Ik ben zeer happy met de HAPPY INDEX

CUBA EN NEDERLAND SCOREN HOOG OP DE GLOBAL HAPPY INDEX

Verrassend was het enigszins om te ontdekken dat zowel Cuba als Nederland BEIDE zo goed scoren op de Global Happy Index (ofwel Happy Planet Index).
Wat is de Global Happy Index voor iets?
Zoals het wordt omschreven laat deze index de ecologische efficiëntie zien waarmee het welzijn van de mens wordt gepresenteerd. Met andere woorden: het combineert de omgevingsfactoren met het welzijnsgevoel of geluksgevoel van de mens.
Interessant is dat Nederland het hoogste scoort (51) ten opzichte van de andere Europese landen en verder dat men vooral in Midden-Amerika veel gelukkiger is dan bij ons. Costa Rica (76) scoort daarbij het hoogst, Cuba is ook een duidelijke winnaar (65). Wie had dat kunnen denken? Het wekt nieuwsgierigheid op, hoe men aan deze scores komt. De bedenker van de wetenschappelijke aanpak van deze Happy Index ligt bij Benjamin Hennig van de universiteit van Sheffield, Engeland. Hij deed wereldwijd onderzoek in 143 landen. In het onderzoek werd gekeken naar de drie factoren die de wereld een betere plaats zouden maken:

1. de mate waarin mensen een tevreden en betekenisvol leven leiden;
2. de verwachte levensduur van mensen in een land;
3. de mate waarin natuurlijke bronnen in een land worden geconsumeerd.

De gebroeders Castro zullen dankbaar gebruik kunnen maken van de wetenschap dat de VS (31) en Afrika het slechtst scoren op de HP-index. De VS rangschikken zich in de buurt van Congo, Nigeria en Zuid-Afrika.

Toch mooi dat we in een landje leven waar het relatief goed toeven is. Ben benieuwd of ook andere zaken nog invloed hebben op de meting voor deze index. Maar dat zien we volgend jaar wel als we de economische crisis én de WK achter de rug hebben! :-)

De beste smoes ooit!

Als je toch goed eehhh geloofwaardig kunt schrijven...

Sorry, ik was te snel!

Misverstand. Ik dacht dat de PvdA zich te zeer had vastgelegd in haar verkiezingsprogramma ten aanzien van Uruzgan. Bij nader inzien was dit niet zo, ik heb het programma van 2006 er nog eens op nageslagen. Daarom heb ik mijn tendentieuze artikel van gisteren op deze plek verwijderd. Mijn excuses daarvoor. Volgens mij is niet Wouter, maar Maxime zijn boekje te buiten gegaan en heeft hij voor zijn beurt met Rasmussen (NAVO) getwitterd en Wouter voor het blok gezet door Rasmussen aan Nederland verlenging van de Uruzganmissie te vragen. Dat is niet netjes gezien het regeerakkoord, waarin was afgesproken dat de Nederlandse troepen eind dit jaar uit Uruzgan zouden zijn vertrokken!
Ik zal voortaan wat meer onderzoek doen voordat ik mijn mening op deze blog ventileer. Het kan maar zo dat je de plank misslaat! Vergissen is menselijk, en daar kan Maxime van meepraten.

Voortbestaan na de dood als potlood

Wie fantaseert over het leven na de dood, zal misschien ook wel eens hebben gedacht aan het voortbestaan in een andere gedaante. De halfgoden uit de Griekse Mythologie hernamen veelal hun nieuwe leven aan het firmament, als ster of sterrenbeeld. Zo zal ik zelf misschien ooit terugkeren als een dwalende ster, maar voorlopig zit dat er niet in en zal ik wel gewoon een met uitsterven bedreigde diersoort worden, hopeloos opgejaagd door een genadeloze vraatzuchtige carnivoor, waarvan er velen onder ons zijn.
Daarom kun je maar beter praktisch wezen en je gedachten rust gunnen met een betaalbaar alternatief. Voor veelschrijvers als ik is er een ultieme oplossing geboden: op aarde terugkomen als... potlood. Niet zo maar een potlood, maar één speciaal vervaardigd exemplaar in luxe kist! Zo blijf je als je geluk hebt zelfs na je dood nog enigszins kunstzinnig bezig - als het ware, en lig je toch af en toe in je kist, zoals het hoort.
Wie niet gelooft dat het waar is, kijkt maar eens op deze site en overtuigt zichzelf. De box is gemaakt door de Engelse Nadine Jarvis. Deze site is in het Nederlands.

