De crisis is geland in Spanje

Spanje is momenteel een van de landen die het meeste onder de economische crisis lijdt. Dit is voornamelijk het gevolg van de eigen ambities en overoptimistische kijk op de gunstige ontwikkeling van bepaalde regio's. Spanje heeft namelijk autonome regio's die hun eigen financiële beleid bepalen. Dat heeft de 'stieren' van het land aardig in de kaart gespeeld. Op het gebied van onroerend goed en infrastructuur werden projecten uit de grond gestampt, die later bleken onhaalbaar te zijn. Soms was dat mismanagement, soms pech en soms verkeerde planning. Maar in een berenmarkt is er voor stieren geen plek, dus er was geen houden meer aan.
Een collega wees me op een berichtje op nieuwsuit.com over de vliegvelden in Spanje, waar geen hond - laat staan een vliegtuig - te bekennen is.



Zo is er het vliegveld van Ciudad Real dat nog niet zo lang geleden gebouwd werd in de omgeving van Madrid. In 2008 werd het vliegveld opengesteld en de planning was 2,5 miljoen passagiers te bereiken in 5 jaar. De luchthaven kostte 1,1 miljard euro maar het kwam er niet van. Hoewel het een van de langste start- en landingsbanen heeft van Europa kwamen er slechts 407 vliegtuigen landen en opstijgen. De (enige) Spaanse luchtvaartmaatschappij Vueling trok zich terug na een ruzie over de afhandeling van passagiers en daarmee was het testament geschreven.



Een kleinere luchthaven, Castellón in de zuidelijke provincie Valencia, werd opengesteld in maart 2011. Kosten: 150 miljoen euro. Tot op heden zijn nog niet alle vergunningen rond, en vanwege de crisis is er weinig of geen belangstelling voor deze afgelegen luchthaven. Waren ze dan vergeten om luchtvaartmaatschappijen te charteren? Welnee, dit is het privé initiatief van Carlos Fabra, die brood zag in de ontwikkeling van de streek, door middel van de aanleg van internationale wedstrijdgolfbanen, villa's en residentiële enclaves en een heus pretpark, met de alles verklarende ironische naam "Mundo Ilusión", Wereld van Illusie. Afgezien van de luchthaven diende de infrastructuur nog even klaar gemaakt te worden voor deze illusie. Kosten: 58 miljoen euro.

Er zijn nog veel meer van deze voorbeelden. Het vliegveld van Huesca bijvoorbeeld was bedoeld voor vakantievluchten van skitoeristen. De dichtstbijzijnde skipiste is echter 100 km verderop, zodat de enige luchtvaartmaatschappij die vluchten verzorgde naar deze luchthaven het in 2011 voor gezien hield. Alleen het restaurant op de luchthaven schijnt in trek te zijn omdat het goed en goedkoop eten serveert. En misschien een vliegensvlugge bediening?

Appletje voor de dorst

WAT WORDT HET, APPEL OF BANK?

Het is crisis op de beurzen, de Europese banken staan onder grote druk, de Euro wankelt, aandelen kelderen, de vooruitzichten voor de burgers in de Eurozone zijn ronduit somber. Geen vreugde. Maar hoe absurd het ook klinkt, de bedrijven staan er gemiddeld genomen helemaal niet slecht voor! Geloof het of niet: er is zelfs één bedrijf in de VS dat evenveel waard is als alle 32 grootste banken in Europa, namelijk Apple. Steve Jobs, oprichter en tot voor kort CEO, mag echt trots zijn op zijn appeltje voor de dorst. De waarde van dit appeltje: plusminus 340 miljard dollar. Allemaal dankzij briljante innovaties zoals o.a. de Mac, iPhone, iPod en iPad. Toch is dit relatief: de waardedaling van de banken is erg snel gegaan en rechtvaardigt misschien niet helemaal het opwaarts potentieel van de banken bij een economische opleving. Ook kan een bedrijf als Apple ook failliet gaan als het niet genoeg innoveert - het is namelijk altijd een race tegen de klok.
Het bericht over de beurswaarde van Apple dat in de pers verscheen illustreert mijns inziens dat de economie van de VS weliswaar klappen heeft gehad, maar nog zeker niet overleden is. De kapitaalspositie van bedrijven is riant. Alleen als de dollar zakt, hebben ze een probleem, maar dan worden de Appletjes weer per kilo aangeboden en koop ik er waarschijnlijk wel een paar op de zaterdagse PC-markt.

