gaza en nu misschien een regering met de PVV in ons eigen landje. De actie op Facebook van mensen die zich schamen voor de 1,5 miljoen andere mensen die hebben gestemd op de PVV is geslaagd: al zo'n 40.000 leden hebben hun stem laten horen. Op de pagina melden de initiatiefnemers dat zij de PVV een rechtse racistische partij vinden die angst en haat predikt. De excuuspagina beschrijft verder dat de meerderheid van de Nederlanders niet achter de ideologie van de PVV staat.
Dat een bedrijf imagoschade heeft opgelopen door blunders te maken, kan voor dat bedrijf fataal worden. Daar zijn genoeg praktijkvoorbeelden van. Gelukkig zijn er tegenwoordig scenario's ontwikkeld die het imago van zo'n bedrijf op kunnen krikken via sponsoring, branding van nieuwe producten, enzovoort. Maar hoe doe je dat met een heel land? Israël heeft enorme deuken opgelopen in de laatste jaren vanwege de oorlogen met Libanon en in Gaza, en het recente voorval waarbij een schip werd geënterd en er veel doden vielen. Turkije heeft al aangekondigd hun relaties met Israël te herzien. Het imago van Israël als een land die de mensenrechten respecteert is tot nul gedaald. Hoe krik je zo'n imago op? Door vrede te stichten misschien? Door humane gebaren, Palestijnen vrij te laten uit de gevangenis? Het is veel moeilijker want een land is geen bedrijf waar het voortbestaan voortdurend bedreigd wordt. Israël zal ook voortbestaan zonder imago.
Nu komt dus het imago van het tolerante Nederland onder druk te staan, door eventuele regeringsdeelname van de PVV. Of zal Geert zich - eenmaal als Minister van Binnenlandse Zaken - gedeisd houden? We zullen het zien. Zelf denk ik dat de imagoschade wel mee zal vallen en zullen we waarschijnlijk zien dat Geert Mozartkugeln voor zijn geld kiest. Lang zal hij niet op zijn plek zitten, daar is het te zeer een intrigant voor. De export zakt ook niet in. Wij gaan toch gewoon naar Italië, dat maffialand, of naar Duitsland, moffenland, of naar de VS, cowboyland, of naar België, land van dommen? Het is alsof we ons realiseren dat politiek of volksaard er niet zoveel toe doet. Het kan altijd erger. 'Bij ons in (vul land in) ... is het ook een politiek zooitje.' Vooral België, waar de taalstrijd nog steeds de gemoederen bezighoudt. Morgen gaan de Belgen massaal naar de stembus om een socialistische, Franstalige, Italiaanse homo te kiezen als premier. Dat is pas andere koek. De Belgen weten hoe je imago's kan opkrikken: met een rozerood tintje! En Israëli's doen het blijkbaar met condooms...

BP: imago is naar de haaien

BP had een mooi logo: een groen bloemetje. Helaas, het beeld dat mensen nu van dit bedrijf hebben stemt bij lange na niet overeen met het imago dat deze multinational voor ogen had toen zij aan de consument wilde overbrengen dat zij haar milieuzorg hoog in het vaandel draagt. 'De grootste milieuramp ooit' wordt de lekkage in de Golf van Mexico al genoemd. Dit toch al kwetsbare zeegebied is rampzalig vervuild en het is maar de vraag of de natuur op termijn in staat is het tij te keren.
Wat daar ook van zij, hoe kan je dit imago ooit weer goed krijgen? Niemand zal het bedrijf ooit nog een groen imago toedichten. Als communicatiedeskundige zou ik ervoor kiezen om niet alleen het logo te veranderen, of de naam BP (voortaan zal iedereen "Broken Pipe" zeggen in plaats van "British Petroleum"). Ik zou ervoor kiezen dat dit bedrijf opgekocht wordt door een ander oliebedrijf, bij voorkeur een die bewezen heeft dat het kosten nog moeite spaart om risico's voor het milieu te mijden. Daardoor verdwijnt de herinnering aan BP spoorslags. Als een overname niet lukt is er maar één ander alternatief: een reeks forse beleidswijzigingen. Tips: onmatige steun van milieuorganisaties, de steun van wetenschappelijk onderzoek naar het milieu, verregaande eisen aan exploratie en winning, vervanging van de directie en raad van toezicht, kortom: een Boordevolle Portemonnee met Engelse ponden.

Natuurlijk duiken creatievelingen op het lachwekkend geworden logo. KLIK HIER