Een vriendin stuurde mij een berichtje, dat ik hier wil herhalen:
"Dit hele ziekenhuispersoneel "danst" voor de strijd tegen borstkanker. Als het lukt dit fimpje één miljoen keer te laten lopen dan krijgt het ziekenhuis van de fabrikant van de roze handschoenen een grote donatie voor de behandeling van borstkanker!"
We zijn er bijna, kijken dus! (en geef deze tip even door)Hij is leuk!
Jong talent van vaderlandse bodem is altijd inspirerend. Timor Steffens is zo'n jongen met een ongelooflijk verhaal. Zijn naam klinkt Hollandser dan Hollands, maar in feite is hij half Marokkaan, en heeft hij Indiaas en Duits bloed in de aderen. Een voorbeeld van geslaagde integratie! Timor is nog maar 22 jaar en heeft nu al de top bereikt in de danswereld. Ooit begon hij aan een kappersopleiding, maar die maakte hij niet af. Uiteindelijk besloot hij zijn passie te volgen en meldde hij zich aan op de Rotterdamse Dansacademie, waar hij (vanwege het schrijnende tekort aan jongens) werd aangenomen. Zijn geluk was dat hij zich in 2008 aanmeldde bij de talentenjacht 'So you think you can dance', waarvan de audities o.a. hier in Hilversum werden gehouden, bij mij letterlijk om de hoek. Tot zijn verbazing drong hij door tot de finale en werd tweede. Via een Amerikaanse choreograaf die razend enthousiast over hem was kwam hij in de VS terecht. In mei 2009 was het raak: hij kreeg een riant aanbod om mee te doen aan Michael Jacksons 'This is it' tournee. Een maand later, op mijn verjaardag, overleed Jackson waardoor Timors droom ruw werd verbroken. Wel mocht hij tijdens Michaels herdenkingsdienst dansen, had hij televisieoptredens en was hij bij zijn begrafenis aanwezig. Timor heeft onlangs nog in een Amerikaans tv-programma mogen optreden en mogen dansen met Whitney Houston.
Kijk naar een tv-uitzending waarin Timor met een groep dansers uit 'This is it' danst. Ongelooflijke choreografie.
De dans is een uiting van een tijdgeest en een cultuur. Het hoort bij een zekere levensstijl. Vroeger zag je vooral traditionele danssoorten als stijldansen, klassiek ballet en volksdansen. Heden ten dage worden de dansen steeds individueler en acrobatischer. Ik noem als voorbeeld de streetdance, de jump en de paaldans. Die laatste vorm is recentelijk zelfs doorgedrongen tot de huiskamers van het doorgaans puriteinse Amerika, al blijft het voorlopig steken in hippe grote steden als New York en Los Angeles. In Amsterdam is het paaldansen ook niet meer beperkt tot de nachtclubs in de rosse buurt. Zoals Zwarte Lola het uitdrukte: "Amsterdam is gebouwd op palen". Waarmee de tweeledige (en verwante) betekenis duidelijk moge zijn. Ik heb paaldans, jump of streetdance nog nooit geprobeerd. Dat zou alleen maar lachkrampen veroorzaken bij de omstanders. Ongeveer zoals bij mr. Bean.
Jumpen lijkt meer op een soort stepdans om je conditie te trainen. Dat wordt misschien nooit meer dan een cultverschijnsel, maar wie weet. Streetdance heeft tenslotte ook een volwassen vorm aangenomen. De jongens van Jekyll&Hyde in dit volgende filmpje hebben zeer waarschijnlijk de goedkeuring van Monty Pythons 'Ministery of Silly Walks'.
Tom Chambers (1977) is een Engelse acteur die misschien niet iedereen kent, maar die in zijn thuisland vooral bekend werd met Strictly Come Dancing, een tv-programma van de BBC waarin bekende Engelsen een danswedstrijd houden. Deze man heeft zonder enige twijfel een turbulent en boeiend leven, maar vooral zijn liefdesleven is het waard om hier toe te lichten. In zijn jeugd was Clare Harding zijn 15-jarige hartsvriendin, Tom was toen 20, en deze onschuldige eerste liefde was in de loop der tijd een beetje uit het zicht geraakt, hoewel zij vrienden bleven. Dat is normaal, en zeker gezien het leeftijdsverschil. Jonge mensen moeten zich niet zo vroeg vastleggen in relaties, is ook mijn overtuiging. Het bloed kroop echter waar het niet gaan kon. In 2000 zat Tom in een vliegtuig op weg naar Nairobi, Kenia. Toen er een gek was die het vliegtuig wilde kapen, dook de kist ineens naar beneden en brak er paniek uit. Een van de piloten kon het toestel gelukkig op het laatste moment onder controle brengen (4 seconden later zouden ze te pletter zijn geslagen) en de dader werd overmeesterd. Tom was enorm geschrokken van deze ervaring. Het eerste wat hij dacht was: ik moet Clare ten huwelijk vragen. Clare bleek echter al een relatie te hebben, dus het goede voornemen werd uitgesteld. Een tijd later kreeg Clare een ernstig verkeersongeval en belandde in het ziekenhuis. Daar was het eerste wat ze deed toen ze bij kennis kwam, de telefoon pakken en Tom bellen - in plaats van haar man. Zo kwamen ze beide weer bij elkaar en deed Tom ten slotte zijn aanzoek. Wat me frappeerde was, dat deze levensbedreigende ervaringen je blijkbaar doen beseffen wat echt van waarde is in je leven. Je staat even stil, maakt de balans op. Je geest staat op scherp en je beseft dat je moet doen wat je hart je ingeeft. Ik ken dat gevoel zelf ook, hoewel de ervaringen die ik had niet direct levensbedreigend waren zoals bij dit echtpaar, maar wel sterke emoties opwekten. Wellicht heeft een mens deze af en toe wel nodig om het spoor niet bijster te raken. En dat je overleeft, is zeker reden een vreugdedansje te maken. Zie de video van Tom Chambers in actie, waarin hij Fred Astaire nadoet in diens film A Damsel in Distress (1937).
