Ruim denken en krap wonen

Wie noodgedwongen kleinbehuisd is, zoals ik, propt zijn woonstee vast en zeker vol met zijn of haar bezittingen. Maar je kunt ook vrijwillig kleinbehuisd wonen en spaarzaam omgaan met de ruimte en spullen die je hebt. De Israëlische schrijver Etgar Keret (1967) bijvoorbeeld. Hij koos bewust om in een absurd krappe woning te wonen, en met reden. Keret heeft Poolse roots en zijn familie heeft vóór de Tweede Wereldoorlog in Warschau gewoond, niet ver van de plek waar nu zijn experimentele woonhuis staat: ingeklemd tussen de muren van twee gebouwen. Het is - puur bij toeval - op de grens waar vroeger twee ghetto's gescheiden waren door een brug.
Keret beschouwt dit huis als een soort monument voor zijn familie. Zijn ouders hebben de holocaust overleefd als enige van hun beide families. Hoewel hij er maar drie jaar gaat werken en leven, ziet hij dit kunstproject (want dat is het) als het ondergaan van een moeilijke periode uit het leven van zijn ouders.

[Het karkas van het huis in aanbouw]

Naar verluidt zou dit smalste huis ter wereld (122 cm breed - ter grootte van een klein bureau of fornuis)slechts tot doel dienen als werkruimte voor Keret, maar verkassen hoeft hij niet want het heeft een bed, een keukentje, a minitoilet en dito douche, een zitzak en een paar tafeltjes. Alle comfort van een motorjacht zal ik maar zeggen. Net als een modern jacht bestaat het huis bijna geheel uit aluminium en polycarbonaat (een soort plexiglas). De trap naar het woongedeelte is mechanisch op de trekken, zodat ongewenste indringers buiten blijven en extra ruimte wordt gecreëerd (zie onderstaande maquette). De Poolse architect Jakub Szczesny van het bureau Centrala heeft een knap staaltje werk geleverd.

Etgar Keret geniet in Nederland enigszins bekendheid vanwege zijn humoristische, absurdistische verhalen, onder de titel "Verrassing", verschenen bij uitgeverij Podium. Gezien het genre van zijn verhalen zal deze "sit-in" wellicht tot spectaculair tragikomische scènes leiden, die in een nieuw boek verwerkt worden. Dat belooft wat!

Opkrikken van een beschadigd imago

Eerst hadden we BP. Toen hadden we Israël/Gaza en nu misschien een regering met de PVV in ons eigen landje. De actie op Facebook van mensen die zich schamen voor de 1,5 miljoen andere mensen die hebben gestemd op de PVV is geslaagd: al zo'n 40.000 leden hebben hun stem laten horen. Op de pagina melden de initiatiefnemers dat zij de PVV een rechtse racistische partij vinden die angst en haat predikt. De excuuspagina beschrijft verder dat de meerderheid van de Nederlanders niet achter de ideologie van de PVV staat.
Dat een bedrijf imagoschade heeft opgelopen door blunders te maken, kan voor dat bedrijf fataal worden. Daar zijn genoeg praktijkvoorbeelden van. Gelukkig zijn er tegenwoordig scenario's ontwikkeld die het imago van zo'n bedrijf op kunnen krikken via sponsoring, branding van nieuwe producten, enzovoort. Maar hoe doe je dat met een heel land? Israël heeft enorme deuken opgelopen in de laatste jaren vanwege de oorlogen met Libanon en in Gaza, en het recente voorval waarbij een schip werd geënterd en er veel doden vielen. Turkije heeft al aangekondigd hun relaties met Israël te herzien. Het imago van Israël als een land die de mensenrechten respecteert is tot nul gedaald. Hoe krik je zo'n imago op? Door vrede te stichten misschien? Door humane gebaren, Palestijnen vrij te laten uit de gevangenis? Het is veel moeilijker want een land is geen bedrijf waar het voortbestaan voortdurend bedreigd wordt. Israël zal ook voortbestaan zonder imago.
Nu komt dus het imago van het tolerante Nederland onder druk te staan, door eventuele regeringsdeelname van de PVV. Of zal Geert zich - eenmaal als Minister van Binnenlandse Zaken - gedeisd houden? We zullen het zien. Zelf denk ik dat de imagoschade wel mee zal vallen en zullen we waarschijnlijk zien dat Geert Mozartkugeln voor zijn geld kiest. Lang zal hij niet op zijn plek zitten, daar is het te zeer een intrigant voor. De export zakt ook niet in. Wij gaan toch gewoon naar Italië, dat maffialand, of naar Duitsland, moffenland, of naar de VS, cowboyland, of naar België, land van dommen? Het is alsof we ons realiseren dat politiek of volksaard er niet zoveel toe doet. Het kan altijd erger. 'Bij ons in (vul land in) ... is het ook een politiek zooitje.' Vooral België, waar de taalstrijd nog steeds de gemoederen bezighoudt. Morgen gaan de Belgen massaal naar de stembus om een socialistische, Franstalige, Italiaanse homo te kiezen als premier. Dat is pas andere koek. De Belgen weten hoe je imago's kan opkrikken: met een rozerood tintje! En Israëli's doen het blijkbaar met condooms...

Archeologie in Israël

Een klein berichtje van het ANP: archeologen hebben bij een opgraving een aardewerken vat met inscriptie (waarschijnlijk in het Aramees) opgegraven uit de tijd van Jezus. Menigeen zal zijn schouders ophalen bij zo’n berichtje, maar de vondst is uniek. De inscriptie is cryptisch, zodat specialisten aan de slag gaan om de boodschap te ontcijferen. De bekende Engelse archeoloog Shimon Gibson suggereert dat een dergelijk vat gebruikt zou kunnen zijn door Jezus om zijn handen te wassen. De archeologische site waar de vondst gedaan is, is gesitueerd op of bij de berg Zion waar in de tijd van Jezus een priestergemeenschap leefde.
Gibson (familie van Mel? Die had ook iets met Jezus!)is een expert op het gebied van archeologie van de periode rond de jaartelling. Onlangs verscheen zijn boek ‘The Final Days of Jesus. Archeological Evidence.’ De titel suggereert dat Jezus echt bestaan heeft en dat er zelfs archeologisch bewijs van is, maar dat wordt voor zover ik begrijp in dit boek niet aangetoond. Zijn theorie is dat Jezus een gebedsgenezer was en een alternatieve geneeswijze (avant la lettre) propageerde, waar een grote menigte volgelingen op af kwam. In de ogen van de Romeinse autoriteit zou dit als gevaarlijk zijn bestempeld, waardoor hij zijn activiteiten met de dood moest bekopen.
Archeologie in Israël is in onze moderne tijd een groot probleem. Als je daar namelijk een spade in de grond steekt heb je een grote kans dat je stuit op archeologisch materiaal. Dat is echt lastig als je een weg wilt aanleggen of een huis wilt bouwen. Om je een idee te geven: in de jaren negentig besloot de overheid een autoweg (no. 6) aan te leggen. De archeologen moesten als een bezetene het enorme stuk land verkennen om de graafmachines van de wegenbouwer voor te zijn. Wat bleek? Onder het geplande landstuk van de weg lagen maar liefst 181 archeologische sites!