Siriusmo

Siriusmo ofwel Moritz Friedrich (uit Duitsland)is een fenomeen in de elektronische muziekwereld. Ik houd mij niet dagelijks bezig met deze muziekvorm, maar ben sinds de kekke muziek van Jean Michel Jarre, Vangelis en Kraftwerk uit de jaren 70-80 zeer geïnteresseerd. Siriusmo is verknocht aan die klassieke klanken van synthesisermuziek en mengt deze met fantastisch gave video's, waarvan ik er hier twee in mijn blog heb opgenomen. Deze "ganz tolle" videoclips zou je rustig in de bioscoop kunnen zien, want het zijn echte juweeltjes, en met die muziek eronder is het top-entertainment. Klik door om een selectie uit zijn oeuvre te beluisteren: HIER

Een interview met Moritz (Duits)vind je HIER.

Ik vind de combinatie van deze muziek met de videoclips heel bijzonder. Kijk zelf maar:

MAURO, goa van mien land af!

Mauro is een Angolese jongen die 8 jaar geleden in Nederland aanvroeg maar uitgeprocedeerd is en het land uitmoet.
Er is een hoop te doen over dit geval omdat hij zo jong is, perfect Nederlands spreekt en omdat er actie wordt gevoerd door verschillende belangengroepen en vrienden van hem. En dat terwijl de Minister (Gerd Leers) niet van plan is om deze zaak te herzien, voornamelijk vanwege de mogelijke precedentwerking, zo moet ik concluderen uit zijn uitspraken.
Deze week was Mauro meerdere keren in het nieuws en tot slot zelfs in het praatprogramma Pauw en Witteman. Nederland kan niet meer om hem heen. Ik ook niet. Het is de zoveelste dreigende uitzetting waarbij ik mij van schrik op het tandvlees bijt. En dat doet zeer. Waarom zijn politici zulke kille kikkers en boekhouders? Waarom hanteren zij zo graag het scherpe lemmet van de regelgeving in plaats van het zoeken naar mogelijkheden om hun humane, barmhartige, vertrouwenschenkende, gastvrije, sociale kant te gebruiken (als ze die überhaupt hebben)? Als hun straatje schoon is, is hun huis dat dan ook? Dacht het niet.
Is het de valkuil van de angst die ons volk in de recente geschiedenis abjecte politieke keuzes heeft doen maken en die ons belemmeren om nu ruimhartig en barmhartig te zijn?

De toonzetters Fortuin, Verdonk en Wilders hebben een monster gecreëerd dat de ene asielzoeker na de andere zonder aanziens des persoons naar buiten schopt. Ik schaam me diep dat dit gebeurt. Mijn klompen zeggen dat we straks aan Mauro meer hebben dan aan een willekeurige vreemdeling uit Oost-Europa die hier met een EU-paspoort is binnengekomen om vervolgens de illegaliteit in te duiken.
De asielwet klopt nog steeds niet, dat is toch het minste wat je kunt concluderen door al die schrijnende gevallen en generaal pardons. In ieder geval niet als we humaniteit en barmhartigheid als cultureel erfgoed van Nederland zien. Kan Mauro echt niet blijven? Moszkowicz verdedigt wel steenrijke drugscriminelen of grove randtypes als Wilders, maar geen gewone jongens uit het volk zoals Mauro. Hopelijk is er ruimte om bij het Europese Hof van Justitie nog een proces te voeren over het geval Mauro, al was het alleen maar om die lakse en versufte politici uit de provincie nu eindelijk eens wakker te maken. Want in humaniteit en edelmoedigheid lijken ze niet bepaald hun prioriteiten te leggen.
Politici weten al zó lang dat de asielwet niet deugt en op de schop moet, maar er is geen wil of kunde om deze te veranderen. Ze zijn misschien bang dat dan het hek van de dam is. Dat Nederland straks volstroomt met blije, edelmoedige en barmhartige mensen die hier willen werken en leven. Met sympathieke mensen die begrijpen dat Nederlanders behoefte hebben aan hen, aan hun kwaliteiten, al weten ze dat zelf nog niet. Als het aan Den Haag ligt, blijven wij liever lijken op die nukkige bekrompen boer met een enorme bloeiende boomgaard, waar de appels zo rijkelijk aan de bomen groeien dat ze niet meer te rapen zijn en in het gras verrotten, maar die desondanks uitroept met een chagrijnige ondertoon: “Goa van mien land af!”

