Geen Italië

Die Italianen zijn altijd wat dubbel als het een seksueel onderwerp betreft. Ze laten de escapades van Berlusconi oogluikend toe, maar maken zich druk om een kutkalender. Van de week lach ik in een deuk. Wat was het geval? Ik las dat een of andere fotograaf, een Italiaan genaamd Toscani, een kalender had uitgebracht met foto's van vrouwelijke geslachtsdelen. Daar werd veel ophef over gemaakt omdat de Italiaanse variant van de reclamecode commissie opriep om de kalender van de markt te halen. Toscani is het er niet mee eens omdat hij zegt dat het de schoonheid van het vrouwelijk lichaam verbeeldt. Nou ja, dat kan zo zijn, maar het is een kwestie van verbeelding want heb je aan zo'n kalender? Er staan alleen maar genitaliën op. Geen Italië. (Spreek dat maar eens snel achter elkaar uit, what's in a name? Daarom lag ik dus in een deuk)

Afin, ik vind dat het er vooral om gaat hoe je er zelf over denkt bij deze natuurfoto's. Als je geen slechte gedachten hebt zal je de foto's ook niet zo interpreteren en is er verder niks aan de hand. Je kunt ze denk ik best aan kinderen laten zien. Er wordt niets vuigs getoond, alleen maar lichaamsdelen in close-up. Waarbij het de vraag is of een kind wel herkent wat er getoond wordt. Ik vraag me alleen af wie zo'n kalender nou koopt, want om nou een hele maand lang naar een geslachtsdeel met wuivend duingras te zitten kijken gaat me echt te ver. Dan toch maar liever het hele plaatje. Heb ik tenminste niet het idee dat ik tegen de haarimplantaten van Gerard Joling aan zit te kijken.

Dikke vrouwen

De 170 kilo zware, 33-jarige Angela Scognamiglio heeft onlangs de 21e "Miss Mollig"-verkiezing gewonnen in Forcoli, een Italiaans stadje niet ver van Pisa (foto boven: enkele deelneemsters).
Ik ben niet gek op flubberende vleesklompen, opgeblazen tieten en uitgezakte billen. Dames, het spijt me, een beetje dik is niet lelijk maar je kunt te ver gaan. De onstilbare eetdrift die sommige vrouwen blijkbaar hebben heeft onsmakelijke bijwerkingen. Een daarvan is de lelijke vetophopingen in sommige (zo niet alle) delen van het lichaam. Afgezien van het esthetische aspect, het is gewoon niet normaal, zeer slecht voor de gezondheid en onnatuurlijk. Als je dat niet bij jezelf ziet is er iets goed mis met je. En als je het wel ziet en er niets aan doet ook.
Kort gezegd: ik ben er dus van overtuigd dat vrouwen die te dik zijn geestelijk niet sporen. Ze lijden volgens mij aan een soort verslavingsgedrag en daar zou je mensen eens goed mee moeten helpen en niet doen alsof een 'afslankingscursus' helpt (sowieso niet). Ze moeten ervan doordrongen worden dat hun eetmanie een psychische ziekte is.
Ik vind dat niet onderkennen dat het gaat om een psychisch probleem typisch een voorbeeld voor deze tijd waarin mensen met problemen aan hun lot worden overgelaten en slachtoffer worden van de zogenaamde vrije markt. Een proactieve zorg is hier nodig en een eerlijke benadering van problemen. Individuele vrijheid bestaat maar het (niet) verstrekken van inzicht in de situatie is een ander ding. Voorlichting en signalering dus. Daar is de overheid voor. Ik heb gezegd.