Gekke verkeersborden in Hilversum

Als je regelmatig op de fiets zit en door Hilversum rijdt, valt je op hoe mooi die stad is. Dat komt voornamelijk door het aantal bomen en overig groen. Ten tweede is de bebouwing - uitzonderingen daargelaten - interessant voor wie er oog voor heeft: opvallende architectuur is ruim vertegenwoordigd. De enige stoorzender in het straatbeeld is de bebording. Hilversum is daar niet uniek in, want je ziet dat door heel Nederland: een overkill aan verkeersborden, met als logisch gevolg dat de borden worden verontachtzaamd, slecht onderhouden en zoals bij mij het geval is als ik in de auto zit: onbewust (en soms bewust) genegeerd. De logica en ordening is zoek en het idee is: laten we er een bordje neerzetten, dan zijn we ervan af. Het tegendeel van wat beoogd is, wordt bereikt.

Mijn advies is: breng alle verkeersborden in kaart en kijk waar je ze weg kunt halen of waar je wijzigingen kunt aanbrengen. Ik ben geen verkeersdeskundige, maar het lijkt me, dat het minder ook wel kan.

Het bord hierboven is vrij onschuldig en zal misschien door bewoners zijn geplaatst, waarschijnlijk door iemand die zijn inburgeringsexamen niet heeft gehaald of die altijd een onvoldoende voor Nederlands haalde. Voor correctie vatbaar en misschien een hekwerkje plaatsen in plaats van zo'n lelijk geel bord?

Maar dan hoef je er echt niet bij te zetten dat het om een hekwerkje gaat.

Heel creatief, maar volstrekt overbodige aanduiding. Het had ook kunnen zijn: wil je dood, rijd dan door rood. Het is een bord bij de treinovergang met bomen in Hilversum Noord. Een taak voor NS om duidelijker te maken dat je echt op de rem moet trappen als de trein eraan komt, maar niet door middel van dit soort bordjes, hoe leuk ze ook zijn.

Wat zijn doseerlichten? De gemiddelde autorijder weet niet wat dat is. Zijn het sfeerlichtjes? Discolichten? Gaan ze vaak stuk? Wat doen ze en waar is het goed voor? Weg met dat stomme bord, geen kip die dat begrijpt. En het is je reinste straatvervuiling.

Ook dit is verkeer(d): een straat waar je als automobilist moet stoppen om eerst het bord te lezen, dan gaat puzzelen over de betekenis en ten slotte wikipedia moet raadplegen op je i-pad en zo een file veroorzaakt, met resultaat dat iedereen chagrijnig wordt. Een barokke paal met te veel en te onduidelijke borden, waaruit je niet wijs kan worden. Weer bijzonder creatief en artistiek zelfs, maar niet geschikt voor argeloze straatgebruikers en dito toeristen. Of... wacht even, ik snap het, misschien was dit wel de bedoeling: een kunstproject?

De oudste beeldhouwkunst ter wereld: rijkdom, maar welke?

Ik heb reeds enige tijd geleden een boeiend boek gelezen over de evolutie van het vrouwbeeld in de geschiedenis, van 35.000 jaar tot nu. Het is van de hand van godsdiensthistorica en theologe dr. Annine van der Meer en is getiteld "Van Venus tot Madonna". Ik ben altijd gefascineerd geweest door de prehistorie en sinds dat ik op aarde ben (zo'n vijftig jaar) is er op het gebied van archeologie enorm veel gebeurd, zodat ik af en toe getuige mag zijn van enkele hoogtepunten in die tak van wetenschap. Vooral in Duitsland en Frankrijk komt zo nu en dan wat aan de dag, juist in het kerngebied van de Aurignacie, het tijdperk uit de prehistorie waarin de Cro-Magnonmens leefde, de voorloper van de huidige moderne mens. Het gebied waarin deze oermens in die periode (grofweg 35.000 jaar geleden)leefde strekt zich uit over Midden- en Oost-Europa en een klein stukje Midden-Oosten, maar verandert door migratie in de tijd.

