Als je het over de hel hebt, dan denk je misschien aan de ergste vakantiecamping ooit, een smerig toilet waar je ooit noodgedwongen je behoefte moest doen of het huis van je schoonmoeder. Dat is dan de hel op aarde. Maar als je de christelijke erfenis meerekent, denk je ook aan (fictieve) plaatsen waar de duivel zijn toevluchtsoord heeft. Het woord hel zelf komt van het Oergermaanse woord haljæ wat dodenrijk of onderwereld betekende, en waarvan het begrip dus ook al in de voorchristelijke tijd bekend was. In de Bijbel is op meerdere plaatsen sprake van het bestaan van de hel. Het concept van 'hel' is echter verschillend: in het Oude Testament wordt de hel beschreven als een plek waar de doden heengaan. Dit komt overeen met die van de Klassieke Oudheid.
Het vuur in de hel brandt voortdurend, en als je gedrag vertoont dat niet door de beugel kan, wordt je in het vagevuur gegooid of moet je eeuwig in het hellevuur verblijven. (De eeuwige straf en verderfenis waar geen redding uit mogelijk is) Dat is zo'n beetje de karakterisering van het helsbegrip van de christelijke en islamitische geloofswereld.
Er is voldoende reden om aan te nemen, dat de hel werkelijk (op aarde) bestaat. Ik heb het zelf op internet gelezen.
Ik heb altijd al gedacht dat de hel in de Verenigde Staten lag, maar ik heb gelijk gekregen! Namelijk in de staat Pennsylvania, bij het dorp met de toepasselijke naam Centralia.
Geloof je het niet? Lees dan het artikeltje op de volgende pagina van DE ONDERNEMER.
Het klinkt absurd om muziek te beschouwen als iets om de armoede en criminaliteit mee te bestrijden. Toch is er een goed voorbeeld: het Venezolaanse systeem van muziekscholen, jeugdorkesten en verstrekking van muziekinstrumenten. In Venezuela heet het kortweg "El Sistema", het systeem. Het is vergelijkbaar met een zelfde soort programma dat is opgezet in Cuba, maar intensiever - Venezuela kent relatief gezien namelijk een veel schrijnender probleem met armoede en criminaliteit. Het regeringsprogramma dat in 1975 begon, zorgt ervoor dat 350.000 kinderen dagelijks - behalve zondag - vier uur per week muziekles krijgen aan een van de negentig muziekinstituten. Het brein achter "El Sistema" was de econoom en politicus José Antonio Abreu, die zijn socialistische experiment in een parkeergarage startte met 25 jongeren. Zijn doel was om straatkinderen uit de goot te houden. Twee jaar geleden ontving hij voor zijn fantastische werk de Erasmusprijs, maar eerder al was hij gelauwerd door zowel Unicef als Unesco.
Dat het programma geslaagd is, is reeds bewezen: talloze kinderen uit kansarme gezinnen zijn opgekrabbeld tot musicus en spelen in een symfonieorkest, waarvan er in Venezuela zo'n 125 bestaan. Zij verdienen vaak veel meer dan hun ouders en reizen in sommige gevallen de wereld rond. In Venezuela is het minimum maandloon 200 euro per maand, als musicus verdien je er soms 600, 3 keer zoveel. Een bekend voorbeeld van zo'n successtory is Lennar Acosta, een drugsverslaafde jongen die negen keer gearresteerd was geweest voor drugsdelicten, straatroof en zelfs gewapende overvallen. Hij kreeg eens geen geweer in handen, maar een klarinet. En hij jatte hem niet, maar bleef er op spelen alsof zijn leven er vanaf hing. Nu is hij een gevierd musicus en geeft hij zelf les aan het Simón Bolivar Conservatorium in Caracas.
Dudamel in actie
Klassieke muziek wordt in ons land voornamelijk gewaardeerd bij de bovenlaag van de bevolking. Dat het ook anders kan bewijst dit Venezolaanse programma. Veel van de straatkinderen spelen nu in 's lands belangrijkste orkest. Inmiddels is het Simón Bolivar Symphony Orchestra zelfs uitgegroeid tot een van de geliefdste symfonieorkesten ter wereld. Niet in de laatste plaats vanwege de bezielende leiding van chefdirigent Gustavo Dudamel, zelf een van de duizenden armeluiskinderen van "El Sistema".
