Zoals men is bemint men

"Zoals men is bemint men" is een uitspraak van José Ortega Y Gasset, een gevierd Spaans filosoof uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Hij bedoelt daarmee, dat je aan iemand kan zien met wat voor een persoon je te maken hebt als je de wijze bestudeert waarop hij of zij liefheeft. Waarom is dat? Omdat, volgens hem, alle andere handelingen en verschijningsvormen je op het verkeerde been kunnen zetten; alleen in de liefde zijn we volledig eerlijk en transparant. Ons intiemste wezen komt zo tot uiting en dat is te zien aan de keuze van onze partner.
Verder zegt hij, dat liefde geen instinct is, maar een schepping, een vondst of uitvinding - een bewustheid dus. Dat is in mijn visie een tamelijk mannelijk perspectief van Ortega. Hij durft het zelfs aan om die liefde te vergelijken met een literair thema. Zo'n opvatting kan niets anders zijn dan esthetica.

Deze opvatting houdt een manier van waardering in. Hij stelt dit tegenover de liefde die bij Plato wordt beschreven, die in de ogen van Ortega gelijk te stellen is met verliefdheid. En dat is inderdaad iets geheel anders, afgezien van het aspect van de oudgriekse homofilie die in de tijd van Plato gangbaar was. Liefde moet volgens Ortega los gezien worden van de gevoelens die van nature aan de mens gegeven zijn en die vrijwel iedereen heeft voor een ander, onafhankelijk van aard en geaardheid, maatschappij, volk en tijd. De liefde waar hij over praat is "een weinig voorkomend feit en een gevoelen waarvoor slechts weinig zielen vatbaar zijn." Helaas ben ik het daarmee eens als hij bedoelt dat een hoop mensen wel gevoelens voor elkaar hebben, maar zich minder of niet bewust zijn van dat wat hem of haar aantrekt in de partner of echtgenoot. Maar ach, is verliefdheid los te zien van liefde?

Dat wat ik heb ervaren in mijn leven, is dat "verliefdheid" een onbewust proces is, en dat liefde de bewuste variatie is, eigenlijk een poging, een verkenning van de ander om tot toenadering te komen, en dat kan ook op geestelijk vlak zijn. We weten niet wie die ander is, maar denken het te weten en streven naar het onontdekte in de ander ter vervolmaking van onszelf. De liefde is pas compleet als verliefdheid en liefde samenkomen. Zonder verliefdheid is liefde mogelijk, maar liefde is minder compleet zonder die verliefdheid. Het seksuele kan een bindmiddel zijn en een uitvloeisel van zowel verliefdheid als liefde. Komt er een einde aan de verliefdheid, dan is liefde nog steeds mogelijk als men zich maar bewust is van het feit, dat de componenten verliefdheid en seks kunnen verdwijnen of overgaan op een ander.

De haat van mensen na een scheiding is een manier om eigen zwaktes te maskeren om niet de eigenwaarde te verliezen. Als je je voldoende bewust bent van je eigen zwakte en dat ook toegeeft, en daarnaast de 'liefde' als elementair principe in een mensenleven bewust zou uitdragen en beleven, dan zou een scheiding heel wat minder pijnlijk kunnen zijn. Helaas heb je daar dan wel nog steeds de ander voor nodig om een evenwicht te bereiken.
En hoe zit het met de liefde van de vrouw voor de man? Daar komt Ortega niet helemaal uit, ook al zegt hij daar veel over te hebben nagedacht. Logisch, want hoe kan een man dat weten. Ik weet net zo min het antwoord, zelfs weet ik het niet helemaal van mijn eigen vrouw, laat staan in het algemeen. Wie weet kan men mij nog eens duidelijk maken wat vrouwen aantrekt in een man als daar iets algemeens over te zeggen valt - dat de esthetica niet altijd de boventoon voert is me wel duidelijk (ik lijk echt niet op Richard Gere), maar wat dan wel?

