De leerzame les van Moira Kelly

In deze tijd van humanitaire slijtage in Nederland is het zaak even stil te staan bij de geschiedenis van Moira Kelly en haar twee aangenomen zoons Emmanuel en Ahmed Mustafa.
Hier te lande wordt geopperd om te bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Daarnaast wordt door bepaalde politici geageerd tegen de toevloed van buitenlanders. De schuld van maatschappelijke ontsporing van sommige immigranten wordt eenzijdig bij een hele immigrantenpopulatie neergelegd. Gezinshereniging wordt tegengegaan en families worden verscheurd omdat van een immigrantenfamilie niet alle asielaanvragen worden gehonoreerd. Jonge asielzoekers die hier zijn geaard in de samenleving worden “rücksichtlos” uitgezet. Er worden economische argumenten aangevoerd: het zou de maatschappij schaden omdat immigranten geld kosten. Afgezien of dit wel of niet zo is, is de plicht om een medemens te helpen die in nood verkeert, geheel naar de achtergrond verdwenen. Het schijnt geen rol meer van betekenis te spelen. In politiek opzicht zijn we te ver afgedwaald van de kern van ons menszijn: de humaniteit. Dat bedoel ik dus met humanitaire slijtage.

Het wordt tijd voor een heel ander verhaal: dat van de in mijn ogen moedigste vrouw van deze tijd: Moira Kelly. Moira Kelly is een Australische vrouw van 56 jaar oud die als achtjarige een documentaire zag op de televisie over Moeder Teresa, de iconische katholieke ziekenzuster. Ze was zo onder de indruk dat ze later ook verpleegster of ontwikkelingswerker wilde worden. Al vroeg ging ze daarin nogal ver: op de lagere school klom ze zelfs over de afrastering van haar school om in de pauzes bij de school voor gehandicapten te assisteren. Ze volgde diverse opleidingen op het gebied van speciaal onderwijs, voor missiewerk en om het vak van reclasseringsambtenaar te leren. Daarna werkte ze een tijdje als huishoudster in een missiepost voor Aboriginals in het westen van Australië. Ze keerde terug naar Melbourne, verkocht haar auto en kocht van de opbrengst een ticket naar Calcutta. Hier werkte ze op de missiepost van Moeder Teresa tot haar visum was verstreken. Verder werkte ze ook nog als ontwikkelingswerker in Botswana, Johannesburg (Zuid Afrika), the Bronx (New York), Roemenië, Bosnië and Albanië. Om haar in haar werk te steunen werd speciaal om die reden de stichting “Children First” opgericht. Deze stichting richt zich met name op kinderen met een achterstand om hen verder te helpen in het leven en een hoop op een betere toekomst te geven.
Voor haar tomeloze vrijwilligerswerk ontving ze diverse aanmoedigingsprijzen. In 2001 kreeg ze o.a. een belangrijke prijs vanwege haar werk met gehandicapte kinderen. Ook ontving ze een belangrijke Australische decoratie en werd ze in dat land herhaaldelijk gekroond tot “Australische van het jaar.”
Nog het meest bekend werd Moira Kelly buiten haar eigen land doordat ze twee ernstig lichamelijk gehandicapte broertjes uit Irak onder haar hoede nam. Deze kinderen zaten in een kindertehuis van Moeder Teresa in Bagdad. Beide broertjes missen ledematen: Ahmed Mustafa is viervoudig gehandicapt doordat zijn benen en armen geamputeerd zijn als gevolg van chemische oorlogsvoering door Saddam Hoessein en Emmanuel mist ook ledematen. Beide jongens zijn echter niet minder levenslustig: Ahmed Mustafa heeft zijn zinnen gezet op de Paralympics 2012 en Emmanuel heeft meegedaan aan de X Factor Australië – een talentenjacht voor potentiële zangtalenten. Helaas redde hij het net niet, maar zijn optreden zorgde voor ontroerende momenten bij het grote publiek. Wat vooral opvalt is de enorme levenslust van de zanger.



De boodschap van deze blog is, dat hoe nutteloos mensen ook lijken voor de samenleving, hoe achtergesteld en ellendig hun situatie, er is altijd een reden om optimistisch te zijn omdat mensen zich kunnen ontworstelen aan een leeuwenkuil, een beerput, een ghetto, een oorlogstrauma, een geestelijke gevangenis. Moira is katholiek, maar haar motivatie is niet exclusief voor katholieken. Zij had ook islamitisch kunnen zijn of joods, of humaniste, boeddhiste, hindoe of atheïste. Zij draagt uit wat diep in ons zit: de tegenpool van negativisme en onverschilligheid – de reden om te leven, vanuit een liefde voor de medemens.
Het wijzen naar een groep, naar een ander die niet voldoet aan de ‘norm’ van de meerderheid en die in het verdomhoekje wordt gezet, dat lost niks op. Er zijn te weinig mensen in Nederland die ons dat vertellen zonder woorden maar met daden van formaat. Een moedige en liefdevolle vrouw als Moira Kelly doet je dat weer eens extra beseffen.

MAURO, goa van mien land af!