In 2008 werd in de Hohle Fels grot in de Zwabische Jura (Alpen) van Zuidwest Duitsland het tot nog toe oudste voorbeeld gevonden van een vrouwenbeeldje. Het is een uiterst opmerkelijk beeldje, gemaakt uit ivoor van de wolharige mammoet. Het wordt de Venus van Hohle Fels genoemd. Waarom het een "Venus" is, wordt duidelijk bij het zien van de foto: ze heeft enorme borsten, dikke billen en een opvallend grote venusheuvel. Het beeldje is maar ongeveer 2 x 4 cm. groot en heeft geen hoofd. Wat op een klein hoofd lijkt, is een geperforeerd uitsteeksel, prima geschikt om te dienen voor een halssnoer, zodat de "Venus" om de hals gedragen kan worden als amulet.

Sommige archeologen hebben de neiging om alles maar een religieuze betekenis te geven of als er ronde vormen in het spel zijn dat maar gemakshalve uit te leggen als "vruchtbaarheidssymbool" of iets dergelijks. Echt irritant is dat. Het kan ook gewoon een bepaalde uiting zijn van bewondering voor het Rubensmodel van de vrouw.

Dat neemt niet weg (Zeker weten doen we het nooit) dat dit ivoren beeldje inderdaad te maken kan hebben met een vruchtbaarheidsgedachte, maar dat hoeft op zich niet per se te slaan op de mens (vrouw) maar kan net zo goed slaan op een veel algemenere "wens": namelijk voorspoed en rijkdom. 35.000 jaar geleden had rijkdom een andere invulling dan tegenwoordig, al zijn wij zelf niet zo erg veranderd sinds onze Cro-Magnon voorlopers. In oude en vooral slechte tijden zal vooral het vergaren van voldoende voedsel hebben samengehangen met rijkdom, en zal de associatie van dik zijn misschien eerder te maken hebben met 'voedselrijk' (met de nadruk op rijk) dan met 'kinderrijk'?

In later tijden is het beeld van de Venus veranderd, doordat ze naar mijn mening zowel religieuzer als universeler werden, waarschijnlijk omdat maatschappijen langzaamaan minder landbouwgeoriënteerd en complexer werden en zich derhalve meer op een metaniveau konden bezighouden met hun eigen ontwikkeling en organisatie.

Feit blijft, dat de "moderne" mens al zeer vroeg in staat was om zich te uiten en of dit dan een "wens" inhield, seksueel getint was, of religieus was, daarnaar zullen we moeten blijven gissen.

In mijn persoonlijke visie was de Cro-Magnon een mens met weinig zekerheden, omdat hij puur afhankelijk was van moedertje natuur, en die zich dus wel degelijk van een "wens" moest bedienen: een amulet met de magische formule voor een voorspoedig leven, wat dat ook - behalve voldoende voedsel - inhield.

Misschien is dat wel het begin van religie geweest: het snijden van een beeldje als materialisatie van een wensgedachte. In dat verband overlappen kunst en religie elkaar volledig. Dat is een mooi gegeven. Met dank aan die eerste Cro-Magnon.

Er is een Blop geboren

Met de start van uitgeverij BLOP is ook een leuk boekje verschenen van de hand van Hennepyn, genaamd "Schijnheilige Koeien". Het is een klein bundeltje grappige gedichtjes en rijmpjes, aforismen en alles wat daar enigszins op lijkt. Het is een gelegenheidsuitgave, zeg maar een doopgeschenk bij het doopfeest ter gelegenheid van de start van de "kleinste en meest eigenwijze uitgeverij van Nederland".

