Lianne La Havas: rising star

Een van de meest veelbelovende vrouwelijke zangeressen van 2012 is ongetwijfeld de soulzangeres Lianne La Havas. Vandaag wordt, na twee jaar noeste arbeid, haar debuutalbum eindelijk gelanceerd bij Warner Brothers. Het heeft veel te lang geduurd. Haar prachtige stem en opvallende verschijning zijn een genot voor de zinnen. Op YouTube zijn verschillende nummers te bekijken, waaronder het melancholieke Gone, of het funky "Is Your Love Big Enough" (zoals trouwens ook haar debuutalbum heet) waarbij ze zichzelf begeleid op een elektrische gitaar. Wat me direct opviel was haar zeer eigen toon. Ook geen covers, maar eigen nummers. Zelf zegt ze: "Ik heb lang gedacht dat ik later kunstenares zou worden, of modeontwerper. Uiteindelijk woog mijn passie voor muziek net iets zwaarder, dus heb ik daarvoor gekozen." Daaruit blijkt wel dat wat ze zeggen wil, er ook uitkomt, uit moet. Als een ei uit een kippengat.
Bovendien, ze is een Londense van 22 jaar, heeft een muzikale Jamaicaanse moeder en een al even muzikale Griekse vader, heeft een relatie met een oudere man en... zingt daar ook over. Daar zit een intens gevoelsleven in, een elektrische lading, en dat voel je, bij alle nummers. De mooie, gevoelige en intieme liedjes van haar debuutalbum dwingen groot respect af voor zo'n prille kunstenares, die van haar hart geen moordkuil maakt.

Ze staat dit jaar op het podium in het North Sea Jazz festival en later dit jaar tevens op Lowlands. En wie daar niet naartoe kan, kan zich laven aan de oorstrelende cd, of even klikken op het driehoekje van de YouTube-filmpjes. We gaan nog veel zien en horen van deze parel uit London.

100 jaar geleden

Vandaag ben ik nog even langs het huis geweest van mijn overgrootmoeder, die in haar leven in de Kerkstraat in Amsterdam heeft gewoond in een karakteristiek pand uit 1670 (zie foto). De enorme sleutel van dat pand is er nog, al past die niet meer op de deur van de huidige bewoners (maar goed ook).
Honderd jaar geleden zag de wereld er anders uit. Toen waren er geen auto's die de straten ontsierden en kwalijke gassen uitstootten. Dat deden de paarden wel. Overal lagen paardenvijgen op straat en het zal ongetwijfeld een partijtje gestonken hebben.
Het is leuk om te kijken hoe Londen en Amsterdam verschilden van elkaar. Londen had rond 1900 al dubbeldekkers, al waren dat paardentrams. Het viel me op dat Amsterdam al vroeg hele mooie elektrische trams had, de eerste reed in 1900 in Amsterdam, tussen Leidseplein en Haarlemmerplein. En dat terwijl Londen pas een jaar later zijn eerste elektrische tramlijn kreeg. Op het filmpje van Londen uit 1903 zag ik geen elektrische trams, alleen maar hele drukke kruispunten met paardentrams, maar in 1903 had Londen wel al 300 tramwagons, goed voor het vervoer van 800.000 mensen. Die hebben hun achterstand dus rap ingehaald. Typisch dat het zo lang geduurd heeft voordat het paard voorgoed werd afgeschreven als vervoermiddel. Ik mijn tijd waren de paarden net naar de stal of het slachthuis gebracht. Ik heb alleen nog paarden gekend van de schillenboer; die schillenboeren met hun paarden waren er nog net in de jaren 60. De melkboer en de bakker waren allang overgestapt op gemotoriseerd vervoer.

Ik raad je beslist aan de onderstaande clips te bekijken. Ze zijn gierend interessant.
Let bij beide filmpjes eens op hoe mensen fietsen en lopen. Het gaat er nogal onbeholpen en houterig aan toe zo nu en dan. Hoe kan dat? Zijn wij ons anders gaan bewegen of ligt dat aan de verouderde filmtechniek? Hoe meer je kijkt, hoe meer je ziet. Het zijn leuke tijdsbeelden vind ik.