Veel is lekker - lekker onrechtvaardig

Veelwijverij heeft een zekere glamour. Dat geldt ook voor Hugh Hefner, de man achter Playboy. Ik voel me bij deze foto ongemakkelijk, en als vrouw zal dat misschien nog meer het geval zijn. Nee, Hefner is niet polygaam, dat mag niet in de VS. Anders zou hij het zeker zijn geweest. Is het nu werkelijk een probleem om meer vrouwen tegelijk te huwen? Dit klinkt wel verdacht uit de mond van iemand die volledig monogaam is, maar waarom zou polygamie verwerpelijk zijn? Dat het fenomeen niet veel voorkomt in onze maatschappij wil niet zeggen dat het dan ook gelijk verachtelijk is. Het is duur, dat zeker, en de meeste Europese c.q. Westerse landen verbieden het, bovendien is het in christelijke samenlevingen uit den boze. Dat is echter nog geen reden genoeg om de vrijheid van een huwelijkskeuze te beperken. Idealiter zou elk mens namelijk zelf in alle vrijheid moeten bepalen met wie hij of zij samen leeft en kinderen krijgt. Vreemdgaan is pas hypocriet en dat gebeurt veel, men zegt zelfs dat 1 op de 3 mensen dat doet in onze samenleving. Als het echt een houden-van is, kan je net zo goed samenwonen met meerdere partners. Niet alleen was het in de oudheid bijna overal toegestaan om meer vrouwen te hebben, ook nu nog is er in 850 van de 1170 samenlevingen sprake van polygamie. Meestal gaat het dan om één man met meerdere vrouwen. Alleen in Azië zijn voorzover ik weet samenlevingen waarbij vrouwen met meerdere mannen zijn getrouwd (polyandrie).
Dat vind ik een groot nadeel: de vrouw is toch wel wat in een nederige positie als het om polygamie gaat, althans als ik afga op de voorbeelden uit Afrika en de islamitische wereld. Indien de vrouwen uit die huwelijken gelijkwaardig zouden zijn aan de mannen, dus als de keuze ook werkelijk evenwichtig is, dan is er in mijn beleving weinig op tegen. In principe kan dan het VN-verdrag over huwelijksvrijheid uit 1962 en het VN-verdrag (BuPo) uit 1966 gehandhaafd blijven.
In mijn ogen verdwijnt de statuspositie van veelwijverij zodra er een economisch en sociaal evenwicht heerst en mensen individueel kunnen bepalen hoe zij hun leven leiden. Dat is voorlopig in de wereld nog niet aan de orde. Er is nog veel onevenwichtigs.
Voor mij zou het in praktische zin niet gemakkelijk zijn om mijn aandacht tussen twee of meer vrouwen te moeten verdelen en voor die vrouwen zou het nog veel lastiger zijn: hoe kom je aan je trekken? Hoe je ook denkt in ethisch moreel opzicht: dat gebrek aan evenwicht tussen man en vrouw is waarom een polygaam huwelijk in mijn ogen niet rechtvaardig is. Hoe kan je over vrijheid denken als je in een onevenwichtige situatie verkeert? Is een vrijwillige onevenwichtigheid (in een huwelijk) wel vrijwillig? Mijn antwoord is: in theorie is er niets mis met polygamie alleen is het een vrijbrief voor de superioriteit van de man ten opzichte van de vrouw. Immers, iedereen heeft zijn eigen verantwoordelijkheid ten opzichte van verbintenissen maar de vrouw is altijd een slag achtergesteld in haar positie ten opzichte van de man. Daarom is het maar goed dat in ons land polygamie verboden is. Dat laat onverlet, dat het vrijwillig samenleven met meerdere personen soms ook voorstelbaar is, zoals in de situatie van de hippie kunstenaar Anton Heyboer. Toch een stille wens van elke man, die diep in onze genen zit? Beschaving is een dun laagje, zegt men. Het is dus oppassen geblazen, maar goed dat polygamie in de wet verboden is (art. 237 Wetboek van Strafrecht). Want beschaving, dat is iets waar we heel, heel zuinig op moeten zijn.