Over "El Sistema" is een documentaire gemaakt door E.Sánchez Lansch, The Promise of Music, dat een ontroerend inspirerend beeld geeft van dit eclatante succes uit het door het Westen verguisde socialistische systeem. Dit bewijst naar mijn mening dat we ons niet blind moeten staren op de confrontatie tussen politieke systemen als "links" en "rechts", "socialisme" en "kapitalisme", maar pragmatischer moeten zijn in de aanpak van problemen als armoede en criminaliteit. Het gaat tenslotte om het welzijn en de ontwikkeling van de samenleving. "We zijn als één grote familie", zegt Dudamel in de documentaire. En dat gevoel, daar gaat het toch om.
Gustavo Dudamel en het Bolivar Symphony Orchestra of Venezuela is te zien op 26 juni 2012 om 20.15 uur in het Concertgebouw Amsterdam (in het kader van het Holland Festival). En verder op de televisie: 24 juni, 28 juni en 2 juli op Cultura24, of 28 juni op Nederland 2 van 23.39-0.40 uur.
Veelwijverij heeft een zekere glamour. Dat geldt ook voor Hugh Hefner, de man achter Playboy. Ik voel me bij deze foto ongemakkelijk, en als vrouw zal dat misschien nog meer het geval zijn. Nee, Hefner is niet polygaam, dat mag niet in de VS. Anders zou hij het zeker zijn geweest. Is het nu werkelijk een probleem om meer vrouwen tegelijk te huwen? Dit klinkt wel verdacht uit de mond van iemand die volledig monogaam is, maar waarom zou polygamie verwerpelijk zijn? Dat het fenomeen niet veel voorkomt in onze maatschappij wil niet zeggen dat het dan ook gelijk verachtelijk is. Het is duur, dat zeker, en de meeste Europese c.q. Westerse landen verbieden het, bovendien is het in christelijke samenlevingen uit den boze. Dat is echter nog geen reden genoeg om de vrijheid van een huwelijkskeuze te beperken. Idealiter zou elk mens namelijk zelf in alle vrijheid moeten bepalen met wie hij of zij samen leeft en kinderen krijgt. Vreemdgaan is pas hypocriet en dat gebeurt veel, men zegt zelfs dat 1 op de 3 mensen dat doet in onze samenleving. Als het echt een houden-van is, kan je net zo goed samenwonen met meerdere partners. Niet alleen was het in de oudheid bijna overal toegestaan om meer vrouwen te hebben, ook nu nog is er in 850 van de 1170 samenlevingen sprake van polygamie. Meestal gaat het dan om één man met meerdere vrouwen. Alleen in Azië zijn voorzover ik weet samenlevingen waarbij vrouwen met meerdere mannen zijn getrouwd (polyandrie).
Dat vind ik een groot nadeel: de vrouw is toch wel wat in een nederige positie als het om polygamie gaat, althans als ik afga op de voorbeelden uit Afrika en de islamitische wereld. Indien de vrouwen uit die huwelijken gelijkwaardig zouden zijn aan de mannen, dus als de keuze ook werkelijk evenwichtig is, dan is er in mijn beleving weinig op tegen. In principe kan dan het VN-verdrag over huwelijksvrijheid uit 1962 en het VN-verdrag (BuPo) uit 1966 gehandhaafd blijven.
In mijn ogen verdwijnt de statuspositie van veelwijverij zodra er een economisch en sociaal evenwicht heerst en mensen individueel kunnen bepalen hoe zij hun leven leiden. Dat is voorlopig in de wereld nog niet aan de orde. Er is nog veel onevenwichtigs.
Voor mij zou het in praktische zin niet gemakkelijk zijn om mijn aandacht tussen twee of meer vrouwen te moeten verdelen en voor die vrouwen zou het nog veel lastiger zijn: hoe kom je aan je trekken? Hoe je ook denkt in ethisch moreel opzicht: dat gebrek aan evenwicht tussen man en vrouw is waarom een polygaam huwelijk in mijn ogen niet rechtvaardig is. Hoe kan je over vrijheid denken als je in een onevenwichtige situatie verkeert? Is een vrijwillige onevenwichtigheid (in een huwelijk) wel vrijwillig? Mijn antwoord is: in theorie is er niets mis met polygamie alleen is het een vrijbrief voor de superioriteit van de man ten opzichte van de vrouw. Immers, iedereen heeft zijn eigen verantwoordelijkheid ten opzichte van verbintenissen maar de vrouw is altijd een slag achtergesteld in haar positie ten opzichte van de man. Daarom is het maar goed dat in ons land polygamie verboden is. Dat laat onverlet, dat het vrijwillig samenleven met meerdere personen soms ook voorstelbaar is, zoals in de situatie van de hippie kunstenaar Anton Heyboer. Toch een stille wens van elke man, die diep in onze genen zit? Beschaving is een dun laagje, zegt men. Het is dus oppassen geblazen, maar goed dat polygamie in de wet verboden is (art. 237 Wetboek van Strafrecht). Want beschaving, dat is iets waar we heel, heel zuinig op moeten zijn.
