Anne Franks woonhuis

Anne Frank heeft gedurende de oorlog ondergedoken gezeten in het pand op de Keizersgracht, nu het AnneFrankhuis. Maar tot juli 1942 woonde ze aan het Merwedeplein 37 in Zuid. Hier bracht ze haar jeugd door. Het pand is een paar jaar terug volledig gerestaureerd/nagemaakt, tot en met het behang en een aantal meubels toe. Dat houdt de herinnering extra levend aan het bestaan van een grote heldin. Terecht zijn we haar, bijna 65 jaar na de oorlog, niet vergeten. Ze is voor mij het symbool van hoe waardevol individuen zijn en, in contrast daarmee, hoe blind en machinaal (groepen) mensen kunnen worden als ze een ideologie aanhangen. Misschien worden we ons ooit nog bewust dat rijkdom in ons binnenste zit en dat we kunnen leren van de verschillen in karakter en denken.
Op deze site (HIER KLIKKEN) vind je wat foto's van het interieur van het pand aan het Merwedeplein. Het huis wordt per toerbeurt bewoond door buitenlandse schrijvers die er in alle rust en stilte kunnen werken. Een nobel idee, vind ik. Daar kunnen ze nadenken over de vrijheid en wat dat inhoudt. Anne heette Frank, wat ook 'vrij' betekent, voor iemand die dat meedogenloos is afgenomen geeft dat symbolisch gezien extra lading.
Sommige politici zouden dat ook moeten doen, uit zichzelf: zich daar een maand of wat terugtrekken, zich verdiepen in hun eigen gedachten en die in twijfel trekken. Zij vereenzelvigen zich namelijk al te zeer en te graag met hun eigen mening; twijfel en kritiek zijn geen zwakte, maar een sterke drijfveer om tot de waarheid te komen en tot vrijheid in de geest. Dank Anne, je maakt me laat op de avond nog filosofisch.
[het enig bestaande filmfragment van Anne (uit het raam van de woning aan het Merwedeplein)]

Anne Frank gaat naar Hollywood

Dat het dagboek c.q. het leven van Anne Frank verfilmd gaat worden, is nooit slecht nieuws. Zelfs niet als dat door Disney Studio's gebeurt. Want Mickey Mouse is nu vervangen door Pullitzer Prize-winnaar David Mamet (van Glengarry Glen Ross) die het scenario schrijft. Hij produceert en regisseert de film samen met Andrew Braunsberg. Mamet heeft eerder een productie gedaan over een andere Frank, nl. Leo Frank, een joodse Amerikaan, die aan het begin van de vorige eeuw ten onrechte werd veroordeeld en gelyncht door een stel racisten. Mamet heeft misschien een voorkeur voor dit soort thema's.
Racisme is nog lang de wereld niet uit, zelfs antisemitisme niet. Ik las juist vandaag nog een bericht, dat het aantal extreemrechtse milities in de Verenigde Staten weer na een tiental jaren van daling stijgt, dit naar aanleiding van de verkiezingsoverwinning van een Amerikaanse democraat genaamd Barack Obama. Het is bijzonder verontrustend dat dit soort extreme lieden (ik bedoel dus de milities) niets in de weg gelegd wordt. Vrijheid op militaire organisatie is dacht ik in Nederland strafbaar; in ieder geval het voeren of in bezit hebben van wapens. In Amerika ligt dat geheel anders. Tijdens een tocht van Obama langs enkele gemeentehuizen in verband met het debat over de nieuwe medische verzekeringsherziening in de VS, werd één van de toeschouwers van Obama's aankomst niet gehinderd in het dragen van zijn holster. Dit is Russische roulette als je het mij vraagt: het zal niet lang meer duren of er komt een keer een aanslag. Reagan was volgens mij de laatste president op wie is geschoten. Op 30 maart 1981 pleegde ene John Hinckley een aanslag, die met zijn actie indruk wilde maken op de actrice Jodie Foster. Hoe het ook zij, de film komt op tijd om ons weer even wakker te schudden dat het gevaar ook nu nog op de loer ligt. Een reeël gevaar, waarin andere obscure extremisten dan de moslimextremisten het hebben gemunt op het zoveelste zorgenkindje van de rechtsstaat.