Onze eigen Anton Heyboer uit Den Ilp had er vijf, één meer, maar hij was waarschijnlijk niet zo sterk als de Egyptenaar die een munt met zijn vingers doormidden kan scheuren. 'De hulk uit Egypte' wordt hij genoemd. Hij is een ongelooflijke 28 keer getrouwd, in 2007 had hij 35 zoons en dochters. Zijn kracht zou te vergelijken met 260 PK, gelijk aan zo'n 30.000 man. Die kracht zet hij om viriliteit: hij zegt dat hij 15 keer per dag seks heeft met zijn 4 vrouwen. En die Egyptenaar maar zeggen dat hij het van de Almachtige heeft gekregen, terwijl zijn vrouwen hem voeden met gesmolten boter en rauw schapenvlees. Ik wist niet dat dit het Egyptische equivalent voor viagra was. Hij heeft niet eens een baan, dus hoe kan hij nu geld verdienen om zijn vrouwen en het leger kinderen te onderhouden? Men heeft nooit begrepen hoe die enorme piramides konden worden gebouwd. Dat begrijpen we nu wel,toch?

Zoals men is bemint men

"Zoals men is bemint men" is een uitspraak van José Ortega Y Gasset, een gevierd Spaans filosoof uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Hij bedoelt daarmee, dat je aan iemand kan zien met wat voor een persoon je te maken hebt als je de wijze bestudeert waarop hij of zij liefheeft. Waarom is dat? Omdat, volgens hem, alle andere handelingen en verschijningsvormen je op het verkeerde been kunnen zetten; alleen in de liefde zijn we volledig eerlijk en transparant. Ons intiemste wezen komt zo tot uiting en dat is te zien aan de keuze van onze partner.
Verder zegt hij, dat liefde geen instinct is, maar een schepping, een vondst of uitvinding - een bewustheid dus. Dat is in mijn visie een tamelijk mannelijk perspectief van Ortega. Hij durft het zelfs aan om die liefde te vergelijken met een literair thema. Zo'n opvatting kan niets anders zijn dan esthetica.

Deze opvatting houdt een manier van waardering in. Hij stelt dit tegenover de liefde die bij Plato wordt beschreven, die in de ogen van Ortega gelijk te stellen is met verliefdheid. En dat is inderdaad iets geheel anders, afgezien van het aspect van de oudgriekse homofilie die in de tijd van Plato gangbaar was. Liefde moet volgens Ortega los gezien worden van de gevoelens die van nature aan de mens gegeven zijn en die vrijwel iedereen heeft voor een ander, onafhankelijk van aard en geaardheid, maatschappij, volk en tijd. De liefde waar hij over praat is "een weinig voorkomend feit en een gevoelen waarvoor slechts weinig zielen vatbaar zijn." Helaas ben ik het daarmee eens als hij bedoelt dat een hoop mensen wel gevoelens voor elkaar hebben, maar zich minder of niet bewust zijn van dat wat hem of haar aantrekt in de partner of echtgenoot. Maar ach, is verliefdheid los te zien van liefde?

Dat wat ik heb ervaren in mijn leven, is dat "verliefdheid" een onbewust proces is, en dat liefde de bewuste variatie is, eigenlijk een poging, een verkenning van de ander om tot toenadering te komen, en dat kan ook op geestelijk vlak zijn. We weten niet wie die ander is, maar denken het te weten en streven naar het onontdekte in de ander ter vervolmaking van onszelf. De liefde is pas compleet als verliefdheid en liefde samenkomen. Zonder verliefdheid is liefde mogelijk, maar liefde is minder compleet zonder die verliefdheid. Het seksuele kan een bindmiddel zijn en een uitvloeisel van zowel verliefdheid als liefde. Komt er een einde aan de verliefdheid, dan is liefde nog steeds mogelijk als men zich maar bewust is van het feit, dat de componenten verliefdheid en seks kunnen verdwijnen of overgaan op een ander.

De haat van mensen na een scheiding is een manier om eigen zwaktes te maskeren om niet de eigenwaarde te verliezen. Als je je voldoende bewust bent van je eigen zwakte en dat ook toegeeft, en daarnaast de 'liefde' als elementair principe in een mensenleven bewust zou uitdragen en beleven, dan zou een scheiding heel wat minder pijnlijk kunnen zijn. Helaas heb je daar dan wel nog steeds de ander voor nodig om een evenwicht te bereiken.
En hoe zit het met de liefde van de vrouw voor de man? Daar komt Ortega niet helemaal uit, ook al zegt hij daar veel over te hebben nagedacht. Logisch, want hoe kan een man dat weten. Ik weet net zo min het antwoord, zelfs weet ik het niet helemaal van mijn eigen vrouw, laat staan in het algemeen. Wie weet kan men mij nog eens duidelijk maken wat vrouwen aantrekt in een man als daar iets algemeens over te zeggen valt - dat de esthetica niet altijd de boventoon voert is me wel duidelijk (ik lijk echt niet op Richard Gere), maar wat dan wel?