Onze eigen Anton Heyboer uit Den Ilp had er vijf, één meer, maar hij was waarschijnlijk niet zo sterk als de Egyptenaar die een munt met zijn vingers doormidden kan scheuren. 'De hulk uit Egypte' wordt hij genoemd. Hij is een ongelooflijke 28 keer getrouwd, in 2007 had hij 35 zoons en dochters. Zijn kracht zou te vergelijken met 260 PK, gelijk aan zo'n 30.000 man. Die kracht zet hij om viriliteit: hij zegt dat hij 15 keer per dag seks heeft met zijn 4 vrouwen. En die Egyptenaar maar zeggen dat hij het van de Almachtige heeft gekregen, terwijl zijn vrouwen hem voeden met gesmolten boter en rauw schapenvlees. Ik wist niet dat dit het Egyptische equivalent voor viagra was. Hij heeft niet eens een baan, dus hoe kan hij nu geld verdienen om zijn vrouwen en het leger kinderen te onderhouden? Men heeft nooit begrepen hoe die enorme piramides konden worden gebouwd. Dat begrijpen we nu wel,toch?
Noorderlicht is iets wat velen beschouwen als een spel van Moeder Natuur. En dat het alleen in de winter plaatsvindt in landen aan de poolcirkel… Klopt dat niet?
Ja, normaliter wel, maar een Amerikaans wetenschapper, ene dr. Peter Riley, heeft aangegeven dat dit verschijnsel ook zou kunnen worden waargenomen in andere, veel grotere delen van de wereld. De kans dat dit gebeurt in de komende tien jaar wordt door hem geschat op 12 procent. Leuk dat je het noorderlicht straks vanaf je balkon of je dakterras kan gaan bekijken, echter niet zo leuk voor de gevolgen die zo’n kleurrijke stralingsboog heeft op onze omgeving. De zonneradiatie of poollicht, aurora borealis genaamd, kan hoogspanningskabels, communicatiesatellieten en computernetwerken in één klap platleggen. En niet voor maar een uurtje, nee, voor langere tijd. Met alle gi-gan-tische economische gevolgen van dien.
Dr. Peter Riley, een wetenschapper die zijn bevindingen op de internetsite Wired Science plaatste, kwam tot deze opmerkelijke conclusie door de data te vergelijken van zonnevlammen (erupties van de zon) uit de recente geschiedenis. Het bleek dat deze de laatste jaren veel vaker voorkwamen en ook in hevigheid toe zijn genomen. Zonnevlammen komen niet regelmatig voor, maar wisselen af in periodes van toename en afname. Op dit moment bevinden we ons in een periode van toename van zonnevlammen. De laatste keer dat een enorme uitbarsting van zonnevlammen plaatsvond in de bewoonde wereld was op 1 september 1859. Dit was tevens de meest heftige uitbarsting die de mensheid zich kan herinneren. De magnetische storm vernietigde de infrastructuur van radio en telefonie en veroorzaakte zelfs brand in bepaalde telegraafstations. Ook in 1921 en 1960 werden op die manier storingen veroorzaakt op het gebied van telecommunicatie.
We moeten ons wel realiseren dat een ramp als in 1859 zich maar eens in de 500 jaar voordoet, al is de kans dat er een minder grote ramp plaats zal vinden door Riley wel duidelijk is onderstreept. We moeten ons realiseren, dat ons leven meer en meer wordt beheersd door telecommunicatie en internet. Dat houdt in dat elke grote zonnevlamuitbarsting ons dagelijks leven potentieel voor langere tijd kan lamleggen. Crisisgarantie nummer 1. Veel erger dan een crisis die door het omvallen van banken en het tekort op de begroting wordt veroorzaakt, als je het mij vraagt. Als de ramp zich voordoet, kan ik mijn blogartikel nog steeds schrijven, maar helaas zal de lezer dan wel enig geduld moeten hebben voordat het online leesbaar is. U bent gewaarschuwd!