Sommige rijmpjes en limmericks zijn nogal flauw, maar het feit dat de bundel zeer grappige cartoons bevat maakt dat weer goed. Zoals deze:

ZUIVELE AMOUR

Een slimme Franse melkboer
kleedde zich als troubadour
en verkocht zijn gewone yahourt
als ´zuivele amour´

Sommige 'taalvondsten' die erin voorkomen, zijn nu al klassiek, zoals deze:

KORT AFSCHEIDSGEDICHT

Vandaag ben ik nog je lover
maar morgen is het over.

Die kan je in ieder geval gebruiken bij "one night stands" :-)

De illustrator / cartoonist van de bundel is een Fransman, die de artiestennaam Sakoch draagt. Hij is niet onbekend in Frankrijk, waar hij diverse albums op zijn naam heeft staan en waar hij af en toe in kranten en periodieken spotprenten publiceert.

Hennepyn (een pseudoniem) is gelegenheidsdichter van een gelegenheidsuitgave, die zich met zijn uitgeverij BLOP bewust op een nichemarkt richt, vandaar ook dat hij de uitgeverij "de meest eigenwijze" heeft genoemd. Het uitgeversbeleid blijft een beetje onduidelijk bij BLOP, maar "humor" lijkt bij deze eerste uitgave in ieder geval het kernwoord te zijn.

Bij mijn weten is het feit dat "nonsenspoëzie" wordt uitgegeven in Nederland heden ten dage een unicum, waardoor "Schijnheilige Koeien" misschien wel bijzonder te noemen is. Het werkje is te bestellen via de website van de uitgeverij en kosten 7,50 € inclusief verzendkosten. Meer informatie (onder andere een interview met Hennepyn) op de website van de uitgeverij: KLIK HIER.

We hebben er in Nederland weer een nieuwe alternatieve, eigenwijze uitgeverij bij. Nu maar hopen dat deze de crisis kan doorstaan, net als de tomaat in de laatste twee alinea's van het volgende rijmpje:

Als blutte arme cherry
eindig je als Bloody Mary
of beland je in de puree.

Maar ach, wij tomaten à la cherry,
zijn een bijzonder soort tomaat:
al zit er geen cent in onze portemonnee
je weet dat rood ons nu eenmaal stáát.

Siriusmo

Siriusmo ofwel Moritz Friedrich (uit Duitsland)is een fenomeen in de elektronische muziekwereld. Ik houd mij niet dagelijks bezig met deze muziekvorm, maar ben sinds de kekke muziek van Jean Michel Jarre, Vangelis en Kraftwerk uit de jaren 70-80 zeer geïnteresseerd. Siriusmo is verknocht aan die klassieke klanken van synthesisermuziek en mengt deze met fantastisch gave video's, waarvan ik er hier twee in mijn blog heb opgenomen. Deze "ganz tolle" videoclips zou je rustig in de bioscoop kunnen zien, want het zijn echte juweeltjes, en met die muziek eronder is het top-entertainment. Klik door om een selectie uit zijn oeuvre te beluisteren: HIER

Een interview met Moritz (Duits)vind je HIER.

Ik vind de combinatie van deze muziek met de videoclips heel bijzonder. Kijk zelf maar:

MAURO, goa van mien land af!

Mauro is een Angolese jongen die 8 jaar geleden in Nederland aanvroeg maar uitgeprocedeerd is en het land uitmoet.
Er is een hoop te doen over dit geval omdat hij zo jong is, perfect Nederlands spreekt en omdat er actie wordt gevoerd door verschillende belangengroepen en vrienden van hem. En dat terwijl de Minister (Gerd Leers) niet van plan is om deze zaak te herzien, voornamelijk vanwege de mogelijke precedentwerking, zo moet ik concluderen uit zijn uitspraken.
Deze week was Mauro meerdere keren in het nieuws en tot slot zelfs in het praatprogramma Pauw en Witteman. Nederland kan niet meer om hem heen. Ik ook niet. Het is de zoveelste dreigende uitzetting waarbij ik mij van schrik op het tandvlees bijt. En dat doet zeer. Waarom zijn politici zulke kille kikkers en boekhouders? Waarom hanteren zij zo graag het scherpe lemmet van de regelgeving in plaats van het zoeken naar mogelijkheden om hun humane, barmhartige, vertrouwenschenkende, gastvrije, sociale kant te gebruiken (als ze die überhaupt hebben)? Als hun straatje schoon is, is hun huis dat dan ook? Dacht het niet.
Is het de valkuil van de angst die ons volk in de recente geschiedenis abjecte politieke keuzes heeft doen maken en die ons belemmeren om nu ruimhartig en barmhartig te zijn?