Nice Guy

Natuurfotografie kan soms erg saai zijn, maar er zijn enkele fotografen wiens foto's boeien door het moment van afdruk en de kleur. Een van die helden is in mijn ogen de Nieuw-Zeelander Graeme R. Guy. Van huis uit moleculair- en celbioloog is hij zich de laatste jaren gaan toeleggen op natuurfotografie. Met verbluffende resultaten. Say no more, maar onthoudt de naam van deze kerel: Guy. Nice Guy.
Kijk op zijn website: KLIK HIER

interview met El Presidente

Clarence doet weer van zich spreken. El Presidente, zoals hij gekscherend wordt genoemd, werd recentelijk geïnterviewd door een CNN correspondent in het hol van de leeuw, de kleedkamer van het stadion van AC Milan waar hij al een tijdje bivakkeert. Clarence heeft het naar zijn zin in het voetbalkoortsige Italië, dat nog gekker is dan Brazilië, Spanje, Engeland of Nederland. Aangestoken en koortsig door het virus schafte hij vorig jaar een onbeduidend voetbalclubje uit de C-klasse "AC Monza Brianza 1912" aan, maar veel tijd om aan zijn beleggingsavontuur te besteden zal hij niet hebben met het drukke speel- en trainingsprogramma van AC Milan en het Wereldbekertoernooi in Zuid-Afrika voor de deur. Ik mag aannemen dat hij in de selectie zit naast de andere sterren. Het zal deze keer weer een veelbelovende ploeg zijn met sterspelers die hun staat van dienst hebben bewezen in de grootste Europese voetbalclubs, dus we kunnen er eens ruim voor gaan zitten in onze oranje outfits.
Laten we hopen dat dit een mooie, hete, spannende zomer wordt. Seedorf kan misschien nog wat betekenen als we afgaan op zijn mooie actie gisteren tegen Manchester United, als we maar niet weer van die hickups krijgen en het nét niet halen. Alles hangt af van het sluiten van de rijen en de aanvalslust bij Oranje. Aan El Presidente zal het in ieder geval niet liggen (als het tenminste niet op strafschoppen aankomt, huhuh). Wanneer wordt El Presidente eigenlijk onze bondscoach? Lijkt me niet ondenkbaar, zo'n Obama van het voetbal! [dit artikel is herschreven]

PS: De selectie van het NL WK-elftal (geen Clarence dus...!):
Ibrahim Afellay (PSV), Ryan Babel (Liverpool), Otman Bakkal (PSV), Mark van Bommel (Bayern München), Edson Braafheid (Celtic), Wout Brama (FC Twente), Giovanni van Bronckhorst (Feyenoord), Eljero Elia (HSV), Orlando Engelaar (PSV), John Heitinga (Everton), Klaas-Jan Huntelaar (AC Milan), Nigel de Jong (Manchester City), Dirk Kuijt (Liverpool), Joris Mathijsen (HSV), André Ooijer (PSV), Arjen Robben (Bayern München), Stijn Schaars (AZ), Wesley Sneijder (Inter), Maarten Stekelenburg (Ajax), Rafaël van der Vaart (Real Madrid), Piet Velthuizen (Vitesse), Ron Vlaar (Feyenoord), Michel Vorm (FC Utrecht), Gregory van der Wiel (Ajax) en Demy de Zeeuw (Ajax).

Gouwe ouwen: Cuby en Focus

Hoewel ik tijdens het schrijven van deze blog gewoon naar Chopin zit te luisteren, werd ik geattendeerd op twee nostalgische muziekfenomenen: Cuby & the Blizzards die een nieuwe cd hebben uitgebracht en de band Focus van wie een zeldzame video op YouTube te zien is. Cuby & the Blizzards bestaat natuurlijk niet zonder de bezielende inbreng van Harry Muskee (die volgend jaar 70 wordt), en in welke band de wild-tragische Herman Brood nog heeft gespeeld. En Focus bestond dankzij de muzikale inbreng van de rasmuzikanten Thijs van Leer en Jan Akkerman. Beide bands wisten een miljoenenpubliek te interesseren. Om met Cuby te beginnen: zij wonnen niet alleen een Edison, maar wisten ook herhaaldelijk in de top-40 te belanden. Als bluesband is dat niet mis. En nu hebben ze na 11 jaar radiostilte een nieuwe cd uitgebracht, "Cat's Lost". Wat ik ervan hoorde, is absoluut de moeite waard. Heerlijke muziek om bijvoorbeeld in de auto te draaien! Zie en hoor het interview met Harry hierboven.

De tweede band is Focus, met de fluitist/musicus Thijs van Leer. Mijn zus had er een plaat van, zij speelde ook dwarsfluit en Focus was toen hip. Ze drongen door tot in Amerika met 'Hocus Pocus', een bizar nummer dat door de toen nog zeer meisjesachtige Oprah Winfrey werd verwelkomd in haar tv-programma. Twee albums bereikten daar goud: Moving Waves en Focus III. Ook in Engeland waren ze vrij populair, al was goud daar net niet voor hen weggelegd. In 1973 werd Jan Akkerman uitgeroepen tot de beste gitarist ter wereld. Thijs van Leer is in tegenstelling tot Jan Akkerman nooit in de muzikale prijzen gevallen, wat een beetje vreemd is gezien zijn uitgesproken talent. Wel werd hij in 2008 tot Ridder geslagen in de Orde van Oranje Nassau.

Beide bands roepen herinneringen op aan de muzikaal rijke periode van de jaren 60-70, waarin druk geëxperimenteerd werd met muziekinstrumenten en wat minder werd 'geknutseld' met geluidsapparatuur in de studio. Beide bands waren 'live' even goed als op de plaat. Dat kenmerkt goede muziek. Tegenwoordig is het veelal virtuele muziek: het is zelden live, of althans: je gelooft het in ieder geval niet meer.