Succes is geen garantie voor succes

De PVV is de partij die het grootste succes boekte bij de laatste verkiezingen, maar helaas pindakaas er gaat de laatste tijd wel wat mis om niet te zeggen er rollen koppen. Het is duidelijk: dit is te wijten aan de kritieklawine die op gang is gekomen via de media nadat bekend werd dat een van de Kamerleden gelogen had over zijn burgerschap. Daarmee werd het imago van de PVV als bepaald niet kreukloos, bevestigd. Het kan dan snel gaan als eenmaal het hek van de dam is.
Dat laatste geldt ook voor een vakkundig (door een reclamebureau) gemaakte serie filmpjes die in opdracht van de Radboud Universiteit Nijmegen werden gepubliceerd op YouTube. Deze serie was bedoeld om het wetenschappelijk onderzoek dat aan de universiteit wordt verricht aan een breed publiek inzichtelijk te maken, dit met het doel jongere scholieren te enthousiasmeren over het studeren in Nijmegen. Het succes van LABRAD (de naam van de serie) was er, mede dankzij de medewerking van de sexy Ancilla Tilia die de hoofdrol speelt. De eerste 350.000 downloads waren er al in de eerste dagen na publicatie, maar toen brak de ongezouten kritiek los.
De Universiteit trok zich de kritiek aan en stopte de serie.
De ondernemings- en studentenraad waren niet blij met de filmpjes.Iemand van de studentenraad uitte haar mening als volgt: "Dit is niet het beeld dat de Radboud Universiteit zou moeten uitstralen. Er worden flauwe seksistische grapjes gemaakt en het lijkt alsof ze de onderzoeken belachelijk maken."
Kortom, imagoschade. Als de communicatieafdeling beter haar best had gedaan, had zo'n filmpje nooit goedkeuring gekregen. Nu wordt achteraf bepaald dat het schadelijk is voor het imago.
Imago heeft te maken met een voorbeeldfunctie en gedrag. Die moeten 100% OK zijn. Soms is dat erg lastig, en 'n geaccepteerd imago kan heel snel aan diggelen zijn.
Of het publiek zich zelf echt druk maakt om het imago van de PVV of de Radboud Universiteit is nog maar de vraag. Zowel bij PVV als Radboud is dat niet aangetoond, maar de les die we hieruit leren is: voorkomen is beter dan genezen.

Oordeel zelf.

10-10-10

Het is vandaag 10-10-10. Er schijnen (op zondag nota bene, wist niet dat dat kon) veel echtpaartjes in het huwelijk getreden, alleen vanwege die datum. In Cuba wordt de onafhankelijkheid gevierd: Grito de Yara genoemd. 10-10 heet ook de klimaatcampagne die vandaag start: samen de CO2 uitstoot in één jaar met 10% te verminderen, beginnend in 2010. En tenslotte: de Antillen bestaan vanaf vandaag niet meer.
Gelukkig bestaan de eilanden nog wel: Bonaire, Sint Eustatius en Saba zijn openbaar lichaam geworden. Openbaar lichaam, ik vind dat maar een bedenkelijke term, betekent dat ze een bijzondere status hebben, een bijzonder gemeente binnen het Nederlandse staatsbestel. In Saba heeft men deze dagen te kampen met flinke stormen, die de kust onveilig maken. De Nederlandse bewindslieden kunnen zich nu misschien voorstellen wat bovenwindse eilanden zijn. Ik hoop voor ze dat ze niet met de boot zijn gekomen, want er zijn er een aantal gezonken (zie foto: deze werd vandaag geschoten). Ik heb de voormalig gouverneur van dit piepkleine eilandje nog gekend. Er wonen net zoveel mensen als in Zenderen in Overijssel. En als je daar nog nooit van gehoord hebt, dan weet je ongeveer hoe groot het eiland is. Kleiner dan Schiermonnikoog, veel kleiner zelfs, maar met meer inwoners. Desalniettemin, het is een gemeente om trots op te zijn. Hier wonen allochtonen en autochtonen gebroederlijk naast elkaar. Vredelievend en in volle harmonie. Een pracht van een gemeente, die wij destijds (in 1635) eervol voor de WIC veroverd hebben op een paar dronken Fransozen. Zij mochten blijven, net als de aan land gespoelde Engelsen, Spanjaarden, Zeeuwen en Ieren en de negerslaven uit Afrika. Echt multiculti op z'n best. Een reden te meer dat we het bij een vijandelijke inval door piraten of andere indringers tot de laatste snik zullen verdedigen! Want Saba is een schoolvoorbeeld voor het slagen van integratie en het vredig samenleven van verschillende culturen in één gemeente. Nu maar hopen dat ze daar niet ook een PVV gaan oprichten!