De toonzetters Fortuin, Verdonk en Wilders hebben een monster gecreëerd dat de ene asielzoeker na de andere zonder aanziens des persoons naar buiten schopt. Ik schaam me diep dat dit gebeurt. Mijn klompen zeggen dat we straks aan Mauro meer hebben dan aan een willekeurige vreemdeling uit Oost-Europa die hier met een EU-paspoort is binnengekomen om vervolgens de illegaliteit in te duiken.
De asielwet klopt nog steeds niet, dat is toch het minste wat je kunt concluderen door al die schrijnende gevallen en generaal pardons. In ieder geval niet als we humaniteit en barmhartigheid als cultureel erfgoed van Nederland zien. Kan Mauro echt niet blijven? Moszkowicz verdedigt wel steenrijke drugscriminelen of grove randtypes als Wilders, maar geen gewone jongens uit het volk zoals Mauro. Hopelijk is er ruimte om bij het Europese Hof van Justitie nog een proces te voeren over het geval Mauro, al was het alleen maar om die lakse en versufte politici uit de provincie nu eindelijk eens wakker te maken. Want in humaniteit en edelmoedigheid lijken ze niet bepaald hun prioriteiten te leggen.
Politici weten al zó lang dat de asielwet niet deugt en op de schop moet, maar er is geen wil of kunde om deze te veranderen. Ze zijn misschien bang dat dan het hek van de dam is. Dat Nederland straks volstroomt met blije, edelmoedige en barmhartige mensen die hier willen werken en leven. Met sympathieke mensen die begrijpen dat Nederlanders behoefte hebben aan hen, aan hun kwaliteiten, al weten ze dat zelf nog niet. Als het aan Den Haag ligt, blijven wij liever lijken op die nukkige bekrompen boer met een enorme bloeiende boomgaard, waar de appels zo rijkelijk aan de bomen groeien dat ze niet meer te rapen zijn en in het gras verrotten, maar die desondanks uitroept met een chagrijnige ondertoon: “Goa van mien land af!”

PS: KLM, TAP air, Lufthansa e.a. hebben rechtstreekse vliegverbinding met Schiphol vanuit Luanda. Die luchtbrug zorgt voor toevoer van Angolese vluchtelingen. Leg Schiphol stil en je hebt een stuk minder asielzoekers. Als we dat niet willen, moeten we niet lullig doen over de mensen die ons land binnenkomen en zich hier willen vestigen. En al helemaal niet als we hen de taal leren, opnemen in een gastgezin en zij na 8 jaar hebben bewezen dat ze VOLLEDIG geïntegreerd zijn!