Geen Italië

Die Italianen zijn altijd wat dubbel als het een seksueel onderwerp betreft. Ze laten de escapades van Berlusconi oogluikend toe, maar maken zich druk om een kutkalender. Van de week lach ik in een deuk. Wat was het geval? Ik las dat een of andere fotograaf, een Italiaan genaamd Toscani, een kalender had uitgebracht met foto's van vrouwelijke geslachtsdelen. Daar werd veel ophef over gemaakt omdat de Italiaanse variant van de reclamecode commissie opriep om de kalender van de markt te halen. Toscani is het er niet mee eens omdat hij zegt dat het de schoonheid van het vrouwelijk lichaam verbeeldt. Nou ja, dat kan zo zijn, maar het is een kwestie van verbeelding want heb je aan zo'n kalender? Er staan alleen maar genitaliën op. Geen Italië. (Spreek dat maar eens snel achter elkaar uit, what's in a name? Daarom lag ik dus in een deuk)

Afin, ik vind dat het er vooral om gaat hoe je er zelf over denkt bij deze natuurfoto's. Als je geen slechte gedachten hebt zal je de foto's ook niet zo interpreteren en is er verder niks aan de hand. Je kunt ze denk ik best aan kinderen laten zien. Er wordt niets vuigs getoond, alleen maar lichaamsdelen in close-up. Waarbij het de vraag is of een kind wel herkent wat er getoond wordt. Ik vraag me alleen af wie zo'n kalender nou koopt, want om nou een hele maand lang naar een geslachtsdeel met wuivend duingras te zitten kijken gaat me echt te ver. Dan toch maar liever het hele plaatje. Heb ik tenminste niet het idee dat ik tegen de haarimplantaten van Gerard Joling aan zit te kijken.

De mooiste vrouw bestaat niet

De titel van mijn blogje vandaag lijkt tegenstrijdig. Als je aan een man vraagt wie hij de mooiste vrouw vindt, zal hij waarschijnlijk de naam van zijn vrouw, vriendin of minnares geven of een of andere superster die recentelijk in het nieuws is verschenen met een prachtige glamourfoto. Die ongetwijfeld goed uitziende superster wordt echter enorm belicht, gefotoshopt en gemake-upt zodat alle ogen op haar gericht zijn. We kwalificeren haar ten onrechte als 'mooiste vrouw' want in ons hoofd is het ideale uiterlijk waarschijnlijk niet eens belangrijk, aangezien de antenne van de man niet gericht is op 'de mooiste' maar op subjectieve bijzaken die de boventoon voeren. Vrouwen willen soms een kopie zijn van een superster, terwijl hun aantrekkelijkheid in de regel juist ligt in de eigen identiteit, zeg maar de afwijking van het perfecte beeld dat kunstmatig wordt gecreëerd door de media c.q. door overdreven aandacht voor één persoon. Een model heet daarom ook model, anderen richten hun aandacht op haar.
Zij is de verpersoonlijking van het gemiddelde ideaalbeeld, zeg maar. Ieder weldenkende heteroseksuele man weet dat hij niet gelukkig wordt van een ideaalbeeldvrouw. Zij is een model, een beeld, en geen realiteit. Ze bestaat niet.
Vrouwen zouden zich dan ook nooit moeten richten op zo'n ideaalbeeld als ze een man willen vinden. Mannen zijn zich waarschijnlijk zeer bewust van het feit dat vrouwen die te veel op een ideaalbeeld lijken, wannabees zijn, oneervol gezegd: "levende etalagepoppen", en geen 'echte' mensen. Blijf jezelf, is mijn hartenkreet.
Overigens, als je de mooie gelaatstrekken van supersterren als Angelina Jolie, Anne Hathaway, Charlize Theron, Elizabeth Cuthbert, Hilary Duff, Jennifer Love Hewitt, Jessica Alba, Jennifer Biel, Kiera Knightly, Kate Bosworth, Kristin Kreuk, Mandy Moore, Megan Fox, Monica Belluci, Natalie Portman en Scarlett Johansson in de computer stopt krijg je een rare mix, een bloot gezicht dat me in de verte aan een jonge virtuele versie van Julie Andrews doet denken. Bij de gedachte aan Mary Poppins en The Sound of Music krijg ik overigens nou niet bepaald een ideaalbeeld voor ogen. Nee, mannen, als jullie op zoek zijn naar een ideale vrouw, doe je ogen dan maar dicht. Want uiterlijk is tegenwoordig bijna uitsluitend misleiding. Goed, dit is mijn mening, overtuig jezelf en kijk eens hier.