Stuur me een kaartje, Saartje!

Het lijkt extreem ouderwets om brieven te versturen of te ontvangen, net zoals het niet meer gangbaar is om een LP (een ronde vinyle muziekdrager)of zelfs een CD te kopen of af te spelen, een sms te versturen (we hebben WhatsApp), onderweg een papier kaart te lezen of een hotel te boeken via een reisbureau. We doen tegenwoordig alles snel en online. Maar blijft dat leuk? Wie hip of cool is kiest tegenwoordig ook af en toe voor nostalgie. Die koopt bijvoorbeeld een langspeelplaat van vinyl, schrijft een echte liefdesbrief op blauw papier en zoekt zijn weg op een oude landkaart. Geen robotje met een menselijke stem die zegt dat je bij de volgende afslag links of rechts af moet gaan. Gewoon de uitdaging aangaan en de spanning voelen of je het bij het rechte eind hebt. Op kans van verdwaling, maar wat is er (zonder tijdsdruk) spannender en leuker dan dat?
Ook zo'n liefdesbrief schrijven is reuze spannend. Niet alleen voor de schrijver, ook voor de ontvanger is het een geweldige ervaring. Mijn dochter was helemaal in de wolken toen ze, toen ik vroeg wat voor soort vriend hij was, giechelend opbiechtte dat hij haar een 'liefdesgedicht' voor haar had geschreven. Dat doe je natuurlijk niet via social media, zoals WhatsApp, Facebook, twitter of wat dies meer zij. Romantiek bestaat nog. Je moet wel weten hoe!
Wie beide wil combineren, ik bedoel: de nieuwe en de oude media, kan terecht op een aardige website: postcrossing.com
Hier kan je je aanmelden om een ansichtkaart te ontvangen van een wildvreemde, willekeurig gekozen persoon, die dan verwacht ook een ansichtkaart van jou te krijgen. Ik weet niet of je zo ook relaties kunt aanknopen, maar het idee is heel leuk en het sponsort de wegkwijnende postbedrijven in de wereld van vandaag. Wellicht is het ook een idee om brieven naar willekeurige mensen te schrijven, in de hoop dat je een minstens even mooie brief terugkrijgt.
Enige tijd geleden hadden wij met een clubje mensen afgesproken om elkaar handgeschreven brieven te gaan schrijven over een bepaald, door onszelf gekozen onderwerp. Deze brieven rouleerden dan volgens een vastgestelde route en zo werd het mapje van toegevoegde brieven net zo groot als ons kringetje was. We kwamen er echter achter dat het enthousiasme tanende was, naarmate de tijd verstreek en er vielen steeds mensen af of reageerden niet of te traag, zodat ons kringetje nu op leven na dood is. Het is jammer, je moet wel iets hebben om over te schrijven. Je moet iets te zeggen hebben. Anders kan je beter zinloos gaan twitteren of een berichtje plaatsen op een blog. En je moet een goede hand hebben om een pen langdurig vast te houden. Schrijven vergt oefening. Typen ook, maar dat is minder inspannend denk ik. Voorlopig houd ik het maar op deze blog, en stuur af en toe een kaartje naar een 'willekeurig' adres, het liefst ergens in een ver land, waar ze nog blij zijn met een oubollig ansichtkaartje met kleurige tulpen, staalblauwe luchten en boertjes op klompen.

De beste smoes ooit!

Als je toch goed eehhh geloofwaardig kunt schrijven...

TIEPVAUTEN en SGREIVFAARDICHHIJT

Ik lees regelmatig op internet berichten op officiële sites en op andere blogs alsook op nieuwskanalen zoals Nu.nl, NRC, enzovoort. Soms springen de tranen in mijn ogen als ik de spel- en taalfouten zie. Dit leidt tot de conclusie bij velen dat schrijven voor internet de schrijfvaardigheid sloopt. De Amerikaanse hoogleraar Engels en retorica aan Stanford University, Andrea Lunsford, is het daar niet mee eens. Volgens haar verbetert juist de schrijfvaardigheid. Mensen schrijven meer.
Wat is er dan aan de hand? Dat er spelfouten worden gemaakt wordt geweten aan het slechte onderwijs, maar twintig jaar geleden werd er even weinig of even veel aan spelling onderwezen als heden ten dage. In mijn visie is er gewoon een gebrek aan redactie. En als er wel een redactie bestaat, dan is er een probleem bij de afzender. Maar schrijfvaardigheid heeft niets te maken met de kunst van het spellen of verkrachting van grammaticaregels. Zodra men moet, doet men alle moeite om foutloos te schrijven; dit bevestigt Andrea Lunsford (klik op haar naam)ook, die zegt dat de academische teksten van haar studenten van schrijven op het web niet achteruitgaan.
Wat men zich wel moet realiseren, is dat de lezer geschreven teksten minder serieus zal nemen naarmate er meer stijl-, spel- en taalfouten in voorkomen. Dat getwitter en ge-MSN is niet meer dan roddel, geneuzel, letterdiarree waar je lekker je gang kan gaan en waar taalafwijkingen juist leuke creatieve vindingen genoemd mogen worden. Maar een verslag, blogtekst, nieuwsbericht, officiële tekst, enz. behoort toch een gedegen redactie te bezitten?
Dus hoe bizar de onderwerpen van deze blogjes soms ook zijn, geheid dat je ze serieus neemt! Ik doe er in ieder geval alles aan om ze in goed Nederlands op je netvlies te krijgen. En die ene taalfout die je opmerkt? Beschouw die maar als een typefout (ja, dit woord is goed gespeld).