PS: KLM, TAP air, Lufthansa e.a. hebben rechtstreekse vliegverbinding met Schiphol vanuit Luanda. Die luchtbrug zorgt voor toevoer van Angolese vluchtelingen. Leg Schiphol stil en je hebt een stuk minder asielzoekers. Als we dat niet willen, moeten we niet lullig doen over de mensen die ons land binnenkomen en zich hier willen vestigen. En al helemaal niet als we hen de taal leren, opnemen in een gastgezin en zij na 8 jaar hebben bewezen dat ze VOLLEDIG geïntegreerd zijn!

POMPELMOES

Wat heden ten dage een pompelmoes wordt genoemd, is een citrusvrucht van de “Oostindische citroenboom”, Citrus maxima lgenoemd in het Latijn. Vroeger werd ook de grapefruit een pompelmoes genoemd, vooral in Vlaanderen, maar dit is een ander type citrusvrucht die je in tegenstelling tot z’n grotere zure zusje wel zo kunt eten. De grapefruit is namelijk een kruising tussen een sinaasappel en een pompelmoes. De grote groene pompelmoes is van origine niet zonder meer eetbaar, tenzij je ‘m confijt of kookt. Het typische Nederlandse woord pompelmoes is via het Tamil (pampa limasu) oorspronkelijk afkomstig uit het Portugees: pomposos limões (letterlijk: grote citroen). Ons woord pompelmoes is op haar beurt weer geleend door andere talen, zoals het Frans, waar het verbasterd is tot pamplemousse.
Dit woord klinkt nogal grappig als je het op z’n Engels uitspreekt en dat was waarschijnlijk de bedoeling toen Jack Conte en Nataly Dawn (uit Corte Madera, Californië, VS) een naam kozen voor hun band POMPLAMOOSE. Het zeer muzikale duo in de muziekstroming Indie (op rock georiënteerde, meestal experimentele kunstmuziek) werd wereldberoemd toen zij hun werk op YouTube publiceerde. Zij zijn nog maar bezig met hun muzikale avontuur sinds de zomer van 2008. Nu toert het duo in de VS met een grote fanschare achter zich en verkopen ze jaarlijks honderdduizenden downloads van hun songs. Toch houdt ook ieder hun solocarrière. Als duo hebben ze deze maand op Youtube als 312.000 abonnees (voor nieuwe videoclips) . Dat is wel de kracht van internet: lanceersnelheid en een enorm bereik, dat je nooit krijgt als je in een achterafzaaltje speelt, hoewel dat laatste natuurlijk veel knusser is. Een voorwaarde voor dat enorme bereik is dat je, zoals Pomplamoose het gedaan heeft, een dosis humor en originaliteit in je clip verwerkt. De ene videoclip is geslaagder dan de andere, maar ik vond er een die heel grappig is, en nog klinkt ook. Die wil ik jullie niet onthouden.

Elastypen als een flexheks

Het is voor het ras van pennenlikkers, typgeiten en kantoorpikken niet eenvoudig om, als je je hele leven aan het bureau en achter de pc zit, een soepel en swingend lichaam te houden. Je moet er wel wat voor doen. Een cursus Tibetaans zwaardvechten, Zoemba, Salsadansen of Yoga geven je het idee dat je dit wel kan veranderen, maar na een tijdje besef je toch dat een strijkplank minder stijf is dan jij.
Helaas pindakaas, je bent al bij voorbaat vastgegroeid aan je bureau en gedoodverfd om met rugklachten, artritis, RSI of jicht door het leven te gaan.
Zo soepel als je lichaam is, zo is ook je geest zeggen ze. Dat belooft niet veel goeds voor onze medemens. Niet alleen verstijft ons lichaam, we verstijven ook in ons beroep. (Dat heet in vaktermen ‘beroepsgedeformeerdheid’) We hebben geen oog meer voor de buitenwereld en waar het allemaal over gaat maar houden ons stijfjes aan regels. Dat bureaucratische in onze beroepsgroep van pennenlikkers, typgeiten en kantoorpikken heeft een lichamelijke oorzaak en is dus op conto te schrijven van een algemene verstijving van onze ledematen. Aldus constateerde ik recentelijk...

Er zijn echter mensen op deze aardbol, die van nature zo flexibel zijn dat ze ons allen tot voorbeeld kunnen zijn. Neem nou de in Duitsland wonende Russische Zlata. Zij heeft geen problemen met licht typwerk. Dat doet zij zonder bureaustoel te gebruiken (waardoor je rugklachten krijgt!). En die werkzaamheden doet ze bovendien zo soepeltjes dat ze ’s avonds nog even fris als een framboos over straat caprioolt, alsof ze net uit bed komt. Daarna sopt, stoft en veegt ze ook nog even het hele huis en geeft als het moet een Yoga-lesje of drie. Ze draait haar hand, haar benen en haar hoofd er niet voor om.

