Poetins roestige imago

De krant “The Moscow Times” wijdde er onlangs slechts een paar regeltjes aan: de 1100 meter lange brug tussen de oostelijke havenstad van Rusland, Vladiwostok, en het tegenover gelegen eiland Russky. Vladiwostok was ooit het eindpunt van de Transsiberië Expres, die de Westerse wereld met Azië verbond. In de Sovjettijd mochten buitenlanders er niet komen, waarschijnlijk vanwege militaire geheimen van de marine.

Waarom heeft men een van de langste kabelbruggen ter wereld gebouwd voor een eilandje (Russky), waar nog geen 5000 mensen wonen?

Voor een dorp ter grootte van Grubbenvorst dat aan de rivier de Maas ligt, ga je toch ook geen megagrote brug bouwen die 1,1 miljoen dollar kost? Tja, we bevinden ons in Rusland, dat met meneer Poetin aan het roer en onder het mom de democratie aan te hangen, de Sovjet-oligarchie omarmt (oligarchie kan men ook met i-e schrijven, oliegarchie dus... want Rusland draait op haar aardoliereserves). Wat in het hoofd van president Poetin opkomt, wordt uitgevoerd. Klaar uit. Geen democratische dialoog of discussie. Het geld komt er, de president heeft gesproken.
Maar waarom denk ik dit? Er is namelijk geen feitelijk economisch belang om deze brug te bouwen. De enige reden waarom deze brug gebouwd is, is dat Moskou wil laten zien dat Rusland een moderne natie is, die grote prestaties kan leveren. Puur een reclamestunt dus. Want de brug is er gekomen vanwege de organisatie van de APEC-top, deze maand september. (APEC = Asia-Pacific Economic Cooperation, economisch forum van landen aan de Grote Oceaan)
De brug moet Rusland voorstellen als een economische grootmacht, die heel wat in de pap te brokkelen heeft tussen haar opkomende Aziatische buren.
Toen Medvedev de brug officieel opende, wuifde hij het commentaar weg van het publiek dat zich eerder kritisch had uitgelaten over de kwaliteit van de uitvoering. Een storm had eerder namelijk de weg ernaartoe gedeeltelijk weggeblazen. “Ik ben er zeker van dat de kwaliteit goed is,” probeerde Medvedev met de typische Russische overmoed, bekend van de Russische Roulette, “en waar de zaken een beetje slecht uitgevoerd zijn, zullen we er voor zorgen dat ze zorgvuldig worden hersteld, wij (Russen) kunnen dat, weet je.”
Ik las dit verhaaltje en keek naar bovenstaande foto van de Rus, die Russische roulette speelt met zijn evenwichtsorgaan. En ik zag warempel een bruin plekje op de brugboog. Tjonge, en dat in het vochtige Vladiwostok, terwijl de winter- en herfststormen nog moeten komen. Misschien dat Rusland een brug heeft willen slaan tussen de landen aan de Grote Oceaan, maar hij is nu al aan het roesten.
Wellicht symptomatisch voor het imago van Poetin?

Russische pers

VLADISLAV SOERKOV

In Nederland staan we op onze achterste benen als bij een journaliste van de krant huiszoeking wordt gedaan omdat deze verdacht is staatsgeheime informatie te bezitten (Jolande Van der Graaf van de Telegraaf). Staatsgeheim is niet voor niets staatsgeheim. En hoewel we hier te lande transparantie hoog in het vaandel hebben staan, kan het natuurlijk heel onveilig zijn om bepaalde informatie openbaar te maken. Het kan ook individuen schietschijf maken voor kwaadwillenden. Er zijn allerlei redenen te bedenken waarom het beter is dat sommige informatie niet aan de buitenwereld wordt verstrekt. Niet alle journalisten zijn ethisch goed bezig, en een krant als de Telegraaf is vaker verdacht van sensatieberichten dan een krant als Trouw of NRC Handelsblad.
In Rusland is de situatie net andersom: daar is het vak van journalist per definitie verdacht, tenzij er artikelen worden geschreven die geen contraire mening vertolken en in het straatje van de regering passen. Daar worden journalisten beschouwd als ‘verdacht’ volk, dat het liefst een kopje kleiner gemaakt moet worden. Alleen in Irak en Algerije zijn het afgelopen decennium meer journalisten vermoord dan in Rusland. Rusland staat hoog op de lijst als het gaat om politieke moorden, KGB-methoden om vrije pers tegen te gaan, excessieve straffen voor belastingontduiking, schijnprocessen en nog meer van dit soort zaken.
Maar misschien komt daar toch verandering in. De maatschappij kan het machtsblok misschien ook wel de rug toe keren als de meerderheid zich verzet tegen onrecht. Een opmerkelijk lichtpuntje: Vladislav Soerkov, de Kremlinspindoctor en bedenker van Vladimir Poetins autoritaire ideologie, heeft onder pseudoniem een novelle geschreven, getiteld Okolonolja (Nabij het Nulpunt). Toen bekend werd dat Soerkov achter het pseudoniem schuilging, kwam er een ware run op het boekje op gang.
Uit NRC Handelsblad:
“In het boek levert de journaliste van de oppositiekrant felle kritiek op de machthebbers. Ze beschrijft hen als een glibberige massa van gouverneurs, ministers en officieren van veiligheidsdiensten. Samochodov antwoordt haar dat oneerlijkheid, geweld en stagnatie nu eenmaal de realiteit van het bestaan zijn en raadt haar aan hiermee te leren leven.
Analisten speculeren erop dat Soerkov het boek heeft geschreven als waarschuwing aan regeringspartij Verenigd Rusland dat de tijden aan het veranderen zijn en haar comfortabele positie niet meer zo vanzelfsprekend is als ze denkt.”
Of de Russen een beetje kunnen leren van hun eigen fouten en er niet trots op zijn, zoals nu het geval is, is de vraag. Maar je blijft hopen.