Mauro is een Angolese jongen die 8 jaar geleden in Nederland aanvroeg maar uitgeprocedeerd is en het land uitmoet.
Er is een hoop te doen over dit geval omdat hij zo jong is, perfect Nederlands spreekt en omdat er actie wordt gevoerd door verschillende belangengroepen en vrienden van hem. En dat terwijl de Minister (Gerd Leers) niet van plan is om deze zaak te herzien, voornamelijk vanwege de mogelijke precedentwerking, zo moet ik concluderen uit zijn uitspraken.
Deze week was Mauro meerdere keren in het nieuws en tot slot zelfs in het praatprogramma Pauw en Witteman. Nederland kan niet meer om hem heen. Ik ook niet. Het is de zoveelste dreigende uitzetting waarbij ik mij van schrik op het tandvlees bijt. En dat doet zeer. Waarom zijn politici zulke kille kikkers en boekhouders? Waarom hanteren zij zo graag het scherpe lemmet van de regelgeving in plaats van het zoeken naar mogelijkheden om hun humane, barmhartige, vertrouwenschenkende, gastvrije, sociale kant te gebruiken (als ze die überhaupt hebben)? Als hun straatje schoon is, is hun huis dat dan ook? Dacht het niet.
Is het de valkuil van de angst die ons volk in de recente geschiedenis abjecte politieke keuzes heeft doen maken en die ons belemmeren om nu ruimhartig en barmhartig te zijn?

De toonzetters Fortuin, Verdonk en Wilders hebben een monster gecreëerd dat de ene asielzoeker na de andere zonder aanziens des persoons naar buiten schopt. Ik schaam me diep dat dit gebeurt. Mijn klompen zeggen dat we straks aan Mauro meer hebben dan aan een willekeurige vreemdeling uit Oost-Europa die hier met een EU-paspoort is binnengekomen om vervolgens de illegaliteit in te duiken.
De asielwet klopt nog steeds niet, dat is toch het minste wat je kunt concluderen door al die schrijnende gevallen en generaal pardons. In ieder geval niet als we humaniteit en barmhartigheid als cultureel erfgoed van Nederland zien. Kan Mauro echt niet blijven? Moszkowicz verdedigt wel steenrijke drugscriminelen of grove randtypes als Wilders, maar geen gewone jongens uit het volk zoals Mauro. Hopelijk is er ruimte om bij het Europese Hof van Justitie nog een proces te voeren over het geval Mauro, al was het alleen maar om die lakse en versufte politici uit de provincie nu eindelijk eens wakker te maken. Want in humaniteit en edelmoedigheid lijken ze niet bepaald hun prioriteiten te leggen.
Politici weten al zó lang dat de asielwet niet deugt en op de schop moet, maar er is geen wil of kunde om deze te veranderen. Ze zijn misschien bang dat dan het hek van de dam is. Dat Nederland straks volstroomt met blije, edelmoedige en barmhartige mensen die hier willen werken en leven. Met sympathieke mensen die begrijpen dat Nederlanders behoefte hebben aan hen, aan hun kwaliteiten, al weten ze dat zelf nog niet. Als het aan Den Haag ligt, blijven wij liever lijken op die nukkige bekrompen boer met een enorme bloeiende boomgaard, waar de appels zo rijkelijk aan de bomen groeien dat ze niet meer te rapen zijn en in het gras verrotten, maar die desondanks uitroept met een chagrijnige ondertoon: “Goa van mien land af!”

PS: KLM, TAP air, Lufthansa e.a. hebben rechtstreekse vliegverbinding met Schiphol vanuit Luanda. Die luchtbrug zorgt voor toevoer van Angolese vluchtelingen. Leg Schiphol stil en je hebt een stuk minder asielzoekers. Als we dat niet willen, moeten we niet lullig doen over de mensen die ons land binnenkomen en zich hier willen vestigen. En al helemaal niet als we hen de taal leren, opnemen in een gastgezin en zij na 8 jaar hebben bewezen dat ze VOLLEDIG geïntegreerd zijn!

Cubaanse bootvluchtelingen

Het komt nog steeds voor: Cubanen die op geïmproviseerde vlotten proberen hun land te ontvluchten. Deze desperate missies die aan het begin van de jaren 90 een enorme toevlucht namen, hebben velen het leven gekost, al zijn er ook die het hebben gered en in de VS asiel hebben gekregen. Terug konden ze niet meer: eenmaal illegaal uit het land gevlucht, is de asielzoekende niet meer toegestaan terug naar zijn vaderland te gaan. In de jaren 90 werd iedereen die uit Cuba wegvluchtte zonder meer toegelaten tot de VS. Daarna werd een politiek bedreven van 'dry feet, wet feet' wat inhoudt dat als je als Cubaan het vasteland van de VS weet te bereiken, automatisch een status als burger van de VS krijgt toegewezen. Word je daarentegen door de kustwacht opgepikt, dan word je weer teruggestuurd naar Cuba. Dit laatste gold ook voor de zes vluchtelingen die onlangs door het cruiseschip Royal Caribbean Monarch of the Seas bij de Bahama's werden opgepikt. De zes mannen en een vrouw waren er na dagen zonder eten op zee te hebben gedreven in een slechte conditie. Ze waren blij dat ze konden worden gered, ook al betekende dat dat ze weer huiswaarts werden gezonden. Hoe desperaat kun je zijn. Het is diep triest dat mensen hun leven zo in de waagschaal stellen, vooral in deze economisch zware tijden. Over de redenen kunnen we gissen, maar het zal niet zo zijn dat men verwacht dat de VS het land van de gouden bergen is. Dat is allang niet meer zo. Iets om over na te denken in deze periode waarin we aan het kerstmaal zitten.