Nee, en dan is er ook nog die supermeegaande jongen die werkelijk twee dingen tegelijk kan (en dat kunnen maar weinig mannen!!!): televisie kijken en piano spelen, zo relaxed lijkt me dat! En dat allemaal dankzij een aangeboren buigzaam karakter. Alleen jammer dat tijdens het pianospelen het geluid van de tv uit moet staan. Maar ja, dat neem je met zo’n flexibele instelling willig op.

Drijvende eilanden

Cubaanse hiphop

Obsesion is een Cubaanse hip-hop band. Misschien niet zo bekend in het Westen, maar heel belangrijk voor de Cubaanse vrije muziekexpressie en de culture ontwikkeling van dat land.
De band werd opgericht door het echtpaar Alexey Rodriguez en Magia Lopez. Alexey komt oorspronkelijk uit Santiago de Cuba – bakermat van de belangrijkste muziekstromingen van Cuba – en Magia is geboren in Havana. Sinds 1996 zijn ze muzikaal actief. Daarvoor stond Alexey aan de draaibank en werkte hij als beeldhouwer. In zijn vrije tijd beoefende hij breakdance en was hij een fan van Amerikaanse hip-hop. In 1993 ontmoette hij Magia, die een studie communicatie had afgerond, in een Afro-Cubaanse dansgroep werkte. Dankzij Alexey ging ze zich eveneens bekwamen in het beeldhouwen.
Beiden hadden een hip-hopdroom. Ze beschouwden het als een soort platform van waaruit verschillende aspecten en thema’s konden worden gelanceerd op het gebied van de liefde, samenleving en politiek. Door het schrijven, componeren en produceren heeft Alexey de rol van hip-hop voor de Cubaanse cultuur kunnen versterken. Bovendien heeft hij gewerkt aan een project (La Fabri-K) waarbij een interactie werd bewerkstelligd tussen andere kunstvormen zoals de dans, dichtkunst, beeldhouwkunst en schilderkunst. Ook experimenteerde hij met andere stijlen van muziek zoals blijkt uit de samenwerking met Roberto Fonseca en Augusto Enrique.
Het echtpaar Magia en Alexey woont in Regla, een industriewijk ten oosten van Havana. Dit havengebied waar aardolieraffinaderijen, pakhuizen en scheepswerven staan, is heel bekend vanwege het feit dat hier het centrum van de Afro-Cubaanse religie gehuisvest is. Op dit plekje staat de uit koloniale tijden stammende kerk van de Zwarte Madonna “La Virgen de Regla”, die behalve pelgrims uit het hele land ook veel toeristen trekt. Rond deze plek vestigden zich de bevrijde slaven in de 19e eeuw. Drie blokken hier vandaan wonen en werken Magia en Alexey in hun flat die tevens hun studio en werkruimte is.
Obsesion is elk jaar in de zomer present op het festival van Alamar, een wijk die niet ver van Regla ligt. Ze delen het podium met beroemdheden van de hip-hopscene, zoals bijvoorbeeld Mos Def, Dead Prez en Talib Kweli.
Een van hun nummers is bijzonder grappig, en is een ode aan de moeder, die voor Cubanen heilig is. Het leuke is dat mamma gewoon meedoet en helemaal in het spel opgaat. De studio van Alexey komt nog even in beeld, met de eierdozen als geluiddempers aan de muur. Het is een van de meest grappige clips die ik de laatste tijd gezien heb. Vraag me niet wat ze zingen maar dat hoeft ook niet want de beelden spreken voor zich!

Meer informatie en videomateriaal over de laatste Cubaanse muziek op HAVANA CULTURA

Tommy Cooper

Wie kan Tommy Cooper (je weet wel, zeventiger jaren komiek, ontzettend flauw maar toch wel weer leuk) beter immiteren dan Khadaffi? Hij is op de vlucht geslagen maar het zal me niets verbazen als hij straks in de woestijn wordt gespot met een toverstafje in zijn hand, waarmee hij bij de Toearegs harten verovert.
Hij moet goed naar dit filmpje gekeken hebben, in het laatste stukje is de gelijkenis treffend. Haha! Wie weet wat Khadaffi nog uit zijn mantel tevoorschijn haalt...