PS: als je wilt reizen naar het noorderlicht, kijk dan eens op deze SITE
Doordat we in een wereld leven van big, bigger en biggest moet het Guinness Book of Records steeds nieuwe edities uitbrengen met nieuwe wereldrecords. Dat kunnen ludieke records zijn, zoals de grootste chocoladereep ter wereld of de langste menselijke ketting, maar er zijn ook records die gedoemd zijn om te verdwijnen in de analen als megalomane bouwprojecten en mislukte torens van Babylon. Ik breng de Titanic in herinnering (zogenaamd onzinkbaar) en de aanslag op het world trade center in New York (waarvan men dacht dat het altijd zou blijven staan). In Japan heeft men recentelijk de hoogste toren van de wereld gebouwd. Goed voor het Japanse nationalistische gevoel na de ramp met de kerncentrale van Fukushima, dat wel.
De zogenoemde Tokyo Skytree is met 634 meter de hoogste toren ter wereld en het op één na hoogste gebouw op aarde. De Skytree moet alleen de Burj Kalifa (ruim 829 meter) in Dubai voor zich dulden.
Maar voor hoe lang? Duurzaamheid is niet gediend met megalomane projecten. China bouwde de Drieklovendam, een schoolvoorbeeld voor de rücksichtloze dadendrang die de natuur en leefomgeving voor volgende en huidige generaties heeft weggevaagd. Onherstelbare schade is een feit. Deze drieklovendam kan inmiddels uit de laatste editie van het Guinness Book of Records worden geschrapt als grootste waterkrachtcentrale. Geloof het of niet, er is een land dat de ambities van China op het gebied van energiecentrales ruim overtreft. Het is niet Japan, Brazilië of de Verenigde Staten, maar een Afrikaans land: Congo. Dictator Mobutu had in zijn tijd al een prestigeproject op touw gezet om een energiecentrale te bouwen in de Congorivier: de Inga, goed voor 1700 Megawatt.
Dat is goed voor de energievoorziening van ongeveer driekwart van de Nederlandse gezinsbehoefte. Helaas draait de energiecentrale maar halve kracht, maar waarschijnlijk wel ongeveer toereikend voor een land als Congo. Wat moeten ze dan nu met die nieuwe centrale van bijna 40.000 Megawatt? Dat is bijna tweemaal de grootte van de Drieklovendam. Daarmee kun je driekwart van heel Afrika van stroom voorzien. Export van energie? Waarom 60 miljard euro investeren en de rest van Afrika afhankelijk laten zijn van één centrale? Als de nieuwe dam er komt, hoef je maar één gekke terrorist te hebben die de dam opblaast en heel Afrika zit in het donker en Congo en omringende staten zijn een plas geworden waar al het leven in is verdronken. Maar ook zonder zo'n ramp is het ongelooflijk dat iemand als de van corruptie beschuldigde Joseph Kabila (Congo's president) geld los krijgt van de Wereldbank voor zo'n idioot project. Wetende dat het land qua sociale ontwikkeling het allerlaagst scoort op de VN-lijst van 187 landen. Voor 60 miljard kun je ook een gigantische hoop zonnepanelen aanschaffen voor de lokale bevolking. De Wereldbank heeft voor mij voorgoed afgedaan.
"Shit happens" is geen exclusief taoïstische uitspraak, want een mensenleven komt nou eenmaal niet zonder schade en dat gegeven is universeel. Neem nou die mevrouw die denkt dat ze gewoon naar het toilet kan gaan om daar coke te snuiven. Die komt bedrogen uit. Op een wc moet je poepen, niet snuiven. Snuiven is sowieso niet verstandig in een openbaar toilet.
Voor wie rustig op een toilet wil zitten, is dit misschien ook geen goed idee:
Dit is misschien een oplossing: het I-toilet. Of: de I-Shit? Made by....
In deze tijd van humanitaire slijtage in Nederland is het zaak even stil te staan bij de geschiedenis van Moira Kelly en haar twee aangenomen zoons Emmanuel en Ahmed Mustafa.