Robotliefde heeft de toekomst

Er is een 65-jarige professor genaamd David Levy, verbonden aan de Universiteit van Maastricht, die voorspelt dat in 2050 huwelijken en seks met robots de normaalste zaak van de wereld zullen zijn. Deze man is een voormalige schaakgrootmeester die veel afweet van kunstmatige intelligentie. In 2007 schreef hij een geruchtmakend boek (gebaseerd op zijn proefschrift) ‘Love and Sex with Robots’.
“Mensen zullen verliefd worden op robots, omdat die naar de wensen en behoeftes van de gebruiker geprogrammeerd kunnen worden.”, stelt Levy. In Korea en Japan zijn elektronische sekspoppen niet aan te slepen. Ze kosten ruim 5000 dollar. “Maak van zo'n pop een robot, dan vormen die binnenkort een heuse concurrentie voor prostituees,” beweert Levy. Hij durft zelfs te voorspellen dat er over enkele decennia mogelijk een robot in het Witte Huis zit. Het is wel een leuke gedachte, en rijp voor een prachtige filmkomedie, maar de vraag is, of dat de beste oplossing is. Kan een robot hetzelfde denken en reageren als wij? Zal een robot gevoel voor humor kunnen hebben? Kan hij of zij teder zijn, koken, afwassen, toiletten schoonmaken? Waarschijnlijk wel. Maar willen wij wel een voorspelbare, verrassingloze geprogrammeerde computer als partner, laat staan als staatshoofd? Dat is de vraag die we mijns inziens zouden moeten stellen, gesteld dat de technische ontwikkelingen inderdaad zo rap gaan als door Levy voorgesteld.
Ik vond Balkie al een beetje robotachtig, maar blij dat hij nu Walkie Balkie is. Misschien vergis ik me, maar dat robotachtige gedrag dat ik bemerk bij sommige mensen is een veeg teken. We schuiven misschien wel ongemerkt te veel de kant op van elektronica en automaten, terwijl we in wezen meer gebaat zijn om dichtbij de mens te blijven, de menselijke genoegens. Het is toch geen schande om mens te zijn, hè?

Het volgende interview met prof. Levy is met CNN'er Riz Kahn en uiteraard in het Engels:

Geloof in het kruis

Alles komt altijd uit en waar jonge jongens en katholieke geestelijken samenkomen, lijkt het bijna onvermijdelijk. De mannen kunnen de onderdrukking van hun lusten niet meer aan en gaan over de schreef. Zo stonden er recentelijk 3 opvallende berichten in de krant.

2 maart: Uit een onderzoek van NRC Handelsblad en Wereldombroep zouden meer dan tien paters van de salesiaanse orde in het Don Rua klooster in 's-Heerenberg seksueel misbruik op hun geweten hebben. Ook een huidig bestuurslid van het rooms-katholieke internaat zou zich schuldig hebben gemaakt aan seksueel misbruik.

4 maart: In de jaren 50 en 60 zouden er gevallen van misbruik van jongens uit het wereldberoemde jongenskoor de Regensburger Domspatzen geweest zijn. Van 1964 tot 1994 werden de Domspatzen geleid door de broer van de huidige Paus.

5 maart: een seksschandaal in het Vaticaan, een gentleman genaamd Balducci uit de pauselijke personeelsschare, bestelde een mannelijke prostitué. Volgens de Italiaanse krant La Repubblica denkt de politie dat de mannen die Balducci soms inhuurde voor seks onderdeel waren van een goed georganiseerd mannelijk prostitutienetwerk.

