Ruim denken en krap wonen

Wie noodgedwongen kleinbehuisd is, zoals ik, propt zijn woonstee vast en zeker vol met zijn of haar bezittingen. Maar je kunt ook vrijwillig kleinbehuisd wonen en spaarzaam omgaan met de ruimte en spullen die je hebt. De Israëlische schrijver Etgar Keret (1967) bijvoorbeeld. Hij koos bewust om in een absurd krappe woning te wonen, en met reden. Keret heeft Poolse roots en zijn familie heeft vóór de Tweede Wereldoorlog in Warschau gewoond, niet ver van de plek waar nu zijn experimentele woonhuis staat: ingeklemd tussen de muren van twee gebouwen. Het is - puur bij toeval - op de grens waar vroeger twee ghetto's gescheiden waren door een brug.
Keret beschouwt dit huis als een soort monument voor zijn familie. Zijn ouders hebben de holocaust overleefd als enige van hun beide families. Hoewel hij er maar drie jaar gaat werken en leven, ziet hij dit kunstproject (want dat is het) als het ondergaan van een moeilijke periode uit het leven van zijn ouders.

[Het karkas van het huis in aanbouw]

Naar verluidt zou dit smalste huis ter wereld (122 cm breed - ter grootte van een klein bureau of fornuis)slechts tot doel dienen als werkruimte voor Keret, maar verkassen hoeft hij niet want het heeft een bed, een keukentje, a minitoilet en dito douche, een zitzak en een paar tafeltjes. Alle comfort van een motorjacht zal ik maar zeggen. Net als een modern jacht bestaat het huis bijna geheel uit aluminium en polycarbonaat (een soort plexiglas). De trap naar het woongedeelte is mechanisch op de trekken, zodat ongewenste indringers buiten blijven en extra ruimte wordt gecreëerd (zie onderstaande maquette). De Poolse architect Jakub Szczesny van het bureau Centrala heeft een knap staaltje werk geleverd.

Etgar Keret geniet in Nederland enigszins bekendheid vanwege zijn humoristische, absurdistische verhalen, onder de titel "Verrassing", verschenen bij uitgeverij Podium. Gezien het genre van zijn verhalen zal deze "sit-in" wellicht tot spectaculair tragikomische scènes leiden, die in een nieuw boek verwerkt worden. Dat belooft wat!

Duurzaamste gebouw ter wereld

Wuhan is de dichtstbevolkte stad in Centraal China met 9 miljoen inwoners. Het duurzaamste gebouw ter wereld wordt hier gebouwd naar een ontwerp van Nederlandse makelij. Soeters van Eldonk architecten en Grontmij wonnen de ontwerpwedstrijd die in China was uitgeschreven. De vorm en uitvoering van het gebouw is absoluut bijzonder, misschien zelfs spectaculair te noemen. Het hoofdgebouw zal er uitzien als een bloem (gelijkend op de aronskelk)en 140 meter hoog worden. Hier wordt een belangrijk centrum voor het onderzoek naar en de ontwikkeling van nieuwe energietechnologieën gehuisvest. In de gebouwen aan de voet van de kelk komen laboratoria, die de vorm van bloembladeren hebben. Gezien de functie van het gebouw en de aard van de opdrachtgever is gekozen voor een ontwerp met de ambitie van energieneutraliteit. Dat wil zeggen: geen CO2-uitstoot en zelfvoorzienend in energie. Het is zo ontworpen dat het gebouw in de hete Chinese zomer in zijn eigen schaduw staat. Het dak van de bloem bestaat voornamelijk uit zonnepanelen voor de opwekking van energie. Regenwater wordt opgevangen in de kelk en gebruikt voor de watervoorziening van het gebouw. De bloemstamper in het midden van de kelk bestaat uit verticale windturbines waarmee windenergie wordt opgewekt. De rand van de kelk vormt een zonnedak dat bedoeld is voor de verwarming en koeling van het gebouw. Verder wordt gebruik gemaakt van natuurlijke ventilatie. De centrale, ruim 120 meter hoge zonneschoorsteen is bedoeld voor de natuurlijke luchtventilatie van de kantoren.
Al met al een inventief hoogstandje, waaraan nog toegevoegd kan worden dat dit het meest duurzame gebouw ter wereld zal zijn en qua vorm eveneens uniek is in de wereld. Het prijskaartje: een geschatte 40 miljoen euro. Dat is relatief weinig, maar bouwvakkers in China zijn goedkoper en er zijn er ook heel veel van.