Zin in augurken, sponzen of spijkers?

Als je plotseling zin hebt in augurken à la, maar spijkers of sponzen? Alleen zeevogels en haaien eten alles wat ze tegenkomen. (zie foto) Ik ben gelukkig een man. Hoewel ik uit ervaringsoogpunt ook best eens zou hebben willen weten wat het is om zwanger te zijn, is het misschien beter van niet. Er gebeuren dan namelijk hele rare dingen met je. Neem nou de eetgekte die zwangere vrouwen hebben als ze zwanger zijn. Afgezien van de hekel die ze hebben aan bepaalde producten, zoals koffie, kunnen zwangere vrouwen ook een enorm sterke neiging krijgen in het opeten van niet-eetbare dingen, zoals spijkers, verfschilfers, tandpasta, kalk van de muur, zeep, waspoeder, sponzen, luciferkopjes of rubber. Deze neiging heet in medische termen: pica. Dit woord is afkomstig van de Latijnse naam voor de ekster (Pica pica), die een vergelijkbaar gedrag heeft door ook steentjes en glinsterende dingetjes op te pikken.
In Engeland heeft een enquête (University of Sheffield) uitgewezen dat deze pica bij zwangere vrouwen aan het toenemen is vergeleken met 30 jaar geleden. Bij de normale eetgekte is chocola, ijs (ook van ijsblokjes), zoetwaren, scherp eten, zure uitjes en augurken, pindakaas en noten populair. Maar ook vreemde combinaties zoals marmite met ijs, zure bommen met pindakaas.
De lust om zich te goed te doen aan vreemde producten (pica) is niet zozeer ingegeven door een smaakbeleving, maar door de behoefte aan geur en textuur. Meestal vinden vreetbuien plaats aan het einde van de dag. Het is allemaal een kwestie van hormonen die blijkbaar iets doen met je smaak- en geurbeleving. Dat is al zo bij de menstruatie en tijdens de zwangerschap staat alles extra op scherp. Nou, ik neem wel yoghurt zonder zeepsmaak, ieder zijn meuk eeehhh meug.

Pica komt ook voor bij psychiatrische patiënten. Hieronder de maaginhoud van een picapatiënt. Hij of zij had zeker een ijzertekort.

Dikke vrouwen

De 170 kilo zware, 33-jarige Angela Scognamiglio heeft onlangs de 21e "Miss Mollig"-verkiezing gewonnen in Forcoli, een Italiaans stadje niet ver van Pisa (foto boven: enkele deelneemsters).
Ik ben niet gek op flubberende vleesklompen, opgeblazen tieten en uitgezakte billen. Dames, het spijt me, een beetje dik is niet lelijk maar je kunt te ver gaan. De onstilbare eetdrift die sommige vrouwen blijkbaar hebben heeft onsmakelijke bijwerkingen. Een daarvan is de lelijke vetophopingen in sommige (zo niet alle) delen van het lichaam. Afgezien van het esthetische aspect, het is gewoon niet normaal, zeer slecht voor de gezondheid en onnatuurlijk. Als je dat niet bij jezelf ziet is er iets goed mis met je. En als je het wel ziet en er niets aan doet ook.
Kort gezegd: ik ben er dus van overtuigd dat vrouwen die te dik zijn geestelijk niet sporen. Ze lijden volgens mij aan een soort verslavingsgedrag en daar zou je mensen eens goed mee moeten helpen en niet doen alsof een 'afslankingscursus' helpt (sowieso niet). Ze moeten ervan doordrongen worden dat hun eetmanie een psychische ziekte is.
Ik vind dat niet onderkennen dat het gaat om een psychisch probleem typisch een voorbeeld voor deze tijd waarin mensen met problemen aan hun lot worden overgelaten en slachtoffer worden van de zogenaamde vrije markt. Een proactieve zorg is hier nodig en een eerlijke benadering van problemen. Individuele vrijheid bestaat maar het (niet) verstrekken van inzicht in de situatie is een ander ding. Voorlichting en signalering dus. Daar is de overheid voor. Ik heb gezegd.