Communicatie via tanks

Amerikaanse militairen houden niet van praten. Als ze iets duidelijk willen maken, doen ze dat via tanks. Ik wist wel dat het cowboys waren, die kauwgom kauwen en daarom sowieso niet te verstaan zijn. Maar een artikel in NRC-Handelsblad overtuigde me, dat het ook hun tactiek is. Het is namelijk zo dat Amerikanen nu voor het eerst Abrams M1 tanks inzetten (overgevlogen uit Irak, 72 ton per tank) in de oorlog in Afghanistan. De nieuwe bevelhebber in Afghanistan, generaal Petraeus, is een voorstander van de (van Nederland afgekeken) strategie waarbij het winnen van vertrouwen van de bevolking centraal staat. Winnen van vertrouwen? Met tanks? Ja dus. Het inzetten van tanks is een signaal van commitment, volgens hen. Alleen al de aanwezigheid van die rollende kanonnenmonsters is volgens de plaatselijk commandant een psychologische steun in de rug voor de militairen op de grond (in de provincie Helmand, RM). Petraeus ziet bovendien het omverblazen van woningen en andere gebouwen met deze tanks als een methode om de overheid en de bevolking met elkaar in contact te brengen. De mensen die getroffen zijn en wiens woning is verwoest moeten namelijk naar het kantoor van de districtsgouverneur om een klacht in te dienen en schadevergoeding op te eisen.
Tja, als je het zo wilt zien, zo had ik het nog niet bekeken. Maar het is waar, klachten indienen en schadevergoeding eisen, dat is ook een manier om in contact te treden. Wat zal de bevolking blij zijn met de nieuwe tanks. Eindelijk geld voor een nieuw huisje, met Poggenpohl keuken en Villeroy & Boch badkamer? TANK YOU VERY MUCH!

Zuiderlingen

Onlangs werden we in de media getrakteerd op een aanval van Youp van 't Hek op T-Mobile, nadat zijn zoon maandenlang 'van het kastje naar de muur werd gestuurd'. Het bedrijf gaf Van 't Hek daarop gelijk. "Wij hebben bij zijn zoon fouten gemaakt en het niet goed opgelost." was het antwoord van de telecommer. Youp als Nationale Ombudsman. Als communicatieman vind ik dit leuk, omdat het bewijst dat knullig omgaan met je klanten, je duur kan komen te staan als organisatie, met de nadruk op duur, en uiteindelijk zelfs opbreken kan. Denk aan het onbedoelde side-effect van de Buckler-conference van Youp: pure antireclame voor de Amsterdamse brouwer van alcoholvrij bier.
De media kunnen bouwen of breken. Meestal breken ze. Eigenlijk vind ik dat niet leuk, maar ja T-Mobile had iets meer geld en tijd aan communicatie en after-sales moeten besteden in plaats van voorrang geven aan de geldgeile verkoopafdeling. Nu zitten ze met de scherven. Probeer daar maar weer eens een mooie vaas van te maken!
Dat die gelikte beer van een Youp uit het Gooi komt, waar ze precies weten hoe je windeieren als echte eieren kunt verkopen, is niet heel vreemd: hij spint garen bij de hype rond de callcenter-ellende. Hij schijnt er zelfs een boekje van te maken, nu hij de lezers van NRC-Handelsblad heeft opgeroepen om treurnisverhalen over die callcenters naar hem toe te sturen. Ineens zit zijn mailbox vol met duizenden mails, en is zijn theatershow die de laatste tijd te kampen had met te weinig toeloop, ineens weer uitverkocht. Boekje + volle zalen = kassa. Nee, ik ga niet naar Youp. Geef mij Hans Teeuwen maar. Wat heb IK moeten schateren om deze videoclips. Een pluim voor de onbedoeld fantastische rol van de klantenservicemedewerker van GSM-web, die ondanks het belachelijke verhaal van Teeuwen serieus blijft geloven in zijn klantje die iets onmogelijks wil. Ik zou het hem niet nadoen.

Russische pers

VLADISLAV SOERKOV

In Nederland staan we op onze achterste benen als bij een journaliste van de krant huiszoeking wordt gedaan omdat deze verdacht is staatsgeheime informatie te bezitten (Jolande Van der Graaf van de Telegraaf). Staatsgeheim is niet voor niets staatsgeheim. En hoewel we hier te lande transparantie hoog in het vaandel hebben staan, kan het natuurlijk heel onveilig zijn om bepaalde informatie openbaar te maken. Het kan ook individuen schietschijf maken voor kwaadwillenden. Er zijn allerlei redenen te bedenken waarom het beter is dat sommige informatie niet aan de buitenwereld wordt verstrekt. Niet alle journalisten zijn ethisch goed bezig, en een krant als de Telegraaf is vaker verdacht van sensatieberichten dan een krant als Trouw of NRC Handelsblad.
In Rusland is de situatie net andersom: daar is het vak van journalist per definitie verdacht, tenzij er artikelen worden geschreven die geen contraire mening vertolken en in het straatje van de regering passen. Daar worden journalisten beschouwd als ‘verdacht’ volk, dat het liefst een kopje kleiner gemaakt moet worden. Alleen in Irak en Algerije zijn het afgelopen decennium meer journalisten vermoord dan in Rusland. Rusland staat hoog op de lijst als het gaat om politieke moorden, KGB-methoden om vrije pers tegen te gaan, excessieve straffen voor belastingontduiking, schijnprocessen en nog meer van dit soort zaken.
Maar misschien komt daar toch verandering in. De maatschappij kan het machtsblok misschien ook wel de rug toe keren als de meerderheid zich verzet tegen onrecht. Een opmerkelijk lichtpuntje: Vladislav Soerkov, de Kremlinspindoctor en bedenker van Vladimir Poetins autoritaire ideologie, heeft onder pseudoniem een novelle geschreven, getiteld Okolonolja (Nabij het Nulpunt). Toen bekend werd dat Soerkov achter het pseudoniem schuilging, kwam er een ware run op het boekje op gang.
Uit NRC Handelsblad:
“In het boek levert de journaliste van de oppositiekrant felle kritiek op de machthebbers. Ze beschrijft hen als een glibberige massa van gouverneurs, ministers en officieren van veiligheidsdiensten. Samochodov antwoordt haar dat oneerlijkheid, geweld en stagnatie nu eenmaal de realiteit van het bestaan zijn en raadt haar aan hiermee te leren leven.
Analisten speculeren erop dat Soerkov het boek heeft geschreven als waarschuwing aan regeringspartij Verenigd Rusland dat de tijden aan het veranderen zijn en haar comfortabele positie niet meer zo vanzelfsprekend is als ze denkt.”
Of de Russen een beetje kunnen leren van hun eigen fouten en er niet trots op zijn, zoals nu het geval is, is de vraag. Maar je blijft hopen.