Opkrikken van een beschadigd imago

Eerst hadden we BP. Toen hadden we Israël/Gaza en nu misschien een regering met de PVV in ons eigen landje. De actie op Facebook van mensen die zich schamen voor de 1,5 miljoen andere mensen die hebben gestemd op de PVV is geslaagd: al zo'n 40.000 leden hebben hun stem laten horen. Op de pagina melden de initiatiefnemers dat zij de PVV een rechtse racistische partij vinden die angst en haat predikt. De excuuspagina beschrijft verder dat de meerderheid van de Nederlanders niet achter de ideologie van de PVV staat.
Dat een bedrijf imagoschade heeft opgelopen door blunders te maken, kan voor dat bedrijf fataal worden. Daar zijn genoeg praktijkvoorbeelden van. Gelukkig zijn er tegenwoordig scenario's ontwikkeld die het imago van zo'n bedrijf op kunnen krikken via sponsoring, branding van nieuwe producten, enzovoort. Maar hoe doe je dat met een heel land? Israël heeft enorme deuken opgelopen in de laatste jaren vanwege de oorlogen met Libanon en in Gaza, en het recente voorval waarbij een schip werd geënterd en er veel doden vielen. Turkije heeft al aangekondigd hun relaties met Israël te herzien. Het imago van Israël als een land die de mensenrechten respecteert is tot nul gedaald. Hoe krik je zo'n imago op? Door vrede te stichten misschien? Door humane gebaren, Palestijnen vrij te laten uit de gevangenis? Het is veel moeilijker want een land is geen bedrijf waar het voortbestaan voortdurend bedreigd wordt. Israël zal ook voortbestaan zonder imago.
Nu komt dus het imago van het tolerante Nederland onder druk te staan, door eventuele regeringsdeelname van de PVV. Of zal Geert zich - eenmaal als Minister van Binnenlandse Zaken - gedeisd houden? We zullen het zien. Zelf denk ik dat de imagoschade wel mee zal vallen en zullen we waarschijnlijk zien dat Geert Mozartkugeln voor zijn geld kiest. Lang zal hij niet op zijn plek zitten, daar is het te zeer een intrigant voor. De export zakt ook niet in. Wij gaan toch gewoon naar Italië, dat maffialand, of naar Duitsland, moffenland, of naar de VS, cowboyland, of naar België, land van dommen? Het is alsof we ons realiseren dat politiek of volksaard er niet zoveel toe doet. Het kan altijd erger. 'Bij ons in (vul land in) ... is het ook een politiek zooitje.' Vooral België, waar de taalstrijd nog steeds de gemoederen bezighoudt. Morgen gaan de Belgen massaal naar de stembus om een socialistische, Franstalige, Italiaanse homo te kiezen als premier. Dat is pas andere koek. De Belgen weten hoe je imago's kan opkrikken: met een rozerood tintje! En Israëli's doen het blijkbaar met condooms...

Rare klazen, die Hollanders!

[Dit is Nicole Le Fever van de NOS vanuit Jordanië]
Wat een vreemde traditie hebben wij eigenlijk met Sinterklaas. Een nepbisschop met een lange witte baard en een rood-wit tenue, gezeten op een paard. Zwarte pieten in een Spaansachtige zeventiende-eeuwse kledij die cadeautjes brengen bij kinderen door via de schoorsteen naar beneden te kruipen. Die cadeautjes in schoenen achterlaten. Die gedichten schrijven, surprises maken en pepernoten strooien.
Echt bizar. Sommige buitenlanders vinden ons dan ook maar een vreemd volkje, en ons gevoel voor humor, voorzover dat wordt gesignaleerd buiten het Nederlandse taalgebied, is ook niet uit te leggen. Meestal wordt dat bestempeld als: 'Dronkenschap' of 'Dutch' wat al automatisch een soort belediging inhoudt gelijkwaardig aan 'idioot' of 'krankzinnig'. Niettemin zien sommigen (gelukkig voor ons) in dat de verkleedpartij van het Sinterklaasfeest ook positieve kanten heeft: het verkleden betekent immers dat je even iemand anders bent en je lekker kunt uitleven. Dat wekt weer op de lachspieren van mensen, ook al snappen ze de taal niet.
De correspondent van de NOS in Jordanië Nicole Le Fever, over wie de PVV vragen stelde aan Ronald Plasterk vanwege haar hoofddoekje (o help, wat erg, een hoofddoek!), rapporteerde over Sinterklaas in Jordanië. Ze hadden daar geen paard, maar wel een kameel. Hoe een Nederlandse Sinterklaas en Zwarte Piet geheel geïntegreerd is in het Jordaanse leven van alledag. Daar kunnen wij nog wat van leren.