En ik maar denken dat celibatair betekent dat je geen seks hebt, en dat priesters, monniken en pastoors bijna voortdurend devoot bezig zijn met het Hogere, de Goddelijke inspiratie en wat dies meer zij. Nee, ik vatte hun “geloof in het kruis” misschien iets minder letterlijk op?
Kwalijk is het als kinderen misbruikt worden, en helemaal als dat onder het mom van het zuivere geloof en de onschuld plaatsvindt. Hopelijk zijn de uitwassen verleden tijd en helpt het dat het toezicht op contact met priesters, paters en andere geestelijken wordt verscherpt.
Tja, de vraag is of de schade die de afgelopen tijd is ontstaan door alle seksschandalen van de afgelopen tijd (in Amerika, Ierland, Engeland, Australië, Duitsland en nu dus Italië) nog wel te repareren is. Kerken lopen leeg, de mensen hebben steeds minder vertrouwen in kerkelijke autoriteiten. Geloven doen de mensen toch wel, ook zonder of zelfs ondanks die mannen in zwarte gewaden. Daar weten we nu wel van wat we er aan hebben. Is het celibaat niet een verhulling voor pedofilie en homoseksualiteit? En waren de kloosters niet gewoon middeleeuwse voorlopers van de darkrooms? Hoe kan het dat de Paus homoseksualiteit afwijst? Dat wat je het meest afwijst, wordt het hevigst nagestreefd, blijkt maar weer. Geen wonder dat Gerard Reve, overtuigd homoseksueel rooms-katholiek, God vergeleek met een ezel waarmee hij gemeenschap had. Net goed!

Bierseksualiteit

‘Hop hop’ zei mijn moeder altijd, als ik naar bed moest. Daar zit wel wat in. In hop, bedoel ik dan. Want hop is een oude klimplant die ingrediënten bezit met kalmerende eigenschappen. Goed dus voor de nachtrust. Aangezien in bier hop is verwerkt, mag ik aannemen dat dit een van de redenen is dat je van bier slaperig wordt. Maar er is nog iets met hop: het ondersteunt het vrouwelijk oestrogeen, dat verantwoordelijk is voor vrouwelijke kenmerken en het vermindert (bij mannen althans) seksuele overactiviteit.
Moet ik bang zijn dat ik borsten krijg van bier? Als man zal dat zo’n vaart niet lopen, hooguit krijg je er een bierbuik van. Dat je echter niet te veel bier moet drinken als man als je je vrouw ’s avonds in bed nog wilt trakteren op een geanimeerde vrijpartij, zal evenwel duidelijk zijn. In dat geval kan je je vrouw dan beter een extra biertje toedienen want bij vrouwen werkt bier andersom. Vrouwen met een beetje alcohol op worden bovendien wat losser, en van bier worden ze dan nog een stukje vrouwelijker ook (zie foto). Dus mannen, er is maar één advies: samen een lekker biertje en dan hop, het bed in. O ja, deze video wil ik je niet onthouden: een meesterwerkje!

Waarom vrouwen seks hebben

Er is een nieuw spraakmakend boek uit. Het boek heet Why Women Have Sex en is geschreven door Cindy Meston en David Buss. Ondertitel: Understanding Sexual Motivations from Adventure to Revenge (and Everything in Between). Het Amerikaanse werk is verschenen bij Times Books in New York. Cindy Meston (foto) is professor in psychofysiologie (sexuologie) aan de universiteit van Austin, Texas.


In dit boek worden meer dan 200 redenen genoemd waarom vrouwen seks hebben met hun partner: van het doden van verveling tot het bewaren van de vrede in de relatie, van het laten verdwijnen van hoofdpijn tot het toelaten opdat manlief de volgende morgen de vuilniszakken buiten zet.
Al deze redenen zijn geen voorbeeld van passie en romantiek. Deze laatste redenen komen in dit boek (naar aanleiding van onderzoek) op bijna de laatste plaats.
Tamelijk schokkend dat deze triviale redenen ten grondslag liggen aan een bijzonder intieme daad tussen levenspartners. Maar liefst 84% van de ondervraagde vrouwen gaf toe dat zij slechts seks hadden om een rustig leven te houden of als een manier om huishoudkarweitjes gedaan te krijgen.
Zouden mannen romantischer zijn? Misschien komt er ook ooit nog een boek uit ‘Why Men Have Sex’, al heb ik mijn twijfels dat de uitkomst hiervan misschien even triviaal is. Tja, het zal dan wel een onderzoek zijn in de USA, met Amerikaanse vrouwen en mannen. Een schrale troost?