TIP: de economische crisis te lijf

Hier is mijn tip om de economische crisis 'zo goed als' op te lossen.
Iedereen heeft wel ergens een potje met centen staan. En al die on-ingeleverde statiegeldflessen leveren wat op! Ook laten we vaak wat geld slingeren op vergeten plaatsen. Zou een gecoördineerde actie effect hebben om de economie een zetje in de goede richting te geven?
Een studie in Engeland heeft namelijk uitgewezen dat alleen al dat rondslingerende geld goed is voor (in het Verenigde Koninkrijk) een duizelingwekkende 42 miljoen pond ofwel meer dan 50 miljoen euro!

Hier is, gemiddeld genomen, het geld te vinden:

1. In je (broek)zakken;
2. Op de bodem van je portemonnee;
3. In de auto;
4. Onder of achter de kussens van de zitbank.

Kijk ook eens in de stofzuigerzak, in tassen en colbertjasjes en in of bij de wasmachine, onder kasten, enzovoort.
Dus mensen, ik zoek even op deze plekken en geef het geld uit, ook al is het maar 3 euro of zo, ik koop er wat snoep of een ijsje van of een lot uit de loterij – het stimuleert de economie en mijn huishoudboekje lijdt er niet onder.
Alleen mijn (zit)bank staat nu wel even onder curatele, dat begrijp je.

Efficiënter werken

In deze tijd van economische crisis denk ik dat elke grote organisatie wel zal kijken of er gesneden kan worden in haar personeelsbestand. Wie is echt overbodig? Vaak zijn het managers die die taken van het snijden in de organisatie op zich nemen. Niets verkeerd mee, maar de keerzijde is dat die mensen nogal duur zijn. En dat er vaak veel te veel van zijn. Soms zijn ze met hele ingewikkelde modellen bezig, en maken ze lange rekensommen, onderbouwen dat met grafieken, zetten er nog wat vergelijkingsmateriaal tegenover en larderen die met prachtige Engelstalige termen die ze geleerd hebben van de theorieboeken. De uitkomst moet voor iedereen heel goed onderbouwd worden, zodat het model kan worden gebruikt om iedereen te overtuigen dat het echt zo en zo moet en niet anders. Ja ja, management is een vak. Dat kan niet zo maar iedereen. Voorts worden er fopspeenbijeenkomsten georganiseerd, om het personeel voor te wenden dat zij echt inspraak hebben. En ten slotte wordt er een besluit genomen. Eat it or beat it. Maar eerlijk gezegd, die manager heeft niks anders gedaan dan zorgen dat er wat stukken op het schaakbord worden verschoven. Inhoudelijk is er natuurlijks niks veranderd. Als de managers zich nou eens echt zouden verdiepen in de organisatie... maar dat is natuurlijk te duur! En dat kan niet, zeker niet in deze tijd van recessie. Dus gooien we er wat willekeurig personeel uit. Geen managers natuurlijk, die zijn veel te hard nodig, het zijn niet voor niets sleutelfiguren van de organisatie. Alleen André mag blijven. Want die doet het belangrijkste werk. Dat werk kan niet zo maar overgenomen worden door Jan Piet of Klaas. En zeker niet door een manager!

Allemachtig jaren 80 was prachtig

Als je terug in de tijd gaat door oude beelden te bekijken, zie je pas hoe amateuristisch die beelden zijn in vergelijking met de huidige technieken. Dat geldt voor beeldkwaliteit, het soort reclameboodschappen, de vormgeving, noem maar op. Het oogt komisch, terwijl dat vaak niet zo bedoeld is. De jaren 80 was het MS-DOS tijdperk, met computers die er eindeloos over deden om iets van luttele bytes op je floppy te zetten. Je moest dan iets typen achter de C prompt, en het gaf je een gevoel een slimme nerd te zijn als je door had wat de computer aan het doen was.
De jaren 80, in mijn memorie een tijd zonder al te veel zorgen. Er waren bezuinigingen na de economische crisis, maar zo heftig was die in mijn belevenis niet. We verzekerden ons bij de AMEV, kochten hondenbrokjes van PAL, en voor de kids VENZ chocoladehagel, ons aangeboden door een volstrekt belachelijke vent genaamd John Kraaijkamp junior. Loekie was een ontzettend irritant leeuwtje met dommige animaties. Ik snap niet dat de STER daar toen niet heeft ingegrepen. Het leek verdorie Oost-Europa wel, en dat terwijl de perestrojka allang bezig was. Kijk zelf maar en lach je rot.