POMPELMOES

Wat heden ten dage een pompelmoes wordt genoemd, is een citrusvrucht van de “Oostindische citroenboom”, Citrus maxima lgenoemd in het Latijn. Vroeger werd ook de grapefruit een pompelmoes genoemd, vooral in Vlaanderen, maar dit is een ander type citrusvrucht die je in tegenstelling tot z’n grotere zure zusje wel zo kunt eten. De grapefruit is namelijk een kruising tussen een sinaasappel en een pompelmoes. De grote groene pompelmoes is van origine niet zonder meer eetbaar, tenzij je ‘m confijt of kookt. Het typische Nederlandse woord pompelmoes is via het Tamil (pampa limasu) oorspronkelijk afkomstig uit het Portugees: pomposos limões (letterlijk: grote citroen). Ons woord pompelmoes is op haar beurt weer geleend door andere talen, zoals het Frans, waar het verbasterd is tot pamplemousse.
Dit woord klinkt nogal grappig als je het op z’n Engels uitspreekt en dat was waarschijnlijk de bedoeling toen Jack Conte en Nataly Dawn (uit Corte Madera, Californië, VS) een naam kozen voor hun band POMPLAMOOSE. Het zeer muzikale duo in de muziekstroming Indie (op rock georiënteerde, meestal experimentele kunstmuziek) werd wereldberoemd toen zij hun werk op YouTube publiceerde. Zij zijn nog maar bezig met hun muzikale avontuur sinds de zomer van 2008. Nu toert het duo in de VS met een grote fanschare achter zich en verkopen ze jaarlijks honderdduizenden downloads van hun songs. Toch houdt ook ieder hun solocarrière. Als duo hebben ze deze maand op Youtube als 312.000 abonnees (voor nieuwe videoclips) . Dat is wel de kracht van internet: lanceersnelheid en een enorm bereik, dat je nooit krijgt als je in een achterafzaaltje speelt, hoewel dat laatste natuurlijk veel knusser is. Een voorwaarde voor dat enorme bereik is dat je, zoals Pomplamoose het gedaan heeft, een dosis humor en originaliteit in je clip verwerkt. De ene videoclip is geslaagder dan de andere, maar ik vond er een die heel grappig is, en nog klinkt ook. Die wil ik jullie niet onthouden.

Elastypen als een flexheks

Het is voor het ras van pennenlikkers, typgeiten en kantoorpikken niet eenvoudig om, als je je hele leven aan het bureau en achter de pc zit, een soepel en swingend lichaam te houden. Je moet er wel wat voor doen. Een cursus Tibetaans zwaardvechten, Zoemba, Salsadansen of Yoga geven je het idee dat je dit wel kan veranderen, maar na een tijdje besef je toch dat een strijkplank minder stijf is dan jij.
Helaas pindakaas, je bent al bij voorbaat vastgegroeid aan je bureau en gedoodverfd om met rugklachten, artritis, RSI of jicht door het leven te gaan.
Zo soepel als je lichaam is, zo is ook je geest zeggen ze. Dat belooft niet veel goeds voor onze medemens. Niet alleen verstijft ons lichaam, we verstijven ook in ons beroep. (Dat heet in vaktermen ‘beroepsgedeformeerdheid’) We hebben geen oog meer voor de buitenwereld en waar het allemaal over gaat maar houden ons stijfjes aan regels. Dat bureaucratische in onze beroepsgroep van pennenlikkers, typgeiten en kantoorpikken heeft een lichamelijke oorzaak en is dus op conto te schrijven van een algemene verstijving van onze ledematen. Aldus constateerde ik recentelijk...

Er zijn echter mensen op deze aardbol, die van nature zo flexibel zijn dat ze ons allen tot voorbeeld kunnen zijn. Neem nou de in Duitsland wonende Russische Zlata. Zij heeft geen problemen met licht typwerk. Dat doet zij zonder bureaustoel te gebruiken (waardoor je rugklachten krijgt!). En die werkzaamheden doet ze bovendien zo soepeltjes dat ze ’s avonds nog even fris als een framboos over straat caprioolt, alsof ze net uit bed komt. Daarna sopt, stoft en veegt ze ook nog even het hele huis en geeft als het moet een Yoga-lesje of drie. Ze draait haar hand, haar benen en haar hoofd er niet voor om.

Nee, en dan is er ook nog die supermeegaande jongen die werkelijk twee dingen tegelijk kan (en dat kunnen maar weinig mannen!!!): televisie kijken en piano spelen, zo relaxed lijkt me dat! En dat allemaal dankzij een aangeboren buigzaam karakter. Alleen jammer dat tijdens het pianospelen het geluid van de tv uit moet staan. Maar ja, dat neem je met zo’n flexibele instelling willig op.