Hier te lande wordt geopperd om te bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Daarnaast wordt door bepaalde politici geageerd tegen de toevloed van buitenlanders. De schuld van maatschappelijke ontsporing van sommige immigranten wordt eenzijdig bij een hele immigrantenpopulatie neergelegd. Gezinshereniging wordt tegengegaan en families worden verscheurd omdat van een immigrantenfamilie niet alle asielaanvragen worden gehonoreerd. Jonge asielzoekers die hier zijn geaard in de samenleving worden “rücksichtlos” uitgezet. Er worden economische argumenten aangevoerd: het zou de maatschappij schaden omdat immigranten geld kosten. Afgezien of dit wel of niet zo is, is de plicht om een medemens te helpen die in nood verkeert, geheel naar de achtergrond verdwenen. Het schijnt geen rol meer van betekenis te spelen. In politiek opzicht zijn we te ver afgedwaald van de kern van ons menszijn: de humaniteit. Dat bedoel ik dus met humanitaire slijtage.
Het wordt tijd voor een heel ander verhaal: dat van de in mijn ogen moedigste vrouw van deze tijd: Moira Kelly. Moira Kelly is een Australische vrouw van 56 jaar oud die als achtjarige een documentaire zag op de televisie over Moeder Teresa, de iconische katholieke ziekenzuster. Ze was zo onder de indruk dat ze later ook verpleegster of ontwikkelingswerker wilde worden. Al vroeg ging ze daarin nogal ver: op de lagere school klom ze zelfs over de afrastering van haar school om in de pauzes bij de school voor gehandicapten te assisteren. Ze volgde diverse opleidingen op het gebied van speciaal onderwijs, voor missiewerk en om het vak van reclasseringsambtenaar te leren. Daarna werkte ze een tijdje als huishoudster in een missiepost voor Aboriginals in het westen van Australië. Ze keerde terug naar Melbourne, verkocht haar auto en kocht van de opbrengst een ticket naar Calcutta. Hier werkte ze op de missiepost van Moeder Teresa tot haar visum was verstreken. Verder werkte ze ook nog als ontwikkelingswerker in Botswana, Johannesburg (Zuid Afrika), the Bronx (New York), Roemenië, Bosnië and Albanië. Om haar in haar werk te steunen werd speciaal om die reden de stichting “Children First” opgericht. Deze stichting richt zich met name op kinderen met een achterstand om hen verder te helpen in het leven en een hoop op een betere toekomst te geven.
Voor haar tomeloze vrijwilligerswerk ontving ze diverse aanmoedigingsprijzen. In 2001 kreeg ze o.a. een belangrijke prijs vanwege haar werk met gehandicapte kinderen. Ook ontving ze een belangrijke Australische decoratie en werd ze in dat land herhaaldelijk gekroond tot “Australische van het jaar.”
Nog het meest bekend werd Moira Kelly buiten haar eigen land doordat ze twee ernstig lichamelijk gehandicapte broertjes uit Irak onder haar hoede nam. Deze kinderen zaten in een kindertehuis van Moeder Teresa in Bagdad. Beide broertjes missen ledematen: Ahmed Mustafa is viervoudig gehandicapt doordat zijn benen en armen geamputeerd zijn als gevolg van chemische oorlogsvoering door Saddam Hoessein en Emmanuel mist ook ledematen. Beide jongens zijn echter niet minder levenslustig: Ahmed Mustafa heeft zijn zinnen gezet op de Paralympics 2012 en Emmanuel heeft meegedaan aan de X Factor Australië – een talentenjacht voor potentiële zangtalenten. Helaas redde hij het net niet, maar zijn optreden zorgde voor ontroerende momenten bij het grote publiek. Wat vooral opvalt is de enorme levenslust van de zanger.
De boodschap van deze blog is, dat hoe nutteloos mensen ook lijken voor de samenleving, hoe achtergesteld en ellendig hun situatie, er is altijd een reden om optimistisch te zijn omdat mensen zich kunnen ontworstelen aan een leeuwenkuil, een beerput, een ghetto, een oorlogstrauma, een geestelijke gevangenis. Moira is katholiek, maar haar motivatie is niet exclusief voor katholieken. Zij had ook islamitisch kunnen zijn of joods, of humaniste, boeddhiste, hindoe of atheïste. Zij draagt uit wat diep in ons zit: de tegenpool van negativisme en onverschilligheid – de reden om te leven, vanuit een liefde voor de medemens.
Het wijzen naar een groep, naar een ander die niet voldoet aan de ‘norm’ van de meerderheid en die in het verdomhoekje wordt gezet, dat lost niks op. Er zijn te weinig mensen in Nederland die ons dat vertellen zonder woorden maar met daden van formaat. Een moedige en liefdevolle vrouw als Moira Kelly doet je dat weer eens extra beseffen.
